જ્યારે પણ જીવનમાં ઉદાસ હોય ત્યારે આ વાંચી લેજો, તમારી ઉદાસીનતા ગાયબ થઈ જશે

ઘણી વખત જીવનમાં આપણી સાથે એવા બનાવો બનતા હોય છે. કે જેના કારણે આપણે જીવનમાં ઉદાસ રહેવા લાગીએ છીએ, અને આપણા જીવનમાં ઉદાસીનતા હોવાથી આપણી જીવનમાંથી ખુશીઓ જાણે છીનવાઈ ગઈ હોય એવું લાગે છે.

જ્યારે પણ જીવનમાં ઉદાસ હોય ત્યારે એક ખૂબ જ પ્રેરણાદાયક સ્ટોરી વાંચવા જેવી છે, તમે જીવનમાં જ્યારે પણ ઉદાસ હોય ત્યારે આ વાંચવાનું ભૂલતા નહીં.

આ સ્ટોરી તો લગભગ દરેકના ઘરમાં બનતી હશે, પરંતુ એ સ્ટોરી માંથી જે શીખવાનું અને સમજવાનું છે તે તમને કદાચ આજ પહેલા નહીં ખબર હોય.

દિવાળી નો સમય હતો, એક ઘરમાં હવન થઈ રહ્યો હતો, હવનમાં અર્પણ કરવા માટે દરેક લોકો સામે સામગ્રી રાખવામાં આવી હતી.

હવનમાં પતિ-પત્ની બંને બેઠા હતા, ઘરના માલિક ને હવનમાં ઘી અર્પણ કરવાની જવાબદારી સોંપવામાં આવી હતી. જ્યારે બાજુમાં બેઠેલા બધા પરિવારજનો ને કોઈને કોઈ સામગ્રી હવનમાં અર્પણ કરવા માટે ની જવાબદારી સોંપવામાં આવી હતી.

પંડિત સ્વાહા કહે એટલે તરત જ હવનમાં સામગ્રી અર્પણ કરવી એવી સૂચના આપવામાં આવી હતી. પરિવારની દરેક વ્યક્તિ તેની પાસે રહેલી સામગ્રી હવનમાં અર્પણ કરી રહ્યા હતા. પરંતુ પરિવારના દરેક સભ્ય માં એક આશંકા બધાને થઈ રહી હતી કે હવન ખતમ થતાં પહેલા તેની પાસે હાજર રહેલી સામગ્રી વહેલા ખતમ ન થઈ જાય, એટલે પરિવારના દરેક સભ્ય સહિત ઘરના માલિક પણ ઓછી સામગ્રી હવનમાં અર્પણ કરી રહ્યા હતા.

ઘરના માલિક કે જેની પાસે ઘી અર્પણ કરવાની જવાબદારી હતી તેઓ પોતે પણ ધીમે ધીમે ઘી અર્પણ કરી રહ્યા હતા એ જ આશંકામાં કે કદાચ હવન ની પૂર્ણાહુતિ થાય તે પહેલાં ઘી ખતમ ના થઈ જાય.

પંડિત હવનની વિધિ થોડા સમય સુધી કરાવતા રહ્યા, તેનો મંત્રોચ્ચાર બોલતા રહ્યા અને ધીમે ધીમે કરીને હવન સંપૂર્ણપણે પૂરો થયો. હવન ની પુર્ણાહુતી થયા પછી પણ બધા લોકો પાસે ઘણી બધી હવનની સામગ્રી બચેલી હતી.

અને આશ્ચર્યની વાત એ હતી કે ઘીનો ઉપયોગ તો સૌથી ઓછો થયો હતો. ઘીના વાસણમાં અડધાથી પણ વધુ ઘી પડ્યું હતું.

હવન પૂરો થયા પછી પંડિતજીએ આદેશ આપીને કહ્યું કે તમારી પાસે જેટલી સામગ્રી હોય એટલી આ હવન કુંડમાં અર્પણ કરી દો. અને ઘરના માલિક સામે જોઈને ઘી ને પણ કુંડમાં અર્પણ કરવાનો આદેશ આપ્યો.

એક સાથે બધા પરિવારના લોકો પાસે જે સામગ્રી પડી હતી તે બધી સામગ્રી હવન કુંડમાં અર્પણ કરાયું અને સાથે સાથે બચેલું ઘી પણ અર્પણ કરવામાં આવ્યું એટલે થોડા જ સમયમાં આખા ઘરમાં ધુમાડો થવા લાગ્યો, રૂમ માં બેસવું મુશ્કેલ થઈ ગયું એક પછી એક બધા પરિવારના સભ્યો ધીમે ધીમે રૂમની બહાર જવા લાગ્યા.

ઘરના માલિક પણ તે રૂમની બહાર નીકળી ગયા, હવે હવનની પુર્ણાહુતી ન થાય ત્યાં સુધી બધા લોકો ફરી પાછા તે રૂમમાં જઈ શકે તેમ ન હતા. ઘણા સમય સુધી રાહ જોયા પછી તેઓ અંદર જઈ શકે તેમ હતા.

આ સ્ટોરી ને અહીં અટકાવીને એક ખૂબ જ અગત્યનો સવાલ મનમાં ઉદભવે છે.

એ હવન માં હાજર રહેલા દરેક વ્યક્તિને ખબર હતી કે તેની પાસે જેટલી સામગ્રી પડી છે તે બધી સામગ્રી હવન કુંડમાં જ અર્પણ કરવાની છે. પરંતુ બધા લોકો તેને બચાવી ને રાખી રહ્યા હતા. બધા લોકો એવું વિચારી રહ્યા હતાં કે આ સામગ્રી છેલ્લે કામ આવશે.

અને આ જ વસ્તુને આપણી જિંદગી સાથે સરખાવવામાં આવે તો આપણે બધા પણ આવું જ કરીએ છીએ. હકીકતમાં આ જ આપણી આદત બની ગઈ છે. આપણે બધું અંત સુધી અથવા તો અંત માટે બચાવવા માંગીએ છીએ અને ઘણું બધું બચાવીને રાખીએ પણ છીએ.

જિંદગી નો હવન પૂરો થઈ જાય છે અને એ હવન ની સામગ્રી બચીને રહી જાય છે. આપણે બચાવવામાં અને બચાવવામાં એટલા બધા ખોવાઈ જઈએ છીએ કે જ્યારે બધું હવન કુંડમાં જ અંતમાં અર્પણ થવાનું છે તો આપણે તેને બચાવી ને શું કરી શકીએ? અંતમાં તો તે માત્ર ધુમાડો જ આપશે!

સંસાર એ હવન કુંડ છે અને આપણું જીવન એ પૂજા સમાન છે, એક દિવસ બધું જ સંસારરૂપી હવન કુંડમાં સમાહિત થઈ જવાનું છે. સારી પૂજા એ જ ગણાય જેમાં હવન ની સામગ્રીનો સરખી રીતે ઉપયોગ કરી શકીએ.

જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો, અને આ સ્ટોરીને કમેન્ટમાં ૧ થી ૧૦ ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.

error: Content is Protected!