એક માણસ મંદિરમાં આરતી સમયે ઘંટ વગાડવાની નોકરી કરતો. એક દિવસ અચાનક તેને નોકરીમાંથી કાઢી મુક્યો, થોડા વર્ષો પછી જે થયુ તે

ઘણા સમય પહેલાંની આ વાત છે, એક મંદિર હતું એ મંદિરમાં બધા માણસો નોકરી કરતા એટલે કે જે માણસ આરતી કરે જે માણસ પૂજા કરે અને જે માણસ સાંજે આરતી સમયે ઘંટ વગાડે એમ બધા માણસ પગાર ઉપર હતા.

આ બધા માણસો પગાર ઉપર તો હતા પરંતુ તેઓ પોતાનું કામ એટલે નિષ્ઠાથી કરતા કે તેઓ તેમાં મશગૂલ થઈ જતા આરતી સમયે જે માણસ ઘંટ વગાડતો તે માણસ એટલો બધો ભગવાન મશગૂલ થઈ જતો કે તેને ભાન જ ન રહેતું કે ત્યારે આરતી પૂરી થઈ ગઈ.

એ માણસ પોતાના પૂરા ભક્તિભાવ થી તેનું કામ કરતો અને આ બધા લોકો જાણતા માટે જે લોકો મંદિરમાં આરતી કરવા માટે આવતા જે લોકો ભગવાન ના દર્શન અચુક કરતા પરંતુ સાથે સાથે આ ઘંટ વગાડતો તે માણસની ભક્તિના પણ દર્શન કરવાનું ચૂકતા નહીં. આ માણસ ના વખાણ મંદિરના દરેક લોકો કરતા અને ચારેબાજુ તેની વાહવાહ પણ થતી.

આમ ઘણા સમય સુધી આમ ને આમ ચાલે રાખે છે. પરંતુ એક દિવસ મંદિરનું ટ્રસ્ટ બદલાઈ જાય છે. નવા ટ્રસ્ટીએ મંદિરમાં જેટલા લોકો કામ કરતા હતા તે બધાને બોલાવીને એક મિટિંગ બોલાવી.
મીટીંગ નો સમય સાંજે આરતી પછીનો હતો એટલે આરતી કર્યા પછી દરેક લોકો તે મિટિંગમાં ભેગા થયા. આ મિટિંગમાં નવા ટ્રસ્ટીએ જાહેર કર્યું કે આપણા મંદિરમાં જેટલા પણ માણસો કામ કરે છે તે માણસની બધી માહિતી મારે જોઈએ છે. અને જે લોકો ભણેલા ન હોય તે આ મંદિરમાં કામ નહીં કરી શકે. પૂજા કરી રહેલા તેમજ બીજા માણસો જે નોકરી કરતા તે તો બધા ભણેલા હતા પરંતુ જે માણસ આરતી સમયે ઘંટ વગાડતો તે માણસ ભણેલો ન હતો.

આ માણસ ની માહિતી તે ટ્રસ્ટી પાસે પહોંચી એટલે તે ટ્રસ્ટીએ પેલા માણસને પોતાની ઓફિસમાં બોલાવ્યો. પોતાની ઓફિસમાં બોલાવીને તેણે કહ્યું કે તમારી માહિતી ઉપરથી મને જાણ થઈ કે તમે ભણેલા નથી આથી તમને અહીં નોકરી એ નહીં રાખવામાં આવે. અને તમારા આજ સુધીના પગાર નો હિસાબ થઈ ચૂક્યો છે આટલું કહીને તેને એક કવર આપ્યું જેમાં આજ સુધીનો પગાર રાખેલો હતો.
પેલો માણસ ખૂબ જ ભોળો હતો. તે આરતી સમયે પણ ભગવાનમાં જાણે લીન થઇ જતો તે રીતે ઘંટ વગાડતો. તે માણસ દ્રષ્ટિ ને કહ્યું કે સાહેબ તમે મારું ભણતર ન જુઓ પરંતુ સાહેબ મારી ભક્તિ તો જુઓ. પરંતુ ટ્રસ્ટીએ જાણે નિર્ણય મક્કમ મને લઇ લીધો હોય એ રીતે તે તેના નિર્ણયમાં અડગ રહ્યા અને તે માણસ ને ત્યાંથી છુટો કરી દેવાયો.

