પિતાએ જે કહ્યું તે દીકરીએ સાંભળી લીધું, "કાશ! મારે દીકરીની જગ્યાએ દીકરો હોત!" આ સાંભળી દીકરીએ થોડા સમય પછી એવું કર્યું કે...

રાજેશ ભાઈ બેચેનીથી છાપા ના પાના ઉલટાવી રહ્યા હતા અને પેન વડે અમુક જગ્યાએ ગોળાકાર નિશાન બનાવી રહ્યા હતા.

રૂપા અને તેની માતા ઘણા સમય સુધી આ જોઈ રહ્યા હતા, રૂપા પોતાની જાતને રોકી ન શકી, તેથી તેને તેના પિતાને પૂછ્યું, રૂપા - પપ્પા, તમે ઘણા સમયથી છાપા સાથે શું કરો છો, તમે આખું ઘર છાપા થી ભરી દીધું છે, અને તમે થોડા ચિંતિત પણ લાગો છો, કઈ થયું છે શું ?

રાજેશ જી એ કોઈ જવાબ ના આપ્યો, ચુપચાપ પોતાના રૂમ માં ગયા અને એક ડાયરી લઈ આવ્યા, ડાયરી માં કંઈક લખ્યું પછી તેઓ પોતાના હાથ થી ગણી રહ્યા હતા અને પછી ડાયરી માં કંઈક લખી રહ્યા હતા.

હવે રૂપાની માતાએ પણ પૂછ્યું, "તમે ઘણા સમયથી શું કરી રહ્યા છો, કંઈક તો કહો, રૂપાએ પણ પૂછ્યું પણ તમે કોઈ જવાબ ન આપ્યો”. રાજેશજીએ ચિડાઈને કહ્યું, "તમે બંને થોડીવાર ચૂપ નથી રહી શકતા?

તમે ક્યારના પ્રશ્નો પૂછો છો. રૂપાની મમી તમે રૂમમાં આવો, મારે તમારી સાથે વાત કરવી છે."

હવે રૂપા અને તેની માતા વધુ ચિંતા કરવા લાગ્યા. રૂપાના મમ્મી પપ્પા વાત કરવા રૂમમાં ગયા, રાજેશજીએ ચિંતા કરતા કહ્યું, રાજેશ ભાઈ - “રૂપાની મા, બધું ખતમ થઈ ગયું, મને કંઈ સમજાતું નથી, મારે શું કરવું જોઈએ, ક્યાં જવું જોઈએ?”

રૂપા ની માં - “પણ શું થયું? "કૃપા કરીને મને કંઈક કહો."

રાજેશજીએ ખૂબ જ ઉદાસીથી કહ્યું, "કદાચ મારી નોકરી જઈ શકે છે, સાહેબે કહ્યું છે કે ધંધો બરાબર નથી ચાલી રહ્યો એટલે આટલા બધા કર્મચારીઓને પગાર ચૂકવવો તેમના માટે મુશ્કેલ છે, તેમણે કહ્યું છે કે તેઓ સાથે મળીને કંઈક કરશે. " "તેઓ 40 લોકોને છુટા કરશે." આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

પણ એવું જરૂરી નથી કે તમે એ 40 લોકોમાં હોવ, તમે આટલું ખરાબ કેમ વિચારો છો?” રૂપાની માતાએ કહ્યું. રૂપાની મા, તમે કેમ સમજતા નથી, હું એક સામાન્ય કલાર્ક છું, મને રાખવાથી તેમને કોઈ ફાયદો નથી, તેથી સ્વાભાવિક છે કે તેઓ એવા લોકોને જ કાઢી મૂકશે જેમના જવાથી કંપનીને કોઈ નુકસાન ન થાય.

એટલામાં રૂપા રૂમમાં આવે છે અને કહે છે, “પાપા, કૉલેજના છેલ્લા વર્ષની ફી ભરવાનો મેસેજ આવ્યો છે.

રૂપાએ તેનું વાક્ય હજી પૂરું પણ નહોતું કર્યું અને રાજેશ જી વધુ ગુસ્સે થઈ ગયા, "બસ, હું બહાર આટલું જ ગણતો હતો, હજુ તેનું કોલેજનું છેલ્લું વર્ષ બાકી છે, તેની ફી ભરવાની બાકી છે, મેં તેને નવું લેપટોપ અપાવ્યું હતું. ગયા મહિને."

હપ્તા ભરવાના છે, અને રૂપાના લગ્નનો ખર્ચ, પહેલા તો અહીં કોઈ નોકરી નથી, અને મને દીકરો હોત તો સારું, કમસે કમ લગ્નનો મોટો ખર્ચ તો બચી ગયો હોત, અને દીકરો બહારના કામ માં પણ કેટલી મદદ કરત. અને જો તેની કમાણી ઘરમાં રહી હોત તો તે ઘરે થોડી મદદ કરી શક્યો હોત, હવે મારે રૂપા પાસેથી શું અપેક્ષા રાખવી?

રાજેશના આ શબ્દો સાંભળીને રૂપા ગભરાઈ ગઈ હોય તેમ તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ, તે કંઈ બોલ્યા વગર ચુપચાપ ત્યાંથી ચાલી ગઈ. “તમે તારો ગુસ્સો રૂપા પર કેમ કાઢ્યો, તમને પણ ખબર છે આપણી રૂપા કેટલી હોશિયાર છે, છતાં તમે એને ઘણી બધી વાતો સંભળાવી, માનું છું તમે ટેન્શનમાં છો પણ આમાં પેલી છોકરીનો શું વાંક, એને તમારા શબ્દો થી કેટલું ખરાબ લાગ્યું હશે.

