વહુએ રાત્રે અચાનક આખા પરિવારને પીરસવાની ના પાડી દીધી, સાત દિવસ પછી સાસુએ રસોડામાં આવીને એવું કર્યું કે…

સાંજના આઠ વાગ્યા હતા અને રસોડામાંથી ગરમાગરમ રોટલીઓની સુગંધ આખા ઘરમાં ફેલાઈ રહી હતી. ડાઈનિંગ ટેબલ પર સાસુ કમળાબેન, સસરા રતિલાલ અને પતિ સંજય પોતપોતાની ખુરશી પર બેસી ગયા હતા.

મોટી વહુ મીરા છેલ્લા બે કલાકથી રસોડામાં એકલી પરસેવે રેબઝેબ થઈને રસોઈ બનાવી રહી હતી. તેણે દાળ, શાક, ભાત અને સલાડ બધું વ્યવસ્થિત રીતે ટેબલ પર લાવીને ગોઠવી દીધું.

હંમેશ મુજબ બધા પોતાના હાથ ધોઈને બેસી ગયા અને મીરા પીરસવાનું શરૂ કરે તેની રાહ જોવા લાગ્યા. સંજયે ફોનમાંથી નજર હટાવીને કહ્યું, "મીરા, જલ્દી કર, આજે બહુ ભૂખ લાગી છે."

મીરાએ રસોડામાંથી એક સાથે ચાર ખાલી થાળીઓ લાવીને ટેબલ પર મૂકી દીધી. પછી તે પોતે પણ એક ખુરશી ખેંચીને શાંતિથી બેસી ગઈ.

બધા આશ્ચર્યથી મીરા સામે જોવા લાગ્યા કે આ શું કરી રહી છે. કમળાબેને તરત ભવાં ચડાવીને પૂછ્યું, "વહુ, આ બધું શું છે? થાળીઓ કેમ ખાલી પડી છે?"

મીરાએ એકદમ નરમ અને શાંત અવાજે કહ્યું, "આજથી ઘરમાં કોઈને પીરસવામાં નહીં આવે. બધાએ પોતપોતાની થાળી જાતે જ પીરસીને જમવાનું રહેશે."

આટલું સાંભળતાં જ ટેબલ પર એક ક્ષણ માટે સોપો પડી ગયો. કમળાબેનનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલચોળ થઈ ગયો.

"તારું મગજ તો ઠેકાણે છે ને મીરા?" કમળાબેને જોરથી કહ્યું. "આ ઘરમાં ક્યારેય વહુઓ આવી રીતે બેસીને હુકમ નથી ચલાવતી."

સંજયે પણ નારાજગી વ્યક્ત કરતાં કહ્યું, "મીરા, આ કઈ રીત છે વાત કરવાની? મમ્મી-પપ્પા આખો દિવસ થાકેલા હોય અને તું આવું નાટક કરે છે?"

મીરા જરાય ગુસ્સે ન થઈ અને ન તો તેણે કોઈ દલીલ કરી. તેણે પોતાની થાળીમાં દાળ, શાક અને રોટલી લીધી અને જમવાનું શરૂ કર્યું.

રતિલાલે પણ નારાજ થઈને માથું હલાવ્યું. "વહુ, અમારા સંસ્કારોમાં વડીલોને માન આપીને જમાડવાની પરંપરા છે."

મીરાએ ચાવીને કોળિયો ગળ્યો અને બોલી, "પપ્પાજી, હું તમારો અનાદર નથી કરી રહી. પણ આજથી હું આ ઘરની નોકરાણીની જેમ ઊભા રહીને કોઈને નહીં પીરસું."

કમળાબેને તાડૂકીને કહ્યું, "જોયું સંજય, તારી વહુના મોં પર કેટલો ઘમંડ આવી ગયો છે. બે દિવસથી આના તેવર જ બદલાઈ ગયા છે."

સંજયે ઊભા થઈને ગુસ્સામાં ટેબલ પર હાથ પછાડ્યો. "મીરા, જો તારે આ ઘરમાં રહેવું હોય તો મર્યાદામાં રહેવું પડશે."

મીરાએ પોતાની થાળી પૂરી કરી, ઊભી થઈ અને પોતાની થાળી જાતે રસોડામાં મૂકી આવી. તેણે કોઈના પણ બોલવાનો જવાબ આપ્યા વગર પોતાના રૂમ તરફ ચાલતી પકડી.

તે રાત્રે ઘરમાં ભારે તણાવ ફેલાઈ ગયો. કમળાબેને બબડાટ કરતાં કરતાં જાતે થાળીમાં શાક લીધું અને બધાને પીરસ્યું.

