વહુના એક જૂઠે માતાને દસ વર્ષ સુધી દીકરાથી દૂર રાખી, પણ દીકરીએ સત્ય જણાવ્યું ત્યારે...

સવારના આઠ વાગ્યા હતા અને રસોડામાં ચા ઉકળવાનો અવાજ આવી રહ્યો હતો. ગીતાબેન ઓસરીમાં બેસીને પોતાના ચશ્મા સાફ કરી રહ્યા હતા.

તેમનો દીકરો પરેશ ઓફિસ જવા માટે તૈયાર થઈ રહ્યો હતો અને તેની પત્ની માયા રસોડામાં ટિફિન ભરી રહી હતી. માયાના ચહેરા પર એક અજીબ ખેંચાણ દેખાતું હતું.

પરેશ દરવાજો ખોલીને બહાર નીકળ્યો અને સીધો ઓસરીમાં બા પાસે ગયો. તેણે બાના પગે હાથ લગાવીને કહ્યું, "બા, હું સાંજે જલ્દી આવી જઈશ, તમારા માટે પેલી આંખના ટીપાંની દવા લેતો આવીશ."

ગીતાબેને દીકરાના માથા પર હાથ મૂકીને આશીર્વાદ આપ્યા. "સારું બેટા, સાચવીને ગાડી ચલાવજે."

પરેશ જેવો બાઈક લઈને સોસાયટીના નાકે પહોંચ્યો, તે સાથે જ માયા રસોડામાંથી બહાર ઓસરીમાં આવી. તેના હાથમાં કચરાનો ડૂચો હતો અને ચહેરા પર ભારોભાર કડવાશ હતી.

માયાએ ગીતાબેન સામે જોયું અને અવાજ સાવ ધીમો કરીને પણ ખૂબ તીખાશથી બોલવાનું શરૂ કર્યું. "બા, મારે તમને એક ચોખ્ખી વાત કહેવી છે."

ગીતાબેને આશ્ચર્યથી વહુ સામે જોયું. "શું વાત છે વહુ બેટા? કંઈ તકલીફ છે?"

"તકલીફ પરેશને થાય છે," માયાએ હાથ જોડીને કહ્યું. "પરેશ મને રોજ રાત્રે કહે છે કે બાનું અહીં રહેવું હવે યોગ્ય નથી લાગતું."

ગીતાબેનના હાથમાંથી ચશ્માનું બોક્સ સરકી ગયું. એમની આંખો પહોળી થઈ ગઈ અને ગળામાંથી અવાજ પણ માંડ નીકળ્યો.

"પરેશે આવું કહ્યું?" ગીતાબેનની આંખોમાં અવિશ્વાસ છલકાઈ આવ્યો. "મારો પરેશ તો ક્યારેય આવું ન બોલે."

"તમારા મોઢા પર એ કંઈ નહીં બોલે બા, એ એનો સંસ્કાર છે," માયાએ બનાવટી સહાનુભૂતિ બતાવતાં કહ્યું. "પણ એ અંદરથી થાકી ગયો છે. એ ઈચ્છે છે કે તમે ગામડે જૂના ઘેર રહેવા જતા રહો અને અહીં વારંવાર આવવાનું બંધ કરો."

ગીતાબેનનું હૈયું જાણે કોઈએ પથ્થરથી કચડી નાખ્યું હોય એવું દુઃખ થયું. તેમણે પોતાના કંપતા હાથ ખોળામાં મૂકી દીધા.

"જો મારા દીકરાને જ હું ભારરૂપ લાગતી હોઉં, તો હું અહીં એક ઘડી પણ નહીં રહું," ગીતાબેને આંસુ રોકવાનો નિષ્ફળ પ્રયત્ન કરતાં કહ્યું.

તે જ બપોરે ગીતાબેને પોતાની જૂની પેટી ભરી લીધી. પરેશ સાંજે ઓફિસેથી ઘેર આવે તે પહેલાં જ તેઓ એસટી બસ પકડીને ગામડે રવાના થઈ ગયા.

સાંજે પરેશ ઘેર આવ્યો ત્યારે તેણે ઘર સાવ સૂનું જોયું. તેણે આખા ઘરમાં બાને શોધ્યા પણ બા ક્યાંય નહોતા.

