આજે ફરી એ નોટબુક હાથમાં આવી અને માનવ તેને યાદ કરી રડવા લાગ્યો, વાત બારમાં ધોરણની છે, માનવ…

આજે ઘણા સમય પછી માનવ ને તેની જૂની અંગ્રેજી ની નોટ બુક મળી ખોલીને જોઈ તો તેનો વીતી ગયેલો ભૂતકાળ ફરી યાદ આવી ગયો અને ચોધાર આંસુએ માનવ ફરી પાછો રડી પડ્યો. તેના શરીરમાં કંપન થવા લાગ્યું હતું.

આખરે એવું શું થયું હતું તેના ભૂતકાળમાં કે તેને યાદ કરીને તે ધ્રૂજતા ધ્રૂજતા રડી રહ્યો હતો.

વાત બારમા ધોરણની છે જ્યારે અગિયારમા ધોરણને પૂરું કર્યા પછી બીજી સ્કૂલમાં એડમિશન લીધું હતું, આ સ્કૂલ થોડી ઘરથી દૂર હોવાને કારણે સાયકલ લઈને સ્કૂલે જતો.

માનવનો આજે બારમા ધોરણમાં પહેલો દિવસ હતો, તેના કલાસમાં રહેલા વિદ્યાર્થીઓ હજુ તેના મિત્રો પણ બન્યા ન હતા. થોડો સમય ક્લાસમાં વિતાવ્યો પછી ધીમે ધીમે બધા ને ઓળખવા લાગ્યા.

તેના મિત્રો પણ અજીબ હતા, થોડા જ દિવસોમાં એકબીજાના બેસ્ટ ફ્રેન્ડ બની ગયા હતા. એક દિવસ માનવ સ્કુલે જઈ રહ્યો હતો અને થોડો મોડો પહોંચ્યો એટલે જેમ તેમ કરીને ક્લાસમાં તો પહોંચી ગયો પરંતુ ત્યાં અંદર પ્રવેશ્યો કે તરત જ તેના મિત્રો તેની સામું જોઈને બોલ્યા અરે તારી તો ચેન ખુલી છે. માનવ નું ધ્યાન તરત જ પોતાની ચેન તરફ જતું રહ્યું ત્યાં મિત્રોએ ફરી પાછું હસીને કહ્યું અરે તારા બેગની ચેન ખુલી છે. આખો ક્લાસ હસવા લાગ્યો.

આખા ક્લાસ ની સાથે સાથે તે પણ હસવા લાગી હતી, પરંતુ માનવ એ જેવું અપેક્ષાની સામે જોયું કે તરત જ તેને હસવાનું બંધ કરી દીધું. થોડા દિવસો તો આમનું આમ ચાલતું રહ્યું.

માનવ અને અપેક્ષા વચ્ચે કંઇક તો અલગ હતું એવું માનવમાં તો જ્યારે અપેક્ષા તેની સામે જોતી તો માનવ નજર નીચે કરી નાખતો અને જ્યારે માનવ તેની સામે જોતો તો તે પણ થોડી સ્માઇલ આપી દેતી. માનવ ને સ્કૂલમાં આ નાની એવી સ્માઇલથી જાણે જિંદગીભરની ખુશી મળતી હતી.

સ્કૂલમાં રજા પડ્યા પછી જ્યારે પણ ઘરે જતા હોય ત્યારે માનવ અપેક્ષાને જોયા વગર રહેતો નહીં, બંનેના ઘરનો રસ્તો થોડા સમય સુધી સાથે રહે તો પછી તે તેના રસ્તે જતી રહેતી.

વિજ્ઞાનના શિક્ષક આવ્યા હોય અને કોઈ અઘરો સવાલ પૂછે અને જો માનવ તેનો જવાબ આપવા લાગે તો આખો ક્લાસ તેની સામે જોવા લાગતો પરંતુ અપેક્ષા પણ તેની સામે જોઈને થોડું સ્માઇલ કરી દેતી. અપેક્ષાને હસાવવા માટે અથવા તેના મોઢા પર સ્માઈલ આવે તે માટે માનવ કંઈ ને કંઈ કરતો રહેતો પરંતુ તેને મોઢા ઉપર કહેવાની હિંમત હતી નહિ.

આખો ક્લાસ તો એવું જ વિચારતો કે અમે બંને એકબીજાને પ્રેમ કરીએ છીએ. અને હવે માનવ પણ અપેક્ષા ને ખુબ જ પ્રેમ કરવા લાગ્યો છે તેવું તે વિચારતો, એક દિવસ અચાનક અપેક્ષા સ્કૂલ માં ગેરહાજર રહી.

