કરેલા કર્મ ના ફળ ભોગવવા જ પડે છે? આ સ્ટોરી વાંચો પછી કહેજો…

જીવનમાં કોઈ પણ વસ્તુ બને ત્યારે તેની પાછળ કોઈક ને કોઈક કારણ જરૂર હોય છે, તમે બધાએ વાંચ્યું પણ હશે અને કોઇના મોઢે સાંભળ્યું પણ હશે કે જીવનમાં સુખ અને દુઃખ તે તડકા છાયા જેવા છે ક્યારેક જીવનમાં સુખ આવે છે તો ક્યારેક જીવનમાં દુઃખ પણ આવે છે.

પરંતુ આપણી જ વાત કરીએ તો આપણને ખબર હોવા છતાં આપણે ઘણી વખત એવું વિચારતા હોઈએ છીએ કે જીવનમાં મારી સાથે જ કેમ આવું બને છે મારે જ કેમ બધું ભોગવવું પડે છે અથવા મારો શું વાત છે તો મારી સાથે આવું થઈ રહ્યું છે, ખાસ કરીને વગર વાંકે જ્યારે કોઈપણ માણસ તેની આજુબાજુની પરિસ્થિતિ નો શિકાર બને ત્યારે તેને ખૂબ જ વેદના થતી હોય છે.

શું આપણે આપણા કર્મોના ફળ ભોગવવા જ પડે છે? આ સવાલનો જવાબ હા પણ હોઇ શકે અને ના પણ હોઈ શકે પરંતુ આ સવાલનો જવાબ તમે જ નક્કી કરજો નીચે રહેલી સ્ટોરી વાંચીને…

વાત ઘણા વર્ષો પહેલાની છે ગામડામાં બે મિત્રો રહેતા હતા. પ્રતીક અને પારસ બંને એકબીજાના ખાસ ભાઈબંધ હતા અને નાનપણથી જ બંને સાથે આડોશ પાડોશમાં રહેતા હતા એટલે સ્કૂલે જતી વખતે અથવા પછી સ્કૂલથી પાછા આવતી વખતે કે પછી ફ્રી સમયમાં રમતી વખતે બંને મિત્રો એક સાથે જ રહેતા.

ધીમે-ધીમે બન્ને ની સ્કુલ પૂરી થઇ અને બંને સાથે જ હાઇસ્કુલ પણ કરી ભણી ને બંને જણ આગળ આવ્યા. તેઓને ગામડામાં પણ સારી કમાણી થતી હતી પરંતુ એ બન્ને મિત્રોએ વિચાર્યું કે હવે આપણે શહેરમાં જતા રહીએ કારણકે ગામડા કરતા ત્યાં વધુ સારી કમાણી થશે, આવું વિચારીને બંને શહેરમાં તો જતા રહ્યા.

એ સમયમાં કોઈ વાહન વ્યવસ્થા શહેરમાં જવા માટે હતી નહીં એટલે ખૂબ જ મહેનત કરીને તેના ગામડામાં ફરતે બાજુ જંગલ હોવાથી જંગલ પણ ઓળંગી ગયું હતું અને ખૂબ જ આત્મવિશ્વાસ સાથે તેઓ શહેરમાં પહોંચ્યા અને તેઓએ નવો ધંધો ચાલુ કર્યો.

એ બંને મિત્રોનાં નસીબ જોર કરી ગયા અને થોડા જ વર્ષોમાં આ ધંધો વધતો જતો હતો, ગણતરીના વર્ષોમાં તો બંને એ ખૂબ કમાણી કરી અને એક સમયે તેઓ ઘરને પણ ભૂલી ગયા હતા એટલા ધંધામાં પરોવાઇ ચૂક્યા હતા. આશરે સાતેક વર્ષના સમય પછી બંનેને ખૂબ જ ઘરની યાદ આવી રહી હતી એટલે વિચાર્યું કે થોડા સમય સુધી ઘરે ગામડે રોકાઈ આવીએ.

ગામડે જવા માટે એક બેંકમાં પૈસા રાખી દીધા અને કપડાની વગેરે ની તૈયારી કરીને બંને પોતાના ગામે આવવા નીકળ્યા, બંનેની ઉંમર હજી જુવાન હતી એટલે તેઓના પગ અત્યંત ઝડપથી ચાલી શકતા હતા. સાથે પાણી લેવાનું ભૂલી ગયા હતા વચ્ચે રસ્તામાં તેઓને તરસ લાગી પરંતુ આજુબાજુમાં કંઈ સ્ત્રોત દેખાતો ન હતો એવામાં થોડા આગળ ગયા પછી તેઓને એક કુવો દેખાયો.

ત્યાં જઈને જોયું તો કુવા ઉજ્જળ દેખાઈ રહ્યો હતો, પરંતુ કૂવામાં ઊંડે ઊંડે પાણી જેવું કંઈક દેખાતું હતું એટલે પ્રતિક તે કૂવામાં નમીને જોઈ રહ્યો હતો. એટલામાં જ પારસના મનમાં શેતાની વિચાર આવી ગયો. આ વિચાર ઝડપથી તેના મગજમાં પ્રસરી ગયો અને જોતજોતામાં જ તેને પ્રતીકને ધક્કો મારી દીધો પ્રતીક કૂવામાં ઊંડે પડી ગયો. પારસ વિચારવા લાગ્યો કે હવે જેટલા પણ પૈસા છે તે બધા મારા મનોમન ખૂબ ખુશ થવા લાગ્યો.