રાજેશે કોઈ જવાબ ન આપ્યો અને માત્ર એટલું જ કહ્યું, "હું છાપા માંથી નવી નોકરી શોધવાનો પ્રયત્ન કરું છું, નોકરીની ઘણી જાહેરાતો આવે છે, જો મને તેમાંથી કંઈક ના મળે તો હું કેટલાક મિત્રો સાથે પણ વાત કરું છું."

રૂપા તેના રૂમમાં ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડતી હતી, તેના કાનમાં એક જ વાત ગુંજતી હતી "કાશ મારે એક દીકરો હોત", તે પોતાની જાત પર ચીડાઈ રહી હતી અને પોતાની જાત પર ગુસ્સે પણ થઈ રહી હતી, આજ સુધી તેના પિતાએ ક્યારેય આવું કહ્યું ન હતું અને આજે આટલી મોટી વાત કહેતા પહેલા વિચાર્યું પણ ન હતું, આ પ્રશ્ન તેના મનમાં ઘૂમી રહ્યો હતો.

તેથી તે થોડા કલાકો માટે બહાર નીકળી ગઈ હતી, પરંતુ આ ઘટના પછી રૂપા ચૂપ થઈ ગઈ હતી, ન તો તેની માતા કે તેના પિતા સાથે વાત કરી હતી. એક દિવસ રૂપા બહુ બધી થેલીઓ લઈને ઘરે આવી. આટલી બધી થેલીઓ જોઈને રૂપાની માતાએ પૂછયું કે એમાં શું છે પણ રૂપાએ જવાબ ન આપ્યો.

ત્યારે તેના પિતા ગુસ્સે થઈ ગયા અને કહ્યું, "મારી નોકરી માટે કોઈ જગ્યા નથી. અહીં અને આ મેડમ. તે આટલી બધી ખરીદી કરીને પાછી આવી છે."

રૂપા ચુપચાપ તેના રૂમમાં ગઈ અને બધી બેગ તેના કબાટ માં સંતાડી દીધી. આ વાત ને લગભગ દોઢ મહિના જેટલો સમય થઈ ગયો હતો અને હજુ લેપટોપનો છેલ્લો હપ્તો ભરવાનો બાકી હતો, રાજેશ જી પોતાના બચાવેલા થોડા પૈસાથી લેપટોપના હપ્તા ભરવા જઈ રહ્યા હતા.

થોડીવાર પછી રાજેશજી પાછા ફર્યા અને ચેટિંગમાં વ્યસ્ત હતા, રૂપાની માતાએ પૂછ્યું કે શું થયું, તો રાજેશે કહ્યું, હું લેપટોપનો છેલ્લો હપ્તો ભરવા ગયો ત્યારે તેઓએ કહ્યું કે તમારા પૈસા આવી ગયા છે, મને ખબર નથી કે કોને ભર્યા"

રાજેશજી અને તેમની પત્ની બંને વિચારમાં ખોવાઈ ગયા. એટલામાં રૂપા આવી અને બોલી, મે ભર્યા છે પૈસા. રૂપાની માતા અને રાજેશજી બંને ચોંકી ગયા. રાજેશ ભાઈએ પૂછ્યું, આટલા પૈસા ક્યાંથી આવ્યા? આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

રૂપાએ કહ્યું, "મેં મારી મહેનતથી કમાયા છે, રાજેશજી અને તેમની પત્ની કંઈ સમજી શક્યા ન હતા ત્યારે રૂપાએ તેમને આખી વાત કહી. પપ્પા, મમ્મી, તમને યાદ છે કે તે દિવસે હું ઘણી બધી બેગ લઈને આવી હતી?, પછી પાપા મારા પર ગુસ્સે થયા.

એ બેગમાં અનારકલી ડ્રેસ અને કુર્તા હતા જે મે મારા બચાવેલા પૈસાથી ખરીદ્યા અને તેને ઓનલાઈન વેચવાનું શરૂ કર્યું. , લોકોએ તેને ખૂબ પસંદ કર્યા અને એક જ મહિનામાં મેં 1.5 લાખ રૂપિયા કમાઈ લીધા, અને આ પૈસાથી મેં લેપટોપના હપ્તા ચૂકવ્યા.

તે દિવસે જ્યારે પાપાએ કહ્યું કે કાશ મારો એક દીકરો હોત, ત્યારે મને ખૂબ જ ખરાબ લાગ્યું પણ મેં નક્કો કર્યું કે હું પપ્પા ને સાબિત કરીશ કે દીકરીઓ બોજ નથી, તેઓ ઈચ્છે તો કંઈ પણ કરી શકે છે, તેઓ આખા ઘર ની સંભાળ લઈ શકે છે અને ઘર ની જવાબદારી પણ લઈ શકે છે."

રાજેશજી અને તેમની પત્નીની આંખોમાંથી ખુશીના આંસુ વહેવા લાગ્યા, રાજેશજીને તેમને જે કહ્યું તેના માટે ખૂબ જ પસ્તાવો થયો, તેણે રૂપાની માફી માંગી અને કહ્યું, "મને ખબર નથી કે મેં તે દિવસે આવું કેમ કહ્યું અને શા માટે કહ્યું પણ આ વાત નો અફસોસ મને હંમેશા રહેશે, પણ આજે તે મને ગૌરવ અપાવ્યું છે એનાથી મારુ માથું ઊંચું થઇ ગયું છે અને હું ભગવાનને પ્રાર્થના કરીશ કે જો કોઈના ઘરે દીકરી થાય તો મારી રૂપ જેવી."

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો. આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.