"માયા, બા ક્યાં ગયા છે?" પરેશે ચિંતાતુર થઈને પૂછ્યું. "એમનો સામાન પણ નથી દેખાતો."

માયાએ તરત જ આંખમાં બનાવટી ચિંતા લાવીને કહ્યું, "બપોરે બા કહેતા હતા કે એમને ગામડે જવું છે. મેં બહુ રોક્યા પણ એમણે કહ્યું કે શહેરમાં એમનો જીવ નથી ગૂંગળાતો."

પરેશ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેણે તે જ રાત્રે ગામડે બાને ફોન જોડ્યો.

ફોનની ઘંટડી વાગતી રહી પણ બાએ ફોન ન ઉપાડ્યો. ત્રીજા દિવસે જ્યારે માંડ વાત થઈ ત્યારે બાનો અવાજ સાવ બદલાયેલો હતો.

"બા, તમે મને પૂછ્યા વગર અચાનક કેમ જતા રહ્યા?" પરેશે રડમસ અવાજે પૂછ્યું. "હું તમને તેડવા આવું છું કાલે."

"ના બેટા, તું ના આવીશ," ગીતાબેને અવાજ કઠોર રાખીને કહ્યું. "મને ગામડે સારું લાગે છે, તું તારા સંસારમાં ધ્યાન આપ."

પરેશને સમજ નહોતી પડતી કે તેની વહાલી મા અચાનક આટલી પરાઈ કેમ થઈ ગઈ. તેણે દર મહિને ગામડે જવાનું નક્કી કર્યું પણ બા દર વખતે કોઈને કોઈ બહાનું કાઢીને બહાર જતા રહેતા.

ધીમે ધીમે વર્ષો વીતવા લાગ્યા. પરેશના મનમાં એક કાયમી દર્દ રહી ગયું કે તેની મા તેને અચાનક કેમ નફરત કરવા લાગી હતી.

દસ વર્ષનો લાંબો સમય વીતી ગયો. પરેશની દીકરી પૂજા હવે બાર વર્ષની સમજદાર છોકરી બની ગઈ હતી.

પરેશનો વ્યવહાર પોતાની મા વગર સાવ અધૂરો થઈ ગયો હતો. ઘરમાં માયાનું સંપૂર્ણ નિયંત્રણ હતું અને તે પોતાની મરજી મુજબ આખું ઘર ચલાવતી હતી.

એક દિવસ રવિવારે પૂજા પોતાના રૂમમાં બેસીને જૂના ફોટાઓનું આલ્બમ જોઈ રહી હતી. પરેશ તેની બાજુમાં આવીને બેઠો અને પૂજાના માથા પર હાથ ફેરવ્યો.

આલ્બમમાં દાદીનો ફોટો જોઈને પૂજાએ અચાનક પૂછ્યું, "પપ્પા, દાદી કેમ આપણી સાથે નથી રહેતા?"

પરેશનો ચહેરો ઉતરી ગયો. "બેટા, દાદીને આપણી સાથે શહેરમાં રહેવું પસંદ નથી, એમને ગામડે ગમે છે."

પૂજાએ માસૂમિયતથી પપ્પા સામે જોયું. "ના પપ્પા, તમે ખોટું બોલો છો."

પરેશે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "તું આવું કેમ કહે છે પૂજા?"

"પપ્પા, મને યાદ છે હું બહુ નાની હતી ત્યારે મમ્મી દાદીને કહેતી હતી," પૂજાએ જૂની વાત યાદ કરતાં કહ્યું. "મમ્મીએ દાદીને કહ્યું હતું કે પપ્પાને તમારું અહીં આવવું જરાય ગમતું નથી એટલે તમે ક્યારેય પાછા ન આવતા."

આ શબ્દો સાંભળતા જ પરેશના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેના કાનમાં જાણે ધાક પડી ગઈ હોય તેવો સન્નાટો છવાઈ ગયો.

"પૂજા, તું સાચું કહે છે?" પરેશે પૂજાના બંને ખભા પકડીને ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું. "તેં તારી સગી આંખે આ સાંભળ્યું હતું?"

"હા પપ્પા, દાદી એ દિવસે બહુ રડતા હતા અને પછી જ એમણે પેટી ભરી હતી," પૂજાએ ગંભીરતાથી કહ્યું. "મને મમ્મીએ કોઈને કહેવાની ના પાડી હતી."