બીજા દિવસે સવારે પણ મીરાએ વહેલા ઊઠીને ગરમ નાસ્તો અને ચા બનાવીને ટેબલ પર મૂકી દીધા. તેણે પોતાનો નાસ્તો કર્યો અને તૈયાર થઈને બહાર જવા નીકળી.

સંજયે ડાઈનિંગ ટેબલ પરથી પૂછ્યું, "મારી ચા ક્યાં છે? તું કપમાં કેમ નથી લાવી?"

મીરાએ દરવાજે ઊભા રહીને કહ્યું, "ચા થર્મોસમાં ભરીને ટેબલ પર રાખી છે, કપ બાજુમાં છે."

સંજયે ગુસ્સામાં માથું ધુણાવ્યું પણ ઓફિસે મોડું થતું હોવાથી તેણે જાતે જ ચા રેડીને પીવી પડી. કમળાબેન આખો દિવસ પાડોશમાં જઈને વહુની આડોડાઈની વાતો કરવા લાગ્યા.

બપોરે જ્યારે સંજય ઘરે આવ્યો ત્યારે રસોડામાં બધું ભોજન તૈયાર હતું, પણ પીરસવા વાળું કોઈ નહોતું. સંજયે કમને પોતાની થાળી જાતે ભરી.

તેણે જોયું કે શાક ક્યાં મૂક્યું છે અને રોટલીના ડબ્બામાં ગરમ રોટલી કઈ છે તે શોધવામાં જ તેને દસ મિનિટ લાગી ગઈ. તેને સમજાયું કે રોજ તો થાળી સામે તૈયાર મળતી હતી એટલે ક્યારેય ધ્યાન જ નહોતું ગયું.

સાંજે કમળાબેને વિચાર્યું કે વહુને પાઠ ભણાવવા માટે તેઓ પોતે પણ રસોઈ નહીં બનાવે. પણ મીરા સાંજે સમયસર આવી અને તેણે કોઈ પણ ફરિયાદ વગર આખા પરિવાર માટે રસોઈ બનાવી દીધી.

રાત્રે ફરી એ જ દ્રશ્ય સર્જાયું, મીરાએ ખાલી થાળીઓ મૂકી અને પોતે પીરસીને જમવા બેસી ગઈ. સંજય અને રતિલાલે ચૂપચાપ પોતાની થાળી જાતે ભરી લીધી.

કમળાબેન ગુસ્સામાં એક ખૂણામાં બેસી રહ્યા અને જમવાની ના પાડી દીધી. તેમને લાગતું હતું કે વહુ મનાવવા આવશે, પણ મીરાએ જમીને પોતાની થાળી ધોઈ નાખી.

ત્રીજા દિવસે સંજયને સમજાયું કે જ્યારે તે જાતે પીરસવા બેસતો ત્યારે ક્યારેક મીઠું ઓછું પડતું તો ક્યારેક પાણીનો ગ્લાસ લેવાનું ભૂલી જતો. રોજ તો મીરા એક પણ વાર કહ્યા વગર પાણી, છાસ અને સલાડ હાજર કરી દેતી હતી.

ચોથા દિવસે સવારે રતિલાલજીને દવા લેવાનો સમય થયો. તેઓ પાણીનો ગ્લાસ શોધવા રસોડામાં ગયા ત્યારે તેમણે જોયું કે મીરા એક સાથે ત્રણ કામ કરી રહી હતી.

એક બાજુ કૂકરમાં સીટી વાગતી હતી, બીજી બાજુ તે દૂધ ઉકાળતી હતી અને ત્રીજી બાજુ લોટ બાંધતી હતી. રતિલાલજીને પહેલી વાર દેખાયું કે આ નાનકડા રસોડામાં સવારથી સાંજ સુધી કેટલી દોડધામ રહેતી હોય છે.

પાંચમા દિવસે સંજયની ઓફિસેથી થોડા મહેમાનો અચાનક સાંજે ઘરે આવ્યા. સંજયે ગભરાઈને મીરા સામે જોયું કે હવે આ મહેમાનો સામે શું થશે.

મીરાએ ખૂબ જ સુંદર રીતે ગરમ નાસ્તો અને ચા બનાવીને ટ્રેમાં ગોઠવી દીધા. તેણે મહેમાનોને પૂરા આદર સાથે આવકાર્યા અને બધું પીરસ્યું.

મહેમાનોના ગયા પછી સંજયે મીરાને પૂછ્યું, "તેં મહેમાનો સામે તો કશું નાટક ન કર્યું?"

મીરાએ સ્મિત સાથે કહ્યું, "સંજય, મહેમાનો આપણા ભગવાન સમાન છે, એમનું ધ્યાન રાખવું મારી ફરજ છે. પણ ઘરના લોકો માટે હું માત્ર પીરસવા વાળી નોકરાણી નથી."

