એક બાળક કોઈ દિવસ લેશન ન કરે, એક દિવસ પુરુ કરીને આવ્યો. ટીચરે કારણ જાણ્યુ તો

એક ગામમાં એક સ્ત્રી તેના પતિ અને બાળક સાથે રહેતી હતી. પતિનો વિયોગ થતાં પત્ની એકલવાયુ જીવન જીવવા લાગી. નાના બાળકના સ્નેહ ખાતર ઘરકામ કરતી જીવવા લાગી. બાળક જ્યાં હજી કિશોર વયનો થયો ત્યાં માતા પણ બીમાર પડી.

માતાની માંદગી તથા ભરણપોષણ કરવાની જવાબદારી આ નાના બાળકના શિરે આવી ગઈ. આર્થિક રીતે નબળા હોવાથી બાળક એ અર્થ ઉપાર્જન પણ કરવું પડતું. બાળક હિંમત હાર્યો નહીં તે સવારે વહેલા ઉઠી માતાની બધી જ સેવા કરી શાળાએ જતો. ત્યાં ભણીને ઘરે આવી ઝટપટ રસોઈ કરી કામે જતો. ત્યાંથી આવી ફરી માતાની સેવા, રસોઈ વગેરે કાર્ય કરતો. માતા ધીમે-ધીમે સાવ અશક્ત થતી જતી હતી. હવે બાળકને તેની સેવા માટે વધારે સમય ફાળવવો પડતો. આથી બાળક શાળાનું હોમવર્ક નિયમિત કરી શકતો નહીં. શાળામાં શિક્ષક તેને લેસન ન કરી લાવવા બદલ શિક્ષા કરતા. બાળક આંસુ સારતો પણ એકેય શબ્દ કોઈની સામે બોલતો નહિ આવું લગભગ છએક માસ ચાલ્યું.

error: Content is Protected!