આ સિવાય પણ કેટલાક માણસો હતા જે મંદિરમાં કામ કરી રહ્યા હતા અને ભણેલા ન હતા આ બધા માણસોને પણ છૂટા કરી દેવામાં આવ્યા.

થોડા દિવસોમાં જેટલા લોકો ને કાઢવામાં આવ્યા હતા તેની જગ્યાએ બીજા લોકોને રાખી દેવામાં આવ્યા.

મંદિરમાં દરરોજની જેમ જ ભક્તો દર્શન કરવા પણ આવતા અને સાંજે આરતીમાં પણ દરરોજની જેમ જ ઘણા ભક્તો દર્શન કરવા માટે આવતા.

પરંતુ સાંજની આરતીમાં જે પહેલા ભાઈ ઘંટી વગાડી રહ્યા હતા તેને છુટ્ટી આપી દીધી હતી એટલે તેની ખોટ દરેક ભક્તોને વર્તાતી કારણકે એ ભાઈ સાચા મનથી અને જાણે ભક્તિમાં લીન થઈ ગયા હોય ઍ રીતે ઘંટ વગાડતો.

બે-ચાર દિવસ તો ચાલે રાખ્યો પરંતુ પછી પંદર-વીસ જણાએ ભેગા થઈને નક્કી કર્યું કે આપણે મંદિરના મેનેજમેન્ટને જાણ કરવી જોઈએ કે આરતીમાં હવે પહેલાં જેવી મજા નથી આવતી.

તે લોકોએ આકાશમાં ચર્ચા કરીને પછી એમ નક્કી કર્યું કે આપણે મંદિરના મેનેજમેન્ટમાં નહીં પરંતુ પેલા ભાઈ સાથે જ વાત કરી લઈએ એટલે બધા લોકો ભેગા થઈને ઘંટ વગાડતો તે ભાઈ ના ઘરે ગયા.

એ ભાઈ ના ઘરે જઈને બધા લોકોએ તેને આગ્રહ કર્યો કે તમે મંદિરમાં આવો તમારા વિના પહેલા જેવી મજા નથી આવતી.પેલા ભાઈ જવાબ આપતા કહ્યું કે હું ત્યાં આવીશ તો ટ્રસ્ટીને એમ લાગશે કે આ ભાઈ નોકરી લેવા માટે આવ્યો છે એટલા માટે હું ત્યાં નથી આવતો.

એટલે એ બધા માણસો આવ્યા હતા તેમાંથી એક માણસે સુઝાવ આપ્યો કે આ ભાઈને આપણે બધા ભેગા મળીને સામે એક ફુલ નો ગલ્લો ખોલી દઇએ તે ભાઈ આખો દિવસ ત્યાં બેસીને ધંધો કરશે અને સાંજે આરતી સમયે મંદિરમાં આવીને ઘંટ વગાડશે એટલે કોઈને એમ નહિ થાય કે આ ભાઈ મંદિર માં નોકરી લેવા માટે આવે છે.

બધા લોકો આ વિચાર સાથે સહમત થઈ ગયા અને તે ભાઈને ફુલ નો ગલ્લો ખોલી દેવામાં આવ્યો.
આવું થોડા સમય સુધી નિયમિત પણ ચાલે રાખ્યું કે ભાઈ આખો દિવસ ત્યાં ધંધો કરતા અને આરતીના સમયે તેઓ ભક્તિમય થઈને ઘંટ વગાડવા માટે આવી જતા.

બધા લોકો પણ ખુશ થઈ ગયા અને તે માણસને પણ ખુશી મળી. સમય જતા તેઓ નો ધંધો વધતો ગયો. એક ગલ્લો હતો તે ગલ્લા માં થી તેણે નાની કેબીન કરી નાખી.

જોતજોતામાં જ તેનો ધંધો ખૂબ વધતો ગયો કેબિનમાંથી મોટી દુકાન કરી નાખી.

પરંતુ આ બધું થઇ રહ્યું હતું તેની સાથે સાથે તે માણસ કોઈ દિવસ ભગવાન ને ભૂલ્યો નહીં અને દરરોજ સાંજે આરતીના સમયે નિયમિત પણે તે પોતાનું ગમે તેવું કામ હોય તો પણ પડતું મૂકીને આરતી કરવા માટે આવી જતા અને ઘંટ વગાડતો.

