એક વકીલ સાહેબે પોતાના દીકરાનો સંબંધ નક્કી કર્યો, પણ થોડા જ સમય પછી સંબંધ તોડ્યો, કારણ કે...

વકીલ સાહેબ, જેમનો અનુભવ કાયદાની કિતાબો પૂરતો સીમિત નહોતો, પણ જીવનના અદાલતગૃહમાં પણ જેમની નજર પારખી હતી, તેમણે પોતાના વ્હાલસોયા દીકરા માટે એક કન્યા પસંદ કરી. વાતચીત થઈ, રિશ્તો નક્કી થયો. મનમાં આનંદ હતો, નવા સંબંધો બંધાવાની ખુશી હતી. આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

થોડા દિવસો બાદ, વકીલ સાહેબ ભાવિ સમધીના ઘરે પહેલીવાર ગયા. ગૃહપ્રવેશ કરતાં જ એમની નજર રસોડા તરફ ગઈ. ભાવિ સમધણ, એટલે કે કન્યાની માતા, રસોઈ બનાવવામાં વ્યસ્ત હતાં. ઘરમાં બાળકો અને ભાવિ પુત્રવધૂ, બધાં ટીવી જોવામાં મશગૂલ હતાં. વકીલ સાહેબે ચા પીધી, સામાન્ય ખબરઅંતર પૂછ્યા અને વિદાય લીધી. એમની આંખોએ જે જોયું, તે મનમાં ક્યાંક સચવાઈ ગયું. આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

એક મહિનો વીતી ગયો. વકીલ સાહેબને ફરી સમધીના ઘરે જવાનું થયું. આ વખતે દ્રશ્ય કંઈક અલગ હતું. ભાવિ સમધણ ઘર સાફ કરી રહ્યાં હતાં, ઝાડુ લગાવી રહ્યાં હતાં. બાળકો ભણવામાં ધ્યાન આપી રહ્યાં હતાં. અને ભાવિ પુત્રવધૂ? એ આરામથી સૂઈ રહી હતી. વકીલ સાહેબે પ્રેમથી ભોજન લીધું. ભોજન સ્વાદિષ્ટ હતું, પણ એમના મનમાં કંઇક ચાલી રહ્યું હતું. તેઓ ચૂપચાપ ઊભા થયા અને આભાર માનીને પાછા ફર્યા.

વળી, થોડા દિવસો બાદ, કોઈ કામના બહાને વકીલ સાહેબને ત્રીજી વાર સમધીના ઘરે જવાનું થયું. આ વખતે તો એમના આશ્ચર્યનો પાર ન રહ્યો. ભાવિ સમધણ વાસણ માંજી રહ્યાં હતાં, હાથ પાણીમાં હતા. બાળકો ફરીથી ટીવીની દુનિયામાં ખોવાયેલા હતા. અને ભાવિ પુત્રવધૂ? એ પોતાના હાથના નખ પર નેલપેઇન્ટ લગાવવામાં વ્યસ્ત હતી, જાણે દુનિયાની કોઈ ચિંતા જ ન હોય. આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

ઘરે આવીને વકીલ સાહેબે ઊંડો વિચાર કર્યો. મન મંથન કરતું રહ્યું. એમણે પરિવારજનો સાથે વાત કરી, પોતાની મૂંઝવણ વ્યક્ત કરી. અને અંતે, એક કઠિન નિર્ણય પર આવ્યા. એમણે કન્યા પક્ષને ખબર મોકલાવી કે આ સંબંધ તેમને મંજૂર નથી.

કારણ પૂછવામાં આવ્યું, ત્યારે વકીલ સાહેબનો અવાજ ગંભીર હતો. એમણે કહ્યું, "હું ત્રણ વાર તમારા ઘરે ગયો. અને ત્રણેય વાર મેં માત્ર તમારી પત્નીને જ ઘરના કામકાજમાં વ્યસ્ત જોયા. એક પણ વાર મેં તમારી દીકરીને, મારી ભાવિ પુત્રવધૂને, ઘરમાં કોઈ કામકાજમાં મદદ કરતાં ન જોઈ. જે દીકરી પોતાની સગી માને સતત કામમાં ડૂબેલી જોઈને પણ એમની મદદ કરવાનું ન વિચારે, જે જુવાન વયની હોવા છતાં પોતાની વૃદ્ધ થતી માનો હાથ બટાવવાનું ઝુનૂન ન રાખે, એ આવતીકાલે બીજાના ઘર અને બીજાના પરિવાર વિશે શું વિચારશે?"

વકીલ સાહેબે ઉમેર્યું, "મારે મારા દીકરા માટે વહુ જોઈએ છે, કોઈ ફૂલદાની નહીં, જેને માત્ર સજાવીને રાખવાની હોય. મારે એવી દીકરી જોઈએ છે જે આવતીકાલે આ ઘરમાં ભળી જાય, જવાબદારી ઉઠાવે, અને પરિવારનો આધાર બને."

એમણે સમાજને એક દર્પણ બતાવતા કહ્યું, "માટે જ, દરેક માતા-પિતાએ આ નાની નાની બાબતો પર ધ્યાન આપવું જોઈએ. દીકરી ભલે ગમે તેટલી લાડકી હોય, પણ તેને ઘરના કામકાજ અવશ્ય શીખવવા જોઈએ. સમય સમય પર તેને સાચું ખોટું શીખવવા માટે થોડી કડકાઈ પણ કરવી જોઈએ, જેથી ભવિષ્યમાં જ્યારે તેને સાસરીમાં વધારે કામ કરવું પડે કે કોઈ મુશ્કેલી આવે, ત્યારે તે ભાંગી ન પડે કે ખોટું પગલું ન ભરે."

"આપણા ઘરે દીકરી જન્મે છે. આપણી જવાબદારી એ દીકરીને 'વહુ' બનાવવાની છે. જો આપણે આ જવાબદારી યોગ્ય રીતે નહીં નિભાવીએ, દીકરીમાં વહુના સંસ્કાર નહીં સિંચીએ, તો તેની સજા માત્ર દીકરીને જ નહીં, પણ મા-બાપને પણ આજીવન 'ગાળો' રૂપે મળે છે."

એમણે અંતમાં એક કડવું સત્ય ઉજાગર કર્યું, "દરેક વ્યક્તિને સુંદર અને સુશીલ વહુ જોઈએ છે. પણ ભાઈઓ અને બહેનો, જ્યાં સુધી આપણે આપણી દીકરીઓમાં એક સારી વહુ બનવાના સંસ્કાર નહીં નાખીએ, ત્યાં સુધી આપણને સંસ્કારી વહુ ક્યાંથી મળશે? આ કડવું સત્ય કદાચ કેટલાક લોકોને ન પચે, પણ કૃપા કરીને તેને વાંચો અને સમજો, બસ આટલી જ પ્રાર્થના."

વૃદ્ધાશ્રમમાં માતા-પિતાને જોઈને મોટાભાગના લોકો માત્ર દીકરાઓને જ દોષ આપે છે, પણ એ કેમ ભૂલી જાય છે કે તેમને ત્યાં મોકલવામાં કોઈની દીકરીનો પણ મહત્વનો ભાગ હોય છે. નહીંતર, દીકરાઓ લગ્ન પહેલા પોતાના માતા-પિતાને વૃદ્ધાશ્રમ કેમ નથી મોકલતા?