કોલેજમાં ભણી રહેલ યુવાનને ઘરે જવા માટે રીક્ષા કરવી હતી, પૈસા કેટલા છે તે જોવા પાકીટ ખોલ્યું તો અંદર...

વિજય ની ઉંમર લગભગ 19 વર્ષની હશે, કોલેજમાં અભ્યાસ કરી રહેલો વિજય દરરોજ તેના ઘર પાસેથી એક કિલોમીટર દૂર આવેલા બસ સ્ટેશન સુધી ચાલીને જતો અને ત્યાંથી સીટી બસમાં કોલેજે આવતો. ફરી કોલેજમાંથી પાછો ઘરે પણ સીટી બસમાં જ જતો.

વિજય મિડલ ક્લાસ પરિવારનો હોવાથી બને તેટલી પૈસાની બચત પણ કરતો, અને એટલા માટે જ તેને સીટી બસમાં પાસ કઢાવી લીધો હતો જેથી તેને ફાયદો થાય.

એક દિવસની વાત છે જ્યારે વિજય દરરોજની જેમ કોલેજ ગયો હતો. પરંતુ અચાનક જ સિટી બસના લોકોએ કોઈ કારણોસર હડતાલ કરતા કોલેજથી જ્યારે ઘરે જવાનો સમય થયો ત્યારે કોલેજ પાસે આવેલા બસ સ્ટેન્ડ પાસે તે લગભગ અડધો એક કલાક જેટલું ઊભો રહ્યો પરંતુ એક પણ બસ ન આવી.

આજુબાજુ કોઈને પૂછ્યું એટલે ખબર પડી કે સીટી બસ આજે બંધ છે, હમણાં જ તેઓએ હડતાલ કરી છે. વિજય પોતાના ખિસ્સામાં બને તેટલા ઓછા રૂપિયા રાખતો કારણકે તેની પાસે બસમાં પાસ હોવાથી બીજી કોઈ તેને જરૂર ન રહેતી અને તે નાસ્તો પણ કરતો નહીં.

આજે તેના ખિસ્સામાં હંમેશા કરતા થોડા ઓછા રૂપિયા હતા અને તેને વોલેટ ખોલીને ચેક કર્યું તો તેમાં માત્ર 20 રૂપિયા જ પડયા હતા. તેનું ઘર કોલેજ થી લગભગ છ કિલોમીટર જેટલું થતું.

તેને વિચાર કર્યો કે હું રીક્ષા કરી લઉં પરંતુ સમસ્યા એ હતી કે તેનું ઘર અતિ ગીચ વિસ્તારમાં હતું. ઘરથી થોડે દૂર સુધી જ રિક્ષામાં જઇ શકાય પછી ત્યાંથી ચાલીને જ ઘરે જવું પડે, તેના ખિસ્સામાં પૈસા ઓછા હોવાથી ત્યાં સુધી રીક્ષા આવશે કે કેમ તેના મનમાં આ સવાલ થઇ રહ્યો હતો.

થોડા સમય ફરી પાછી બસની રાહ જોયા પછી અંતે તેને કંટાળો આવવા લાગ્યો અને તે રીક્ષા શોધવા લાગ્યો. થોડા સમય પછી એક રિક્ષા મળી રીક્ષાવાળાને પોતાના ઘરનું સરનામું આપ્યું ત્યાર પછી પૂછ્યું કે મારી પાસે પૈસા ઓછા છે પરંતુ તમે મારા ઘર પાસે મને ઉતારીને પાંચ મિનિટ ઉભા રહેજો હું ઘરેથી પૈસા લઈને તમને આપી જઈશ. આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

રીક્ષાવાળાને લગભગ ભરોસો નહીં થયો હોય કે કેમ પરંતુ તેને કહ્યું હું ત્યાં સુધી નહીં જાઉં જો આવી રીતે બધાને ઘરે મૂકતો ફરું તો મારું તો થઈ ગયું… આમ કહીને રિક્ષાવાળા એ વિજય ને મદદ કરવાની ના પાડી દીધી અને આગળ જતા રહ્યા. આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

વિજય થોડા સમય પાછો ઊભો રહ્યો પરંતુ અંતે એ વિચારીને ચાલવા લાગ્યો કે જે થશે તે જોયું જશે હું ચાલી ને ઘરે પહોંચી જાવ. લગભગ એકાદ બે કિલોમીટર આગળ ચાલીને ગયા પછી વિજયની નજર રસ્તા પર ઊભેલી એક નાનકડી દીકરી ઉપર પડી.

તેની ઉંમર લગભગ સાતથી આઠ વર્ષની હશે એ દીકરી રડી રહી હતી. વિજય તરત જ તેની પાસે ગયો અને પૂછ્યું શું થયું? કેમ રડી રહી છે? તે દીકરીએ જવાબ આપતા કહ્યું મારા પિતા દરરોજ મને અહીં તેડવા આવે છે પરંતુ આજે તેઓ તેડવા આવી નહીં શકે એવું કહીને મને રીક્ષા કરવા માટે પૈસા આપ્યા હતા પરંતુ એ પૈસા મારાથી ખોવાઈ ગયા.