પરેશના મગજમાં દસ વર્ષની બધી કડીઓ એક સાથે જોડાઈ ગઈ. બાનું અચાનક જતું રહેવું, ફોન પર વાત ન કરવી અને ઘેર આવવાની ચોખ્ખી ના પાડવી, બધું જ સ્પષ્ટ થઈ ગયું.

પરેશ ધીમા પગલે ઊભો થયો. તેના ચહેરા પર એવો ક્રોધ અને દર્દ હતા જે તેણે જીવનમાં ક્યારેય અનુભવ્યા નહોતા.

તે સીધો હોલમાં ગયો જ્યાં માયા ટીવી જોઈ રહી હતી. પરેશે ટીવીનું રિમોટ ઝૂંટવીને સ્વિચ ઓફ કરી દીધું.

માયા ચમકી ગઈ. "શું થયું પરેશ? કેમ આટલા ગુસ્સામાં છો?"

"માયા, તેં દસ વર્ષ પહેલાં મારી બાને શું કહ્યું હતું?" પરેશનો અવાજ એટલો ભારે હતો કે આખો રૂમ ધ્રૂજી ઊઠ્યો.

માયાનો ચહેરો ક્ષણવારમાં સાવ ફિક્કો પડી ગયો. "કઈ વાત... મને કંઈ સમજાતું નથી."

"પૂજાએ મને બધું કહી દીધું છે," પરેશે રાડ પાડીને કહ્યું. "તેં મારા નામે મારી માને કહ્યું હતું કે હું એને ઘરમાં રાખવા નથી માંગતો!"

માયાના હાથમાંથી મોબાઈલ નીચે પડી ગયો. તે એક શબ્દ પણ બોલી ન શકી અને નીચું જોઈ ગઈ.

"બોલ માયા, તેં આટલું મોટું પાપ કેમ કર્યું?" પરેશની આંખોમાંથી ક્રોધ અને લાચારીના આંસુ વહી રહ્યા હતા. "જે માએ મને પેટે પાટા બાંધીને મોટો કર્યો, એને તેં મારા જ નામે ધિક્કારતી કરી દીધી?"

માયા ધ્રૂસકે ને ધ્રૂસકે રડી પડી. "પરેશ, મને માફ કરી દો... હું એ વખતે બહુ અસુરક્ષિત અનુભવતી હતી."

"અસુરક્ષિત?" પરેશે કડવાશથી પૂછ્યું. "મારી મા તારા કયા કામમાં આડી આવતી હતી?"

"મને લાગતું હતું કે જો બા અહીં રહેશે તો આ ઘરમાં મારું કોઈ મહત્વ નહીં રહે," માયાએ હાથ જોડીને સાચું કબૂલ કર્યું. "મારે આખા ઘર પર મારો પોતાનો કાબૂ જોઈતો હતો."

પરેશ સોફા પર બેસી પડ્યો અને બંને હાથે પોતાનું માથું પકડી લીધું. તેને પોતાની જાત પર એટલો ગુસ્સો આવતો હતો કે તે દસ વર્ષ સુધી પોતાની માના દર્દને સમજી ન શક્યો.

તેણે વિચાર્યું કે તેની વૃદ્ધ મા ગામડાના સૂના ઘરમાં રોજ પોતાના જ દીકરાના જૂઠા વ્યવહારથી કેટલી તડપી હશે. એમણે દસ વર્ષ સુધી આ કડવો ઘૂંટડો એકલા જ ગળ્યો હતો.

માયા નીચે જમીન પર બેસીને પરેશના પગ પકડવા લાગી. "પરેશ, મને છોડીને ન જતા, મારી ભૂલ થઈ ગઈ છે."

પરેશે ધીમેથી પોતાનો પગ પાછળ ખેંચી લીધો. તેણે માયા સામે એવી નજરે જોયું જેમાં કોઈ દ્વેષ નહોતો પણ એક ઊંડો નિર્ણય હતો.

"માયા, હું તને ઘરમાંથી કાઢી મૂકવા કે તારી સાથે સંબંધ તોડવા નથી માંગતો," પરેશે શાંત પણ અડગ અવાજે કહ્યું. "કારણ કે હું આપણી દીકરીનું ભવિષ્ય બગાડવા નથી માંગતો."

