વહુથી દાળમાં મીઠું વધારે પડી ગયું, પછી સસરાએ જે કર્યું તે જાણીને તમે પણ...
રસોડાના સ્ટીલના પ્લેટફોર્મ પર મસાલાના ડબ્બા ખુલ્લા પડ્યા હતા. રાઈ અને જીરાની તીવ્ર ગંધ હવામાં હજી પણ હવામાં ફરતી હતી. શ્રદ્ધાના હાથમાં સ્ટીલની નાની ચમચી હતી, જે તેના ધ્રૂજતા હાથને કારણે વારંવાર તપેલીની કિનારી સાથે અથડાઈને અવાજ કરતી હતી. લગ્ન પછી આ તેની પહેલી રસોઈ હતી, અને ઉત્સાહના અતિરેકમાં તેનાથી તુવેરની દાળમાં બે મોટી ચમચી ભરીને મીઠું પડી ગયું હતું. દાળનો પીળો રંગ ઉકળતા પાણી સાથે ભળીને પરપોટા બનાવી રહ્યો હતો, પણ શ્રદ્ધાના હૃદયમાં એક અજાણ્યો ભય ઘર કરી રહ્યો હતો.
જમવાનો સમય થયો એટલે ઘરના બધા ડાઈનિંગ ટેબલની આસપાસ ગોઠવાયા. સસરાજી રમણભાઈ ટેબલની મુખ્ય ખુરશી પર બેઠા હતા. તેમણે હંમેશ મુજબ ચશ્મા ઉતારીને બાજુમાં મૂક્યા અને થાળી સામે જોયું. શ્રદ્ધાએ બહુ જ સાવચેતીથી ગરમ દાળનો વાટકો તેમના આસન પાસે મૂક્યો. ઓરડામાં પંખાના ફરવાનો અવાજ બહુ મોટો લાગતો હતો, કારણ કે ત્યાં કોઈ કંઈ બોલતું નહોતો. શ્રદ્ધા ટેબલની એક કિનારી પર ઊભી રહીને પોતાના પલવના છેડાને આંગળીઓથી વણી રહી હતી.
રમણભાઈએ રોટલીનો નાનો ટુકડો લીધો અને દાળમાં બોળીને પહેલો કોળિયો મોઢામાં મૂક્યો. શ્રદ્ધાએ શ્વાસ અધ્ધર કરી લીધો, તેને થયું કે હમણાં જ સસરાજી ગુસ્સે થશે અને આખા ઘરમાં મોટો ઝઘડો શરૂ થઈ જશે. પિયરમાં પણ રસોઈ બગડે ત્યારે નાની વાતો મોટી થઈ જતી હતી. રમણભાઈએ કોળિયો ચાવ્યો, તેમનો ચહેરો એક ક્ષણ માટે બિલકુલ સ્થિર રહ્યો. પછી તેમણે શ્રદ્ધા તરફ જોયું અને ચહેરા પર એક હળવું સ્મિત આવી ગયું.
"વાહ! આજે તો દાળ ખૂબ સ્વાદિષ્ટ બની છે, બહુ દિવસ પછી આવી દેશી દાળ ખાવા મળી." રમણભાઈનો અવાજ બહુ જ નમ્ર અને સ્વાભાવિક હતો. તેમની વાત સાંભળીને શ્રદ્ધાના પતિ અજય અને સાસુ મંગળાબેને પણ શાંતિથી જમવાનું શરૂ કર્યું. કોઈએ પણ ખાવાના સ્વાદ બાબતે એક શબ્દ પણ ન ઉચ્ચાર્યો. બધાએ શાંતિથી પોતાની થાળી સાફ કરી દીધી અને રમણભાઈ પોતાના રૂમ તરફ ચાલ્યા ગયા.
બધા જમી લીધા પછી શ્રદ્ધા રસોડામાં વાસણ સાફ કરવા ગઈ. કૂકરના તળિયે થોડી દાળ બચી હતી. શ્રદ્ધાએ એક નાની ચમચી લીધી અને દાળ પોતાના જીભના ટેરવા પર મૂકી. સ્વાદ ચાખતાની સાથે જ તેનું આખું મોઢું કડવું થઈ ગયું, દાળ ખારીઝેર હતી. તે પાણીનો એક ઘૂંટડો પણ ગળી શકે તેમ નહોતી. તેની આંખોમાં પસ્તાવાના અને કૃતજ્ઞતાના આંસુ ધસી આવ્યા. તેને સમજાયું કે ઘરમાં કોઈને પણ આ સ્વાદ ગમ્યો નહોતો, છતાં તેઓ માત્ર તેનો ઉત્સાહ જાળવવા માટે મૂંગા મોઢે ખાઈ ગયા હતા.
તે ધ્રૂજતા પગે રૂમ તરફ ગઈ, જ્યાં રમણભાઈ ખાટલા પર બેસીને જૂનું છાપું વાંચી રહ્યા હતા. શ્રદ્ધા તેમની સામે જઈને ઊભી રહી, તેના ગાલ પરથી આંસુ સરીને જમીન પર પડતા હતા. "સસરાજી, મને માફ કરી દો, દાળ બહુ જ ખારી હતી. તમે લોકોએ આટલું ખારું ખાણું કેવી રીતે ખાધું?" તેનો અવાજ રડવાને કારણે સાવ ફાટી ગયો હતો.
રમણભાઈએ છાપું બાજુ પર મૂક્યું અને ખાટલા પર સહેજ ખસીને તેને બેસવા જગ્યા કરી. તેમણે શ્રદ્ધાના માથા પર પોતાનો વડીલ જેવો ભારે હાથ મૂક્યો. "દીકરા, રસોઈ બગડે તો બીજી વાર સુધરી જાય, પણ સંબંધ એકવાર બગડે તો ક્યારેય નથી સુધરતા. તું આ ઘરની વહુ નથી, લક્ષ્મી છે. તારો પહેલો દિવસ અમે ખરાબ કરવા નહોતા માંગતા."
તેમના અવાજમાં એટલી બધી હૂંફ હતી કે શ્રદ્ધાનો બધો ભય પળવારમાં ગાયબ થઈ ગયો. રમણભાઈએ હસીને ચશ્મા સરખા કર્યા અને ધીમેથી ઉમેર્યું, "પણ હા, હવે પછી રસોઈ બનાવો ત્યારે એક જ વખત મીઠું નાખજો, હોં!" આ સાંભળીને શ્રદ્ધાના ચહેરા પર પણ એક સુંદર સ્મિત આવી ગયું.