એક માણસને કોઈપણ વસ્તુનો વેપાર કરે તેમાં નફો થતો, એક વખત તેને નુકસાન કરવા માટે એક વસ્તુ ખરીદી અને વિદેશમાં વહેંચવા ગયો, પરંતુ ત્યાં જઈને…

એક કુટુંબની આ વાત છે, કુટુંબ નાનું હતું અને સુખેથી રહેતા હતા પરંતુ જીવનમાં અત્યંત વૈભવ પણ નહોતા. પિતા એ આખી જિંદગી પ્રામાણિકતાથી પોતાનું કામ કર્યું હતું. તેને હવે ઉંમર પણ થઈ ચૂકી હતી અને કોઈ કારણોસર આ વાતની તેને પણ ખબર હતી. તેને હવે પોતાના મૃત્યુનો સમય નજીક લાગી રહ્યો હતો એટલે તેઓને સંતાનમાં એક નો એક જ દીકરો હતો.

દીકરાને પોતાની પાસે બોલાવીને કહ્યું બેટા મારી પાસે અઢળક ધન કે સંપત્તિ નથી કે જે તને હું વિરાસતમાં આપી શકું, પરંતુ મેં મારા આખા જીવન દરમ્યાન સાચી રીતે અને એકદમ પ્રમાણિકતાથી કામ કર્યું છે અને હું તને આશીર્વાદ આપું છું કેતુ જીવનમાં ખૂબ જ સુખી થઈશ અને તું ધૂળ ને હાથ લગાવશે તો તે પણ સોનુ થઈ જશે.

દીકરો પણ પહેલેથી જ આગ ના કાર્ય તો તરત જ પિતા ના આશીર્વાદ મળ્યા એટલે માથું ઝુકાવીને પિતાના પગે પડ્યો પિતાએ દીકરાના માથે હાથ મૂકીને તેને આશીર્વાદ આપ્યા અને જાણે સંતોષ મળી ગયો હોય એ રીતે તેણે પોતાના પ્રાણ પણ છોડી દીધા.

એક જ દીકરો હોવાથી હવે ઘરની બધી જવાબદારી તે દીકરા ધર્મેશની માથે આવી પડી, ઘર ખર્ચ કેવી રીતે ચલાવવો થી માંડીને બધી જવાબદારી ધર્મેશ ઉપર આવી પડી.

તેને એક નાનકડી રેગડી લઈને પોતાનો વેપાર શરૂ કર્યો અને ધીમે ધીમે વેપાર તેનો વધતો ગયો. થોડા સમય પછી એક નાનકડી દુકાન લીધી અને વેપારમાં પણ વધારો થતો ગયો. જોતજોતામાં ધર્મેશ ની ગણતરી શહેરના સુખી સંપન્ન લોકો માં થવા લાગી. તેને વિશ્વાસ હતો કે આ બધું જે પણ કંઈ તેની સાથે બની રહ્યું છે તે તેના પિતાજી ના આશીર્વાદ નું જ ફળ છે.

કારણ કે તેના પિતાજીએ જીવનમાં ઘણું દુઃખ સહન કર્યું હતું પણ ક્યારેય ધીરજ છોડી ન હતી, એવી જ રીતે ક્યારેય પ્રામાણિકતા પણ છોડી ન હતી. એટલા માટે જ તેના આશીર્વાદ માં એટલું બળ હતું તેના આશીર્વાદથી જ દીકરો સફળ થયો છે તેવું તેનું માનવું હતું.

અને દર વખતે ધર્મેશ ના મોઢેથી એક જ વાત નીકળતી કે તેની સફળતામાં તેના પિતાના આશીર્વાદ નો જ હાથ છે. એક દિવસે તેને એક મિત્રએ પૂછ્યું કે જો તારા પિતા માં આટલું બળ હતું તે પોતે કેમ આટલા સુખી-સંપન્ન ન થઈ શક્યા?

ધર્મેશ એ તરત જ તેના મિત્રને જવાબ આપતા કહ્યું કે હું પિતાની તાકાત ની વાત નથી કરી રહ્યો હું તો માત્ર તેના આશીર્વાદ ની તાકાત ની વાત કરી રહ્યો છું. ધર્મેશ જ્યારે પણ વાત કરતો ત્યારે તેના પિતા ના આશીર્વાદ ની વાત કરતો એટલે ઘણા લોકોએ તો તેનું નામ જ બાપનો આશીર્વાદ એવું રાખી દીધું.

અને ધર્મેશ ને તેના નામથી કોઈ ખોટું લાગતું હતું નહીં કારણ કે તે પણ એવું જ માનતો કે તે પોતે પિતાના આશીર્વાદ ને કાબિલ નીકળે એવું જ ઈચ્છે છે.

