વર્ષમાં બે વાર દાદાનો જન્મદિવસ ઉજવાતો હતો, પૌત્રે કારણ પૂછ્યું તો...

મનસુખભાઈ સવારના પહોરમાં વરંડામાં બેસીને છાપું વાંચી રહ્યા હતા. રસોડામાંથી તેમની પત્ની કાંતાબેન ગરમાગરમ ચા અને ભાખરી લઈને બહાર આવ્યા. આજે ઘરમાં વહેલી સવારથી જ એક અલગ પ્રકારની ખુશી અને દોડધામ દેખાતી હતી.

તેમનો દીકરો પરેશ અને વહુ અલ્પા બજારમાંથી મીઠાઈ અને ફૂલોના હાર લેવા માટે નીકળી ગયા હતા. પૌત્ર કબીર અને પૌત્રી શ્રેયા લિવિંગ રૂમમાં ફુગ્ગા ફુલાવીને ડેકોરેશન કરી રહ્યા હતા. બંને બાળકોના મનમાં એક અનોખો ઉત્સાહ હતો.

અચાનક કબીરે દીવાલ પર લટકાવેલા કેલેન્ડર તરફ જોયું. તેણે શ્રેયાનો હાથ પકડીને કહ્યું, "જો શ્રેયા, આજે પંદરમી ઓગસ્ટ છે અને આપણે દાદાનો બર્થડે ઉજવી રહ્યા છીએ. પણ મને બરાબર યાદ છે કે ત્રણ મહિના પહેલાં મે મહિનામાં પણ આપણે દાદાની કેક કાપી હતી."

શ્રેયાએ પણ વિચારતાં કહ્યું, "હા, વાત તો તારી સાચી છે. મે મહિનામાં પણ આખું ઘર ભેગું થયું હતું અને મોટી પાર્ટી થઈ હતી. એક જ વર્ષમાં બે વાર જન્મદિવસ કેવી રીતે હોઈ શકે?"

બંને બાળકોને આ વાત સાવ વિચિત્ર લાગી. તેમને થયું કે કદાચ ઘરમાં બધા વડીલો તારીખ ભૂલી ગયા હશે અથવા આ કોઈ જૂની વિચિત્ર આદત હશે. કબીરે નક્કી કર્યું કે આજે તે આ રહસ્ય જાણીને જ રહેશે.

બપોરના સમયે આખો પરિવાર ડાઈનિંગ ટેબલ પર જમવા બેઠો હતો. પરેશે મનસુખભાઈને પેંડો ખવડાવતાં કહ્યું, "પપ્પા, તમને તમારા આ ખાસ દિવસની ખૂબ ખૂબ શુભેચ્છાઓ." મનસુખભાઈના ચહેરા પર એક મીઠું અને ઊંડું સ્મિત આવી ગયું.

કબીરથી હવે રહેવાયું નહીં. તેણે હાથ જોડીને પૂછ્યું, "દાદા, મારે તમને એક સવાલ પૂછવો છે. તમે દર વર્ષે બે વાર બર્થડે કેમ ઉજવો છો? શું તમે તમારી સાચી જન્મતારીખ ભૂલી ગયા છો?"

આ સવાલ સાંભળતાં જ ડાઈનિંગ ટેબલ પર ક્ષણભર માટે એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ. પરેશ અને અલ્પાએ એકબીજા સામે જોયું પણ કોઈ કશું બોલ્યું નહીં. મનસુખભાઈએ ધીમેથી થાળીમાંથી હાથ પાછો ખેંચી લીધો.

કાંતાબેને ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાના પતિ સામે જોયું. મનસુખભાઈએ આંખોથી જ સંમતિ આપી હોય તેમ ધીમું માથું ધુણાવ્યું. કાંતાબેને ખુરશી સરખી કરી અને બંને પૌત્રોને પોતાની નજીક બોલાવ્યા.

કાંતાબેને પ્રેમથી કબીરના માથા પર હાથ ફેરવ્યો. તેમણે કહ્યું, "બેટા, તમારા દાદા કોઈ તારીખ ભૂલ્યા નથી. આ બંને તારીખો આપણા આખા પરિવાર માટે ખૂબ મોટી અને કિંમતી છે."

શ્રેયાએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "પણ દાદી, માણસનો જન્મ તો એક જ વાર થાય ને? તો પછી આ બીજી તારીખ શેની છે?" કાંતાબેનની આંખોમાં જૂની યાદોની ભીનાશ તરવરવા લાગી.

કાંતાબેને વાત શરૂ કરતાં કહ્યું, "બેટા, વીસમી મે એ દિવસ છે જ્યારે તમારા દાદાનો આ દુનિયામાં જન્મ થયો હતો. તેમના માતા-પિતાએ તેમને આ સંસાર આપ્યો હતો."

કાંતાબેન થોડીવાર અટક્યા અને પાણીનો ઘૂંટડો ભર્યો. હોલમાં બેઠેલા બધા લોકો એકદમ ધ્યાનથી તેમની વાત સાંભળી રહ્યા હતા. ઘરમાં સોપો પડી ગયો હતો.

તેમણે આગળ કહ્યું, "આજથી ચાલીસ વર્ષ પહેલાં તમારા દાદા ખૂબ જુવાન હતા. અમારા લગ્નને માંડ બે વર્ષ થયા હતા અને તમારા પપ્પા પરેશ સાવ નાના પારણામાં ઝૂલતા હતા. તે સમયે અમારો પરિવાર ગામડે રહેતો હતો."

કાંતાબેને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું, "એક દિવસ પંદરમી ઓગસ્ટના રોજ તમારા દાદા શહેરમાંથી ગામ તરફ બસમાં આવી રહ્યા હતા. તે દિવસે મુશળધાર વરસાદ પડતો હતો અને નદીમાં ભયાનક પૂર આવ્યું હતું."