આ શબ્દો સંજયના દિલમાં સોંસરવા ઉતરી ગયા. તેને યાદ આવ્યું કે છેલ્લા પાંચ વર્ષથી મીરા ક્યારેય ગરમ અને તાજી રોટલી શાંતિથી બેસીને જમી શકી નહોતી.

બધા જમી લેતા, પછી છેલ્લે જે વધ્યું ઘટ્યું હોય તે મીરા ઠંડી રોટલી સાથે એકલી રસોડામાં ઊભા ઊભા ખાઈ લેતી હતી. કોઈએ ક્યારેય તેને પૂછ્યું પણ નહોતું કે તું ધરાઈને જમી કે નહીં.

છઠ્ઠા દિવસે રાત્રે જ્યારે બધા ટેબલ પર આવ્યા, ત્યારે કમળાબેનના હાથમાં અચાનક કંપારી છૂટી અને ચમચો નીચે પડી ગયો. આખો દિવસ ઘરકામ કરવામાં તેમના પગ પણ દુખતા હતા.

તેમણે જોયું કે મીરા શાંતિથી પોતાના ભાગનું જમવાનું લઈ રહી હતી પણ તેના ચહેરા પર કોઈ થાક કે ગુસ્સો નહોતો. કમળાબેનને અંદરથી એક વિચિત્ર અહેસાસ થવા લાગ્યો.

સાતમા દિવસે રવિવાર હતો અને બપોરના ભોજનનો સમય થયો હતો. મીરા રસોડામાં રોટલી શેકી રહી હતી અને પરસેવો લૂછતી હતી.

અચાનક કમળાબેન ધીમા પગલે રસોડામાં આવ્યા અને મીરાની બાજુમાં આવીને ઊભા રહી ગયા. મીરાએ આશ્ચર્યથી સાસુ સામે જોયું.

કમળાબેને લોટનો ડબ્બો ખોલ્યો અને રોટલીના લુવા બનાવવા લાગ્યા. "વહુ, તું રોટલી વણ, હું શેકી આપું છું."

મીરા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ અને તેના હાથ રોકાઈ ગયા. તેણે ધીમેથી પૂછ્યું, "મમ્મીજી, તમે કેમ આટલી તકલીફ લો છો?"

કમળાબેનની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયા. તેમણે મીરાના માથા પર હાથ મૂક્યો.

"બેટા, આ સાત દિવસમાં મને સમજાયું કે અમે તારા પર કેટલો મોટો બોજ નાખી દીધો હતો," કમળાબેનનો અવાજ ભીનો થઈ ગયો. "તું આખો દિવસ અમારા માટે કરતી રહી, પણ અમે તને ક્યારેય માણસ સમજી જ નહોતી."

મીરાની આંખમાંથી પણ આંસુ વહી નીકળ્યા. તેણે સાસુનો હાથ પકડી લીધો.

કમળાબેને આગળ કહ્યું, "મને મારી ભૂલ સમજાઈ ગઈ છે મીરા. તેં અમારો કોઈ અનાદર નહોતો કર્યો, પણ તું અમને અમારી ભૂલ સમજાવતી હતી."

એટલામાં સંજય પણ રસોડાના દરવાજે આવીને ઊભો રહી ગયો. તેના હાથમાં પાણીનો જગ અને ગ્લાસ હતા.

સંજયે કહ્યું, "મીરા, આજ પછી તારે ક્યારેય એકલા રસોઈ નહીં બનાવવી પડે. હું અને પપ્પા પણ હવે ટેબલ ગોઠવવામાં મદદ કરીશું."

રતિલાલજી પણ ત્યાં આવ્યા અને હસીને બોલ્યા, "હા વહુ, હવેથી આ ઘરમાં બધા સાથે મળીને કામ કરશે અને સાથે બેસીને જ જમશે."

તે દિવસે પહેલી વાર ઘરમાં એક અનોખો માહોલ બન્યો. કમળાબેને રોટલી શેકી, મીરાએ શાક પીરસ્યું અને સંજયે થાળીઓ ગોઠવી.

બધા સાથે બેઠા અને પહેલી વાર મીરાએ પણ ગરમ રોટલીનો સ્વાદ પોતાના પરિવાર સાથે બેસીને માણ્યો. ઘરના વાતાવરણમાંથી બધી કડવાશ ગાયબ થઈ ગઈ હતી અને એક નવી સુવાસ ફેલાઈ ગઈ હતી.

ટેબલ પર હવે કોઈ હુકમ કરનારું નહોતું અને કોઈ માત્ર સેવા કરનારું નહોતું. બધા એકબીજાના સાથીદાર બનીને એક પરિવારની જેમ સાથે હસી રહ્યા હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.