તેનો વેપાર ધંધો ધીમે ધીમે વધતો જ રહ્યો હતો, થોડા સમય પછી તો તેઓએ વિદેશમાં પણ વેપાર ચાલુ કરી દીધો. ધર્મેશ જ્યાં પણ કંઈ જગ્યાએ વેપાર કરવા જતો ત્યાં તેને લાભ થતો. એક વખત તેના મનમાં અચાનક વિચાર આવ્યો કે હું જ્યાં પણ ક્યાંય જાઉં છું મને દરેક જગ્યાએ લાભ મળે છે મારે નુકસાન નો અનુભવ કરવો છે તો એક વખત તેને તેના મિત્રને પૂછ્યું કે કોઈ એવો વેપાર જણાવે જેમાં મને નુકસાન થાય.

મિત્ર ને તો થયું કે ધર્મેશ ને તેની સફળતા અને પૈસા નો ઘમંડ આવી ગયું છે, આનું ગમન દૂર કરવા માટે કોઈ એવો ધંધો શોધવો પડશે જેનાથી તેને નુકસાન જ નુકસાન થાય.

તો મિત્રે વિચાર્યા પછી તેને કહ્યું કે તું એક કામ કરે, ભારતથી લવિંગ ખરીદે અને આ લવિંગ આફ્રિકા માં જઈને વહેંચ.

આફ્રિકાના અમુક પ્રદેશની વાત કરીએ તો ત્યાં એ લવિંગનો દેશ જ કહેવાય છે, ત્યાંથી ભારતમાં વેપારીઓ લવિંગ લાવે છે અને અહીં ભારતમાં આ જ લવિંગ વેચીને નફો કમાય છે. એટલે તમે ભારતમાંથી લવિંગ ખરીદીને ત્યાં વહેંચવા જાવ તો તેમાં નુકસાન વેઠવું પડે.

પરંતુ ધર્મેશ નક્કી કરી લીધું કે તે ભારતમાંથી લવિંગ ખરીદીને ખુદ પોતે આફ્રિકા જશે, મનોમન તે વિચારી રહ્યો હતો કે હું પણ જોવું કે પિતા ના આશીર્વાદ કેટલો સાથ આપે છે?

જાણે તે પિતા ના આશીર્વાદ ને ટેસ્ટ કરવા માંગતો હોય એ રીતે નુકસાન નો અનુભવ કરવા માટે ભારતમાંથી લવિંગ લઈને જહાજમાં ભરીને પોતે આફ્રિકા પહોંચી ગયો.

જે પ્રદેશમાં જવાનું હતું ત્યાં જઈને એક લાંબો રેતીવાળો રસ્તો દેખાઈ રહ્યો હતો. તે રસ્તો પાર કરીને બધા વેપારીઓ સાથે મુલાકાત કરવા માટે તે રસ્તા પર ચાલીને જઇ રહ્યો હતો એવામાં તેને સામેથી જોયું કે તે પ્રદેશ માં જેઓનું રાજ્ય હતું તે જ વ્યક્તિ તેની સામે આવી રહ્યો હતો.

અને આ વ્યક્તિ સાથે તેના સિપાહીઓ પણ આવી રહ્યા હતા, ધર્મેશ એ કોઈને પૂછ્યું કે આ માણસ કોણ છે તો બધા લોકોએ જણાવ્યું કે આ સુલતાન છે.

ધર્મેશ પોતાના રસ્તે જઈ રહ્યો હતો અને સામેથી સુલતાન આવી રહ્યા હતા એટલે સુલતાને તેને સામે જોઈને તેનો પરિચય પૂછ્યો. ધર્મેશ એ કહ્યું હું ભારત માંથી આવું છું અને વેપારી છું. સુલતાને તેને વેપારી સમજીને તેનું ખૂબ જ આદર સન્માન કર્યું અને તેના સાથે વાત કરવા લાગ્યા.

ધર્મેશ જોયું કે સુલતાન સાથે લગભગ ઘણા બધા સિપાહી મોજૂદ હતા પરંતુ કોઈપણ સિપાહી ના હાથમાં કોઈપણ જાતના હથિયાર ન હતા એટલે તેને આશ્ચર્ય થયું તો તેણે વિનમ્રતાપૂર્વક સુલતાન ને પૂછ્યું કે તમારી સાથે આટલા બધા સૈનિકો છે પરંતુ કોઈના હાથમાં હથિયાર કેમ નથી?

સુલતાન એ હસીને કહ્યું એમાં વાત એવી છે કે આજે સવારે હું સમુદ્ર તટ ઉપર ફરવા માટે આવ્યો હતો એવામાં મારી કિંમતી વીંટી ખોવાઈ ચૂકી છે હવે આ રેતીમાં તે વીંટી ક્યાં પડી ગઈ છે તે ખબર નથી.

એટલે બધા સૈનિકોને સાથે લઈને આવ્યો છું જેથી આ લોકો રેતીને ચાળીને મારી વીંટી શોધવામાં મદદ કરી શકે. ધર્મેશ એ કહ્યું વીંટી તો ખૂબ જ મોંઘી હશે ને?

સુલતાને કહ્યું એ એટલી બધી પણ મોંઘી નથી, એનાથી પણ અધિક કીમતી વિટીઓ મારી પાસે પડી છે પરંતુ avt મને આશીર્વાદ માં મળી હતી. અને હું એવું માનું છું કે મને જીવનમાં જે કંઈ પણ મળ્યું છે તે એ વીંટીના આશીર્વાદથી જ મળ્યું છે.