પરંતુ ગ્રામજનોને કઈ રીતે કહેવું કે પ્રતીકના શું થયું, એટલે મનમાં ને મનમાં એક સ્ટોરી બનાવી લીધી અને ગામડામાં પ્રવેશતાની સાથે તે રડવા લાગ્યો. પ્રતીક મરી ગયો, વાઘે તેને ફાડી ખાધો. આમ ને આમ જ રટણ કરતો રહ્યો. બંને મિત્રો ના લગ્ન પણ થઇ ચુક્યા હતા એટલે પ્રતીક ની પત્ની અને તેના બાળકોને હું સાચવીશ તેઓના ખર્ચા હું ઉપાડીશ એવું આશ્વાસન પણ આપ્યું. એટલે કે ગ્રામજનો સામે તે જાણે કોઈ સારો વ્યક્તિ હોય એવું નાટક કર્યું.

ગામડે જઈને હવે થોડા સમય સુધી રોકાવાના બદલે ત્યાં જ પારસ રહેવા લાગ્યો અને શહેરમાંથી બધો ધંધો સંકેલીને ગામડે આવી ગયો. ગામડામાં પણ હવે તે એક નામદાર માણસ થઈ ગયો હતો કારણકે તેને શહેરમાં ઘણા પૈસા કમાયા હતા. અને પ્રતીકના કુટુંબને ધાન પૂરું પાડતો હતો એટલે એ કુટુંબને તેને ઉપકાર નીચે દબાવી દીધા. એક વર્ષ પછી તેના ઘરે બાળકનો જન્મ થયો.

ઘરમાં ખુશીઓનો માહોલ છવાઈ ગયો. ખૂબ જ પૈસો હોવાથી આર્થિક કોઈ ખામી ન હતી અને દીકરો પાણી માગે તો નોકર તરત હાજર થઈ જવા જોઈએ તેઓ પણ ન કરને હુકમ કરેલો હતો. દીકરો ક્યાંય બહાર રમવા માટે જાય તો પણ તે તેના સોનાના કંદોરા વગેરે પહેરીને જતો જેથી ગામડાના બધા બાળકો કરતા તે અલગ તરી આવતો અને તેના પિતા ની શ્રીમંતાઈ નું પ્રદર્શન થતું.

દીકરો પણ ધીમે ધીમે મોટો થતો ગયો 15 વર્ષની ઉંમર થઈ ગઈ, તેના પિતા મોટા મોટા સપના જોતા હતા પરંતુ અચાનક એક દિવસ એ છોકરો બેભાન થઈ ગયો. તરત જ તેને હોસ્પિટલમાં દાખલ કરવામાં આવ્યો. તેને કંઈ થવું ન જોઈએ એવું ડોક્ટર ને કહી દીધું ભલે ગમે તેટલો ખર્ચો થાય હું બધો ખર્ચો ભોગવીશ. આર્થિક કોઈ જાતની ખામી ન હતી પરંતુ દીકરાને ભયંકર બીમારી હતી એ બીમારીની સારવાર કરતા કરતા તેના બધા પૈસા પાણીની જેમ વપરાઈ ગયા આટલો ખર્ચો કર્યો પરંતુ દીકરા ની તબિયત પર તેની અસર ન થઈ.

એક દિવસ હોસ્પિટલ માં દીકરા નો હાથ પકડીને તેના પિતા બેઠા હતા. એવામાં દીકરાએ તેની સમક્ષ નજર કરી એટલે પિતાને થયું કંઈ કહેવા માગે છે પરંતુ જેવું તેના દીકરા સમક્ષ જોયું તો જાણે તેને તેના દીકરા માં પ્રતીક ના દર્શન થઈ રહ્યા હતા, અને પ્રતિક કહી રહ્યો હતો કે મેં મારો ભાગ ભોગવી લીધો છે હવે મારા જવાનો સમય થઈ ગયો છે. પારસ ને હજુ કંઇ સમજમાં આવે તે પહેલા આંખના પલકારામાં જ તેનો દીકરો અવસાન પામ્યો.

ઘણી વખત આપણા જીવનમાં બનતી કેટલીક દુર્ઘટનાઓ ગયા જન્મના કર્મનું ફળ હોઈ શકે? શું કોઇ કર્મ કરેલા નું ઋણ ચૂકવી રહ્યો હોઇ શકે? જીવન માં ભરતી અને ઓટ આવતાં રહેશે. પરંતુ જો તમને મોજા ની લહેરો સાથે કરતા નહીં આવડે તો ડૂબવાનો ભય તો રહેવાનો.

આ લેખક વિશે તમારા શું વિચારો છે તે કમેન્ટમાં જણાવજો. અને જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.