ધીમે ધીમે તે દુકાનમાંથી મોટો શોરૂમ કરી નાખ્યો અને શહેરમાં બીજી જગ્યાએ પણ તેઓએ પોતાની બ્રાન્ચ ઊભી કરી. હવે તે મંદિરની સામે ન બેસતા પરંતુ શહેરના મુખ્ય બજારમાં ખોલેલા અત્યાધુનિક શોરૂમમાં બેસતા.

પરંતુ સાંજે સમય થાય ત્યારે તેઓ નિયમિત પણે મંદિરમાં આવી જતા હવે તો તે આર્થિક દ્રષ્ટિએ ખૂબ સુખી થઈ ગયા હતા એટલે ડ્રાઈવર સાથે ગાડીમાં તેઓ મંદિરે આવતા અને ફરી પાછા તેના શો રૂમે જઈ બેસતા.

જોકે આ બધું ટૂંક સમયમાં એટલે કે માત્ર પાંચ વર્ષમાં જ થઈ ગયું. બે વર્ષ પહેલા તો મંદિરનો ટ્રસ્ટ પણ ફરી પાછા બદલાઈ ગયા હતા.

મંદિરમાં થોડું રીનોવેશન કરવાનું હતું અને થોડો જીર્ણોદ્વાર પણ કરવાની મંદિરના ટ્રસ્ટીઓ ની ઈચ્છા હતી થોડું-ઘણું દાન તો ભેગુ થઈ ચૂક્યું હતું પરંતુ હજી તેમાં મોટી કહી શકાય એવી ઘણી રકમ ખૂટતી હતી આથી બધા લોકોએ યથાશક્તિ પ્રમાણે દાન આપ્યુ.

કોઈએ કહ્યું હતું એટલે મંદિરના ટ્રસ્ટીઓ સામે ફૂલ ની દુકાન હતી તેના માલિક પાસે મળવા બજારની મુખ્ય શો રૂમ માં ગયા.

માલિક ત્યાં જ બેઠા હતાં તેને તેમના સેક્રેટરીએ જાણ કરી કે તમને મળવા માટે મંદિરમાંથી કોઈ લોકો આવ્યા છે એટલે તરત જ બધું કામ પડતું મૂકીને તે માણસે મળવા માટે બોલાવ્યા. મંદિરમાંથી આવેલા લોકોએ પેલા ભાઈને વાત કરી કે આ રીતે મંદિરમાં રીનોવેશન કરવાનું છે. તો તમારી યથાશક્તિ પ્રમાણે દાન આપશો.

એટલે માલિક સામે બીજો કોઈ પણ સવાલ પૂછ્યા શિવાય તરત જ ચેક બૂક મંગાવી અને તેને તરત જ તેની સાથે રહેલા આસિસ્ટન્ટ ને કહ્યું કે ૧૧ લાખનો ચેક લખી નાખ.

ચેક લખીને તે આસિસ્ટન્ટ માલિકના અંગુઠાના નિશાન મરાવ્યા. આ બધું જોઇને મંદિરમાંથી આવેલા માણસો આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા બધા લોકોને ખબર પડી ગઈ કે સહી કરતા નથી આવડતું એટલે અંગૂઠો મારી દીધો.

મંદિરમાંથી આવેલા ટ્રસ્ટીઓ માંથી એક ભાઈએ માલિકને કહ્યું કે સાહેબ તમે અભણ છો તો પણ આટલા બધા આગળ નીકળી ગયા છો તો તમે ખાલી વિચાર કરો કે તમે ભણેલા હોત તો ક્યાં પહોંચ્યા હોત?

એટલે માલિક હસવા લાગ્યા અને ટ્રસ્ટીને જવાબ આપતા કહ્યું જો હું ભણેલો હોત ને સાહેબ તો હું આજે પણ મંદિરમા ઘંટ વગાડતો હોત, પછી બંને હાથે ભગવાનના ઉપર જઈને દર્શન કરતા હોય એ રીતે મુદ્રા કરીને તેણે કહ્યું કે ભગવાનની લીલા તો અપરંપાર છે.

આથી જ કદાચ કહેવાય છે કે કદાચ આપણી સાથે કોઈ વસ્તુ એવી બનતી હોય જે આપણને ન ગમે તો થોડું ભગવાન પર ભરોસો રાખજો કે ભગવાન જે પણ કંઇ કરી રહ્યા છે તે આજે નહીં તો કાલે આપણા ફાયદા માટે જ હશે.

જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો ને શેર કરીને વંચાવજો. અને આ સ્ટોરી ને કોમેન્ટમાં ૧ થી ૧૦ ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.