એટલા માટે મારા મનમાં તે વીંટી નું મૂલ્ય આ રાજ્ય કરતાં પણ વધારે છે.

આટલું કહીને સુલતાને ધર્મેશ ને પ્રશ્ન પૂછ્યો કે તમે અહીં શું વહેંચવા આવ્યા છો?

ધર્મેશ સામે જવાબ આપતા કહ્યું કે લવિંગ!

જવાબ સાંભળીને સુલતાન આશ્ચર્ય ચકિત થઈ ગયા, તેને તરત જ ધર્મેશ ને કહ્યું અરે આ તો લવિંગનો જ દેશ છે શેઠ, અને તમે અહીં લવિંગ વહેંચવા માટે આવ્યા છો તમને અહીં લવિંગ વહેંચવાની જે પણ કોઈએ સલાહ આપી છે તે નક્કી તમારો દુશ્મન જ હશે, અહીં તમારું લવિંગ કોઈ નહીં ખરીદે!

ધર્મેશ એ કહ્યું કે મારે એ જ જોવું હતું કે મને અહીં વેપારમાં ફાયદો થાય છે કે કેમ, હકીકતમાં વાત એવી છે કે મારા પિતા ના આશીર્વાદ થી મને આજ સુધી ક્યારેય ધંધામાં નુકસાન નથી થયું. અને હું હવે એ જોવા માગું છું કે અહીં મને મારા પિતાજીના આશીર્વાદ ફરે છે કે કેમ?

સુલતાન ફરી પાછા આશ્ચર્યચકિત થઇ ગયા અને પૂછ્યું પિતાજી ના આશીર્વાદ એનો શું મતલબ?

ધર્મેશ સુલતાને કહ્યું કે મારા પિતાજીએ આખી જિંદગી ઈમાનદારી અને પ્રમાણિકતાથી કામ કર્યું, પરંતુ આર્થિક રીતે તેઓ સુખી સંપન્ન થઈ શક્યા નહીં. પરંતુ મૃત્યુ સમયે ભગવાનનું નામ લઈને તેઓએ મારા માથા પર હાથ રાખીને મને આશીર્વાદ આપ્યા હતા કે તારા હાથમાં ધૂળ હશે તો એ પણ સોનું બની જશે. અને આટલું કહીને ધર્મેશ નીચે થોડી રેતી ઉચકીને સુલતાન સામે રાખી અને આંગળીઓની વચ્ચેથી રેતીને ફરી પાછી નીચે પાડી.

રેતીનો ખોબો ભર્યો હતો એટલે ધીમે ધીમે રહેતી બધી નીચે જતી રહી પછી તેને હથેળીમાં જોયું તો ધર્મેશ અને સુલતાન બંનેના આશ્ચર્યનો પાર ન રહ્યો કારણ કે તેની હથેળીમાં એક હીરાજડિત વીંટી હતી. અને આ એ જ વીંટી હતી જે સુલતાન ના હાથમાંથી પડી ગઈ હતી.

વીંટી જોઈને સુલતાન તો ખૂબ જ પ્રસન્ન થઈ ગયા. તેઓએ ઉપર જોઈને જાણે ભગવાનનો શુક્રિયા અદા કરતા હોય એ રીતે કહ્યું વાહ રે ભગવાન તમારી કરામતનો પાર નથી, તમે પિતા ના આશીર્વાદને પણ સાચા કરી દીધા.

સુલતાન ખૂબ જ ખુશ થઈ ગયા અને ધર્મેશ ને ગળે ભેટી પડ્યા અને કહ્યું કેમ માંગ શેઠ, આજે તને જે જોઈતું હશે તે હું આપીશ. ધર્મેશ એ કહ્યું કે તમે સો વર્ષ સુધી જીવતા રહો અને પ્રજાનું સારી રીતે આ જ રીતે પાલન કરતા રહો અને પ્રજા સુખી રહે બસ આનાથી વધુ મારે કંઈ નથી જોઈતું.

ધર્મેશ ના મુખે થી આવી વાત સાંભળીને સુલતાન વધુ ખુશ થઈ ગયા તેઓએ કહ્યું કે તારો જેટલો માલ છે તે માલ હું ખરીદું છું અને તું માંગ તેટલી કિંમતમાં ખરીદીશ.

કહેવાય છે ને કે તમારી સાથે જો તમારા પિતાના અથવા પછી તમારા માબાપ ના આશીર્વાદ હોય તો દુનિયાની કોઈ તાકાત તમને ક્યારેય હરાવી શકતી નથી.

મા-બાપની સેવા કરીએ તેનું ફળ નિશ્ચિત રૂપથી મળે છે. અને આશીર્વાદ જેવી હકીકતમાં કોઈ સંપત્તિ નથી. આથી જ મા-બાપ નું સન્માન કરો, અને જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો અને આ સ્ટોરી ને કમેન્ટમાં રેટિંગ પણ આપજો.