સવારની બસ હંમેશાની જેમ આજે પણ ભરેલી હતી. રમણભાઈ બસ સ્ટેન્ડ પર ઊભા હતા અને હાથમાં નાની થેલી પકડી રાખી હતી. ઉંમર સિત્તેરની નજીક હતી, એટલે લાંબો સમય ઊભા રહે
લગ્નના પહેલા વર્ષ સુધી કાવ્યા દર બીજા દિવસે પોતાની દાદી શાંતાબેનને ફોન કરતી. સાંજે કામ પૂરું થાય પછી તે દાદી સાથે અડધો કલાક વાત કરતી. ક્યા
સુરેશભાઈના પરિવાર માટે એ દિવસ કોઈને સમજાતો નહોતો. સવારથી ઘરમાં બધા લોકો ભેગા હતા. સુરેશભાઈએ પોતાના મોટા દીકરા નિશાંત અને નાના દીકરા મિતુલને ઓફિ
મેઘાબેનના ઘરમાં એક મોટું લાકડાનું કબાટ હતું. કબાટના ઉપરના ખાનામાં એક જૂનો ફોટો આલ્બમ પડ્યો હતો. ઘરમાં બધા જાણતા હતા કે એ મેઘાબેનના લગ્નનો આલ્બમ છે, પણ કોઈએ તે
ગોપાલભાઈનું નામ પરિવારના કોઈ લગ્નમાં પ્રેમથી લેવાતું નહોતું. તેઓ પરિવારમાં સૌથી મોટા હતા. ઉંમર પ્રમાણે બધાના વડીલ હતા, પણ સ્વભાવને કારણે કોઈ તે
વિજયનગર સોસાયટીમાં કેશવકાકા રહેતા હતા. ઉંમર લગભગ સિત્તેર વર્ષની હતી. પત્નીનું અવસાન થયા પછી તેઓ એકલા જ રહેતા હતા. સોસાયટીમાં કોણ ક્યારે ઘરે આવ્યું, કોની
હેતલ સવારે પોતાની માતા કાંતાબેનના રૂમમાં ઊભી હતી. કબાટના ઉપરના ખાનામાં એક નાનું લાલ કપડું પડ્યું હતું. હેતલે કપડું હાથમાં લીધું અને થોડીવાર સુધી તેને જોતી
સવારે પાંચ વાગ્યાનો એલાર્મ વાગ્યો ત્યારે આખો ઓરડો અંધારામાં ડૂબેલો હતો. અજય પથારીમાંથી ઊભો થયો અને સીધો બારી તરફ ગયો. દર વર્ષે પંદરમી ઓગસ્ટે તેના
અમદાવાદના મોટા બંગલામાં સવારથી જ ભારે દોડધામ ચાલી રહી હતી. સોફા પર બેઠેલા રમણિકભાઈ પોતાની ચાનો કપ હાથમાં પકડીને ચૂપચાપ બારી બહાર જોઈ રહ્યા
ધીરુભાઈ સવારે ઓસરીમાં બેસીને ચા પીતા હતા. ઘરના આંગણામાં અચાનક એક રિક્ષા આવીને ઊભી રહી. રિક્ષામાંથી તેમની દીકરી નેહા અને જમાઈ અંકિત મોટા થેલા
ધનસુખભાઈ અને વિમળાબેનના લગ્નને પચાસ વર્ષ પૂરાં થઈ ગયાં હતાં. બે માળના જૂના ઘરમાં આખો પરિવાર સાથે જ રહેતો હતો. ઘરમાં નાતિ-પોતાથી લઈને બધા જ સભ્યો તેમના પ્રત્
સંજય રાત્રે મોડો ઘરે આવ્યો ત્યારે સોસાયટીમાં બધે અંધારું થઈ ગયું હતું. તેણે પગથિયાં ચડીને ઘરના દરવાજાનો હેન્ડલ દબાવ્યો પણ દરવાજો અંદરથી બંધ હતો. તેણે