આ સાંભળીને કબીર અને શ્રેયાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. કાંતાબેને આગળ જણાવ્યું, "નદી પરનો પુલ સાવ જર્જરિત હતો. અચાનક ધસમસતા પાણીના પ્રવાહમાં આખી બસ પુલ પરથી નીચે ઊંડી નદીમાં ખાબકી ગઈ."

બસમાં બેઠેલા મોટાભાગના લોકો પાણીના તેજ વહેણમાં તણાઈ ગયા હતા. તમારા દાદા પણ પાણીની અંદર ડૂબી રહ્યા હતા અને તેમના શ્વાસ રુંધાઈ રહ્યા હતા. તેમને લાગ્યું હતું કે હવે તેઓ ક્યારેય પોતાના ઘરે પાછા નહીં ફરી શકે.

કાંતાબેને મનસુખભાઈ તરફ જોયું. તેમણે કહ્યું, "પાણીના જોરદાર વમળ વચ્ચે અચાનક એક લાકડાનો મોટો ભારો તેમની તરફ આવ્યો. તેમણે પૂરી તાકાત લગાવીને એ લાકડું પકડી રાખ્યું અને એક ઝાડની ડાળીને વળગી રહ્યા."

નજીકના ગામના કેટલાક અજાણ્યા લોકોએ પોતાના જીવના જોખમે દોરડાં નાખીને તેમને બહાર કાઢ્યા હતા. હોસ્પિટલમાં ત્રણ દિવસ સુધી તેઓ બેભાન રહ્યા પછી ચોથા દિવસે તેમણે આંખો ખોલી હતી.

કાંતાબેનની આંખોમાંથી આંસુ સરી પડ્યા. તેમણે કહ્યું, "જ્યારે એ અકસ્માતના સમાચાર આવ્યા ત્યારે અમારું આખું ઘર ભાંગી પડ્યું હતું. પણ ભગવાને અને એ અજાણ્યા ભલા માણસોએ તમારા દાદાને નવું જીવન આપ્યું."

મનસુખભાઈએ ધીમેથી વાત આગળ વધારી. તેમણે કહ્યું, "બેટા, એ ભયાનક દિવસ પછી મને સમજાયું કે જીવન કેટલી મોટી અને અનમોલ ભેટ છે. એ દિવસે મારો જૂનો અહંકાર ડૂબી ગયો અને મને બીજો જન્મ મળ્યો."

તેમણે ઉમેર્યું, "એ અકસ્માત પછી મેં નક્કી કર્યું કે હું દર વર્ષે આ દિવસે મારા નવા જીવન માટે ઈશ્વરનો અને એ મદદ કરનારા લોકોનો આભાર માનીશ. આ દિવસ મને યાદ અપાવે છે કે આપણે દરેક ક્ષણ પ્રેમથી જીવવી જોઈએ."

કબીર અને શ્રેયા આખી વાત સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગયા. જે વાતને તેઓ માત્ર એક મજાક કે વિચિત્ર પરંપરા માનતા હતા, તેની પાછળ આટલું મોટું દર્દ અને જીવનનો આટલો મોટો પાઠ છુપાયેલો હતો.

કબીર ઊભો થયો અને તેણે જઈને દાદાના બંને હાથ પકડી લીધા. તેની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ હતી. તેણે કહ્યું, "દાદા, અમને માફ કરી દો. અમે આ દિવસનું સાચું મહત્વ સમજ્યા વગર સવાલ પૂછ્યો હતો."

શ્રેયાએ દાદાને ગળે લગાવતાં કહ્યું, "દાદા, તમે સાચું કહેતા હતા. આ ખરેખર તમારો બીજો જન્મ જ છે. આપણે આ દિવસને હંમેશાં આવી જ રીતે ધામધૂમથી ઉજવીશું."

પરેશે આગળ આવીને પોતાના પિતાના ખભા પર હાથ મૂક્યો. તેણે કહ્યું, "પપ્પા, તમારો આ બીજો જન્મ એ માત્ર તમારા માટે નહીં, પણ અમારા આખા પરિવાર માટે એક આશીર્વાદ સમાન છે."

અલ્પા રસોડામાંથી મોટી કેક લઈ આવી જેના પર લખ્યું હતું, 'જીવનની નવી શરૂઆતની મુબારકબાદ'. આખું કુટુંબ ડાઈનિંગ ટેબલની આસપાસ ભેગું થઈ ગયું અને તાળીઓ પાડવા લાગ્યું.

મનસુખભાઈએ હસતાં હસતાં કેક કાપી અને સૌથી પહેલો ટુકડો કાંતાબેનને ખવડાવ્યો. કાંતાબેનના ચહેરા પર વર્ષો જૂના ડરની જગ્યાએ હવે એક અપાર શાંતિ અને સંતોષ દેખાતો હતો.

તે દિવસે આખા પરિવારે નક્કી કર્યું કે આ બે જન્મદિવસની પરંપરા ક્યારેય બંધ નહીં થાય. આ પરંપરા તેમને હંમેશાં યાદ અપાવતી રહેશે કે મુશ્કેલીઓ ગમે તેટલી મોટી હોય, પણ જીવનની કિંમત સૌથી ઊંચી છે.

ઘરના વરંડામાં ફરી એકવાર હાસ્ય અને ખુશીના ફુવારા ઊડવા લાગ્યા. એક જૂની ભયાનક દુર્ઘટના હવે પ્રેમ, કૃતજ્ઞતા અને પારિવારિક એકતાના અનોખા ઉત્સવમાં ફેરવાઈ ગઈ હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.