પતિ સાથે ઝઘડો થયો એટલે ભાઈને ફોન કરી પિયર જતી રહી, થોડા જ દિવસો પછી પિયરમાં એવું થયું કે...

પવનની લહેરથી સાડીનો પાલવ લહેરાઈ રહ્યો હતો, જયારે અંજનાને પહેલી વાર પગની પાયલનો રણકાર સંભળાયો. એ પાયલ તેના પતિ ગૌરવે પહેરાવી હતી. લગ્ન પછી પહેલી એનિવર્સરી ના દિવસે પતિએ પત્નીને આ ભેંટ આપતા પત્ની ખુશ થઈ ગઈ હતી.

ધીમે ધીમે લગ્નના વર્ષો વીતતા ગયા, ક્યારેક હાસ્યના ધોધ વચ્ચે નાનકડાં ઝઘડા રૂપી તોફાન આવતાં રહ્યાં, પણ અંજના પોતાના જ સાગરમાં તરતી રહી. પરંતુ એક સાંજે ગાઢ કાળા વાદળોની જેમ મુશ્કેલી ફેલાઈ ગઈ અને ભારે વરસાદ પડ્યો. આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

અંજના અને ગૌરવ વચ્ચેની એ લડાઈ ઝેરી વેલાની જેમ સંબંધની એ દાંડી પર ચઢતી રહી. આંસુની નદીઓ વહેતી રહી, હ્રદયના ટુકડા વિખરતા રહ્યા, અને આખરે પતિ સાથે મોટો ઝઘડો થયા પછી નિરાશામાં અંજના એ તેના ભાઈ કાર્તિકને ફોન કર્યો. આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

ફોન કરતાની સાથે કાર્તિકે કહ્યું અરે બહેન! ઘણા સમય પછી ફોન આવ્યો, કેમ છો બધા? ને આંખમાં આંસુ ને અવાજમાં હતાશા સાથે પતિ સાથેની અનબન કહી દીધી. ભાઈએ માત્ર એટલા જ શબ્દો કહ્યા, “ઘરે આવી જા બહેન, તારા માટે આ ઘર ના દરવાજા કાયમ ખુલ્લા જ છે” આ શબ્દો તેના તૂટેલા મનના દોરાને બાંધવા માટે સૌથી મજબૂત તાંતણા બની ગયા.

તે તેના ભાઈના ઘર તરફ ચાલી નીકળી. જે તેના માતા-પિતા વિના અધૂરું ઘર હતું પણ ભાઈ એ કોઈ દિવસ કમી આવવા નહોતી દીધી. કાર્તિક ઘરના દરવાજે હાથ લંબાવીને ઊભો હતો. એની આંખોમાં ભેજ ચમકી રહ્યો હતો પણ ચહેરા પર પ્રેમનો દીવો બળી રહ્યો હતો.

તે સાંજે અંજના સમજી ગઈ કે વાસ્તવિક ઘર ફક્ત ઇંટોથી નથી બનતું તે તમારા ચાહનારાઓથી બનેલું હોય છે.

શરૂઆતમાં તો કંઈ વાંધો નહોતો પણ આ બહેન કાયમ માટે અહીં જ રોકાઈ જશે તો એ શંકાના કારણે કાર્તિકની પત્ની શીલાની મીઠાશમાં છુપાયેલું ઝેર ધીમે ધીમે બહાર આવવા લાગ્યું. “બહેન, તમે બહુ જીદ્દી છો હવે ઘરે પાછા ફરવાનું મન બનાવી લો” તે ક્યારેક કટાક્ષના સ્વરમાં કહેતી.

ધીરે ધીરે અંજનાને લાગવા માંડ્યું કે તે આ ઘરમાં હવે મહેમાન માત્ર બની ગઈ છે.

એક સાંજે અંજના ગેલેરીમાં બેઠી હતી, ઝરમર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. પવન ફૂંકાઈ રહ્યો હતો, પાયલ પણ રણકતી, પરંતુ મૌન હતું તો તેનું માત્ર હૃદય. પછી તેને લાગ્યું જાણે કોઈ કોયડો ઉકેલાઈ રહ્યો છે. શું આ લડાઈ, આ ગુસ્સો, આ અંતર... શું આ બધું ખોટું પગલું હતું? શું તેનું ઘર, તેની શાંતિ, ખરેખર અહીં આ અધૂરી છત નીચે હતું? આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

તે રાત્રે અંજનાએ મોટો નિર્ણય લઈ લીધો. સવાર પડતાં જ તેણે કાર્તિક અને શીલા પાસેથી રજા લીધી. તેની આંખોમાં પ્રેમ હતો. પણ તેની જીભ પર આભારના બે જ શબ્દો હતા. જતી વખતે કાર્તિકની આંખમાં સવાલ ટપકી રહ્યા હતા, પણ અંજના કશું બોલ્યા વગર જતી રહી. તે જાણતો હતો કે, કેટલાક સંબંધો સવાલોથી નહીં, ઇશારાથી જ સમજાય છે.

ઘર જવાનો રસ્તો બહુ લાંબો નહોતો પણ એવું લાગ્યું કે જાણે તે લાંબી મુસાફરી માંથી પાછી આવી રહી છે. રસ્તામાં પવન બદલાઈ ગયો હતો, વૃક્ષોએ તેને હાસ્યથી આવકારી અને સૂર્ય તેના ચહેરા પર સોનેરી કિરણો ફેલાવીરહ્યો હતો. ઘરે પહોંચતા જ ગૌરવની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.

અંજનાએ ગૌરવને ગળે લગાવ્યો. તેણીને લાગ્યું કે તે હવે ઘરે આવી ગઈ છે. તેની આંખોમાં આંસુ હતા પણ તે ખુશીના આંસુ હતા. ગૌરવે તેને તેની છાતી સાથે આલિંગન આપ્યું અને કહ્યું તું પાછી આવી ગઈ!. મેં તને ખુબ જ મિસ કરી.

અંજનાએ કહ્યું મેં પણ તમને ખૂબ મિસ કર્યા છે. મેં ઘણું ખોટું કર્યું છે ગૌરવ. પરંતુ હું તમારા વગર રહી શકુ તેમ નથી.

ગૌરવે કહ્યું તે કંઈ ખોટું નથી કર્યું. આપણે બંનેએ ખોટું કર્યું છે. પરંતુ હવે બધું સારું થઈ જશે.

તે સાંજે બંને લાંબા સમય સુધી વાતો કરતા રહ્યા. તેઓએ તેમની લડાઈ વિશે વાત કરી અને તેઓએ એકબીજાને સાંત્વના આપી. તેઓએ વચન આપ્યું હતું કે તેઓ હવે ક્યારેય એકબીજાથી દૂર નહીં રહે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો, તેમજ કમેન્ટમાં આ સ્ટોરીને 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.