માયાએ આંસુ ભરેલી આંખોથી પરેશ સામે જોયું. "તો તમે શું કરવા માંગો છો?"

"હું તને ફક્ત એક જ વિકલ્પ આપું છું," પરેશે સીધું સંભળાવ્યું. "કાં તો તું મારી સાથે અત્યારે જ ગામડે ચાલ અને બાના પગમાં પડીને સાચે સાચું કબૂલ કર."

પરેશે આગળ કહ્યું, "તારે દિલથી બા સાથેનો સંબંધ ફરીથી જોડવો પડશે અને એમને આ ઘરમાં પાછા લાવીને દીકરી બનીને સેવા કરવી પડશે. જો તને આ મંજૂર ન હોય, તો આ લગ્ન આજથી જ પૂરું થાય છે."

માયા સ્તબ્ધ થઈને પરેશના ચહેરા સામે જોઈ રહી. તેને સમજાયું કે પરેશ હવે કોઈ સમાધાન કરવાના મૂડમાં નહોતો.

માયાએ તરત જ હાથ જોડી દીધા. "હું ગામડે આવવા તૈયાર છું પરેશ. હું બાના પગ ધોઈને એમની માફી માંગીશ."

પરેશે ગાડી કાઢી અને ત્રણેય જણા તે જ ક્ષણે ગામડા તરફ રવાના થયા. રસ્તામાં કોઈ એક શબ્દ પણ ન બોલ્યું.

બપોરે બે વાગ્યે ગાડી ગામના જૂના મકાન આગળ આવીને ઊભી રહી. પરેશ દોડતો ઓસરીમાં ગયો.

ગીતાબેન એક જૂની ખાટલી પર બેસીને શાક સુધારી રહ્યા હતા. એમનો ચહેરો કરચલીઓથી ભરેલો હતો અને આંખો સાવ ઊંડી ઉતરી ગઈ હતી.

પરેશ સીધો જઈને બાના ખોળામાં માથું મૂકીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગ્યો. "બા... મને માફ કરી દો બા... મેં ક્યારેય તમને ઘરમાંથી કાઢવાની વાત નહોતી કરી."

ગીતાબેનના હાથમાંથી ચપ્પુ નીચે પડી ગયું. એમણે દીકરાના માથા પર હાથ મૂક્યો પણ એમની આંખોમાં આશ્ચર્ય હતું.

તે જ વખતે માયા આગળ આવી અને ગીતાબેનના ચરણોમાં સાષ્ટાંગ દંડવત પ્રણામ કરીને પડી ગઈ.

"બા, હું તમારી ગુનેગાર છું," માયા મોટે મોટેથી રડવા લાગી. "મેં મારા સ્વાર્થ માટે તમારા અને પરેશ વચ્ચે જૂઠું બોલીને દીવાલ ચણી દીધી હતી."

માયાએ રડતા રડતા દસ વર્ષ પહેલાંની બધી વાત સાચે સાચી કહી દીધી. ગીતાબેન સ્તબ્ધ થઈને વહુ સામે જોઈ રહ્યા.

ગીતાબેનની આંખોમાંથી દસ વર્ષથી સુકાઈ ગયેલા આંસુ ફરીથી વહેવા લાગ્યા. એમણે જોયું કે એમનો દીકરો નિર્દોષ હતો અને તેને પોતાની મા પ્રત્યે કોઈ નફરત નહોતી.

ગીતાબેને નીચે નમીને માયાને ઊભી કરી અને પોતાના હૃદય સરસી ચાંપી લીધી. "વહુ બેટા, ભૂલ સમજાઈ જાય એટલે પાપ ધોવાઈ જાય છે."

ગીતાબેને પરેશનો હાથ પકડીને માયાના હાથમાં મૂક્યો. "બેટા, જે વીતી ગયું એને ભૂલી જાવ, હવે મારે મારા પરિવાર સાથે જ રહેવું છે."

પૂજા દોડીને દાદીને વળગી પડી. ઓસરીમાં દસ વર્ષથી છવાયેલો સન્નાટો પળવારમાં ખુશીઓમાં ફેરવાઈ ગયો હતો.

તે જ સાંજે ગીતાબેનની જૂની પેટી ગાડીની ડીકીમાં મુકાઈ ગઈ. આખો પરિવાર હસતા મુખે પોતાના ઘર તરફ પાછો વળ્યો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.