સ્કૂલ માં ગેરહાજર રહ્યા પછી જ્યારે બીજા દિવસે અપેક્ષા પાછી આવી ત્યારે પહેલી વખત માનવ અને અપેક્ષાની એકબીજા સાથે વાતચીત થઈ.

અપેક્ષા એ માનવ પાસેથી તેની અંગ્રેજી ની નોટબુક માગી હતી. માનવે પણ કહ્યું કે લંચ ટાઇમ પછી હું તને નોટબુક આપીશ.

તેને કશું કહેવાની હિંમત નહોતી થતી એટલે તેણે નોટબુકના પહેલાં જ ઈન્ડેકસ ના પેજ પર લખ્યું કે અપેક્ષા, તું મારી જિંદગી છે! હું તને ખૂબ જ પ્રેમ કરું છું અને જો તું મારી જિંદગીનો હિસ્સો બની જશે તો મારી જિંદગી જાણે જીવતેજીવ સ્વર્ગ બની જશે. આટલું તેને લખીને લંચ પછી નોટબુક અપેક્ષા ને આપી દીધી.

લંચ પછીના ચાર પિરિયડમાં ઘણા વખત તેની સાથે નજર મેળવવાની કોશિશ કરી પરંતુ અપેક્ષા નું ધ્યાન માનવ બાજુ થયું નહિ. પછી દરરોજની જેમ સ્કૂલેથી છૂટ્યા પછી તેની રાહ જોઈ ને માનવ ત્યાં ઊભો હતો એટલામાં અપેક્ષા સાયકલ લઈને આવી અને સ્માઇલ કરી ને માનવ ને કહ્યું કે તારી નોટબુક મારા બેન્ચના ખાનામાં રાખેલી છે. આટલું કહીને તે ત્યાંથી જવા લાગી, માનવના મિત્રો પણ એટલામાં જ ઉભા હતા અને અપેક્ષાએ કહેલી વાત પણ તેના મિત્રોએ સાંભળી હતી.

તેના મિત્રો માનવ ને કહેવા લાગ્યા કે અપેક્ષાને અવાજ કર, જો તે તને પ્રેમ કરતી હોય તો તારો અવાજ સાંભળીને પાછળ ફરીને તારી સામે નજર કરશે.

માનવે પણ મિત્રોના કહ્યા પ્રમાણે જરા મોટેથી રાડ પાડીને કહ્યું અપેક્ષા, આ સાંભળીને અપેક્ષાએ પાછળ જોયું પરંતુ સાથે સાથે તેની સાઈકલનું હેન્ડલ પણ તેના કાબૂમાં રહ્યું નહીં અને સામે આવી રહેલી ગાડી સાથે તેમનો એક્સિડન્ટ થઇ ગયું. માનવની નજર સમક્ષ આ ઘટના ઘટી એટલે તેના દિલમાં ઘેરો આઘાત લાગ્યો. તે અપેક્ષાને હોસ્પિટલ માં પણ ન લઈ જઈ શક્યો કારણકે અપેક્ષા એ પોતાનો શ્વાસ ત્યાં ને ત્યાં જ છોડી દીધો.

માનવ ના મન ને ઘણો આઘાત લાગ્યો હતો, તે સતત વિચારોમાં ખોવાયા કહેતો. ઘણા દિવસો સુધી તો તે કોઈનું કહ્યું માનતો નહીં અને સ્કૂલે પણ જતો નહીં. તેના મિત્રો તેને ઘરે મળવા આવ્યા અને હિંમત આપી ત્યારે ઘણા સમય પછી તે સ્કૂલે જવા તૈયાર થઈ ગયો. સ્કુલે જઈ ને પણ તેનું ધ્યાન અપેક્ષાની બેન તરફ જઇ રહ્યું હતું.

લંચ નો સમય થયો એટલે તરત જ માનવ નું ધ્યાન ફરી પાછો અપેક્ષાની બેન્ચ તરફ જઇ રહ્યું હતું. તેણે તે બેન્ચ પાસે જઈને ખાનુ ખોલ્યું તો તેમાં પોતાની આપેલી ઇંગ્લિશની નોટબુક પડી હતી.

આ એજ નોટબુક હતી જેમાં માનવ એ પોતાની લાગણીઓ લખીને વ્યક્ત કરી હતી. માનવ એ પહેલું પેજ ખોલ્યો તો તેમાં અપેક્ષાએ નીચે લખ્યું હતું કે હા, હું તારી જિંદગી છું. હું પણ તને પ્રેમ કરું છું. આટલું વાંચીને તરત જ માનવ ની આંખો રીતસરની ચોધાર આંસુએ રડવા લાગી. દરરોજ માનવ વિચાર કર્યા કર તો કે કદાચ જો મેં એ દિવસે તેને બોલાવી ના હોત તો એ મારી જિંદગી નહિ પરંતુ મારી જિંદગીમાં એ હોત.