વિજય દીકરી ને કહ્યું શાંત થઈ જા બેટા. એક રીક્ષાને ઊભી રખાવી ને વિજય તેની પાસે રહેલા 20 રૂપિયા તે બાળકીને આપી દીધા અને રીક્ષામાં બેસાડી દીધી.

વિજય ના ચહેરા ઉપર અચાનક દુઃખની લાગણી હતી તે સુખ માં પરિવર્તિત થઈ ગઈ. તેને ચાલવાથી થોડો પગમાં દુખાવો થતો હતો પરંતુ તે જાણે ગાયબ થઈ ગયો. તે બાળકીની મદદ કરીને તેને ઘણું સારું મહેસૂસ થવા લાગ્યો. આમ પણ વિજય ગમે ત્યારે કોઈની પણ મદદ કરવાની હોય ત્યારે હંમેશા તૈયાર રહેતો.

ફરી પાછો તે પોતાના ઘર તરફ ચાલવા લાગ્યો, જુવાન ઉંમરમાં સાત કિલોમીટર ચાલવું એ કોઈ નવી વાત નથી પરંતુ ખરા બપોરે તડકામાં ચાલવાનું થાય તો કોઈને પણ એ પસંદ ન આવે.

તેમ છતાં ધીમે ધીમે વિજય પોતાના ઘર તરફ ચાલવા લાગ્યો. ઘરને હવે માત્ર ૨ કિલોમીટરની વાર હતી કે તેની બાજુમાંથી પસાર થઈ રહેલી રીક્ષા બરાબર તેની પાસે આવીને ઊભી રહી ગઈ.

અંદરથી અવાજ આવ્યો કે હા આ જ છે આજ એ અંકલ છે, જેને મને પૈસા આપ્યા હતા.

વિજય આશ્ચર્ય પામ્યો અને જોયું કે રીક્ષામાં કોણ બેઠું છે તો રિક્ષામાં એ જ બાળકી બેઠી હતી જેની તેને થોડા સમય પહેલાં મદદ કરી હતી. અને તે અત્યંત આશ્ચર્ય પામ્યો રિક્ષાવાળા નો ચહેરો જોઈને કારણ કે એ રીક્ષા વાળો કોઈ બીજું નહીં પરંતુ એ જ રિક્ષાવાળો હતો જેને કોલેજ પાસે તેને ઊભો રાખ્યો હતો પરંતુ તેને વિજયને ઘરે સુધી ઉતારવાની ના પાડી હતી.

રીક્ષાવાળાએ વિજય સામે જોઈને કહ્યું, બેટા મને માફ કરી દે હું મારી દીકરીને લઈને બહાર જઈ રહ્યો હતો અને તું સામેથી આવી રહ્યો હતો તરત જ મારી દીકરીએ કહ્યું કે આ અંકલ એ મારી મદદ કરી છે. એટલે હું રીક્ષા ને આ સાઇડ ઉપર લઈને તારો ચહેરો જોવા આવ્યો હતો. મહેરબાની કરીને તમે રિક્ષામાં બેસી જાવ.

આમ કહીને રીક્ષાવાળાએ વિજયને રિક્ષામાં બેસાડ્યો અને ઘર સુધી ઉતાર્યો. વિજય એ રિક્ષામાંથી ઉતરી ને કહ્યું તમે અહીં જ ઊભા રહેજો હું પૈસા લઈને આવું છું, ત્યારે રિક્ષાવાળા એ કહ્યું અરે બેટા મારે પૈસા નથી જોતા. મારી દીકરી ની મદદ કરવા માટે ખુબ ખુબ આભાર.

મારાથી લગભગ તું અડધી ઉંમરનો હશે. પરંતુ ધન્ય છે તમારા જેવા માણસો ને કે કિસ્સામાં માત્ર 20 રૂપિયા હતા અને એ પણ તમે મદદમાં વાપરી નાખ્યા. બીજું તો હું કંઈ નથી આપી શકું એમ પરંતુ તમે ભણી ગણીને ખૂબ આગળ વધો એવા આશીર્વાદ આપું છું. અને હવે હું પણ સંકલ્પ કરું છું કે મુશ્કેલીમાં મુકાયેલા લોકોની મદદ હું આ જ રીતે કરીશ. આ સ્ટોરી તમે justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો.

વિજય ના ચહેરા પર બધુ ચાલવાનો થાક જતો રહ્યો અને એક સંતોષની લાગણી છવાઈ ગઈ.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો તેમજ આ સ્ટોરીને કમેન્ટમાં ૧ થી ૧૦ ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.