"તમે માત્ર પૈસા પાછળ જ ભાગો છો..." હંમેશા ફરિયાદ કરતી પત્ની સામે જ્યારે પતિએ મૂક્યો કાગળ, ત્યારે વહુના પગ નીચેથી...
શહેરની એક પ્રતિષ્ઠિત સોસાયટીના આલીશાન મકાનમાં રાતના અગિયાર વાગવા આવ્યા હતા છતાં લિવિંગ રૂમની લાઈટો ચાલુ હતી. કોમલ સોફા પર બેસીને સતત ઘડિયાળના કાંટા સામે જોઈ રહી હતી અને તેનો ગુસ્સો દરેક પસાર થતી મિનિટ સાથે વધી રહ્યો હતો. બાજુના રૂમમાં તેમનો સાત વર્ષનો દીકરો આરવ શાંતિથી સૂઈ રહ્યો હતો, પણ કોમલના મનમાં એક મોટું તોફાન ચાલી રહ્યું હતું. આ કોઈ પહેલી વારની વાત નહોતી, છેલ્લા બે વર્ષથી આ તેમનો રોજનો ક્રમ બની ગયો હતો.
નરેશ દરરોજ સવારે સાત વાગ્યે ઘરેથી નીકળી જતો અને રાત્રે ક્યારેક અગિયાર તો ક્યારેક બાર વાગ્યે ઘરે પાછો આવતો હતો. કોમલને હંમેશા એવું જ લાગતું હતું કે નરેશને માત્ર પોતાના બિઝનેસ, પોતાની ઓફિસ અને પૈસા કમાવવામાં જ રસ છે. તેને પોતાના પરિવારની, પત્નીની કે દીકરાની કોઈ પરવા જ નથી. તે ઘણીવાર નરેશને કહેતી કે અમારે આટલા બધા પૈસા કે વૈભવ નથી જોઈતો, અમારે તમારો થોડો સમય જોઈએ છે.
બરાબર સાડા અગિયાર વાગ્યે બહાર નરેશની ગાડીનો અવાજ સંભળાયો અને થોડી જ વારમાં તેણે ઘરનો મુખ્ય દરવાજો ખોલ્યો. નરેશનો ચહેરો એકદમ ફિક્કો પડી ગયો હતો, તેની આંખોની નીચે કાળા કુંડાળા સ્પષ્ટ દેખાતા હતા અને તે માંડ માંડ પોતાના પગ પર ઊભો રહી શકતો હોય તેવો થાકેલો લાગતો હતો. ઘરમાં પગ મૂકતા જ તેણે કોમલ સામે જોયું અને હંમેશાની જેમ એક નમ્ર સ્મિત આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
પણ કોમલ આજે કોઈ પણ વાત સાંભળવાના મૂડમાં નહોતી, તેનો સંયમ હવે સાવ ખૂટી ગયો હતો. તેણે ટેબલ પર એક મોટું સફેદ કવર જોરથી પછાડ્યું, જેની અંદર કાનૂની કાગળો હતા. નરેશે આશ્ચર્યથી એ કવર તરફ જોયું અને પછી કોમલ સામે સવાલી નજરે જોયું. કોમલે ગંભીર અને કડક અવાજમાં કહ્યું કે આ છૂટાછેડાના કાગળો છે, મેં મારા તરફથી બધી સહીઓ કરી દીધી છે.
કોમલે પોતાની વાત આગળ વધારતા કહ્યું કે હું હવે આ નામ વગરના સંબંધમાં વધુ જીવી શકું તેમ નથી. મારે એવા પતિ સાથે નથી રહેવું જેની પાસે પોતાની પત્ની સાથે બે મિનિટ વાત કરવાનો પણ સમય ન હોય. હું કાલે સવારે વહેલા આરવને લઈને મારા પિયર ચાલી જઈશ અને હવે આપણે કોર્ટમાં જ મળીશું. નરેશ આ સાંભળીને એકદમ શાંત ઊભો રહ્યો, તેના ચહેરા પર ન તો કોઈ ગુસ્સો આવ્યો કે ન તો કોઈ આઘાત દેખાયો.
તેણે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને સોફાની નજીક આવ્યો, તેના હાથ થોડા ધ્રુજી રહ્યા હતા. તેણે પોતાના ઓફિસના બેગમાંથી એક નાની હોસ્પિટલની ફાઈલ કાઢી અને ખૂબ જ શાંતિથી છૂટાછેડાના કાગળોની બરાબર બાજુમાં ટેબલ પર મૂકી દીધી. નરેશે ધીમા અવાજે કહ્યું કે કોમલ, તું તારો નિર્ણય લે તે પહેલાં એકવાર આ મેડિકલ રિપોર્ટ જોઈ લેજે, કદાચ તને તારા સવાલોના જવાબો મળી જશે.
કોમલે ગુસ્સામાં જ એ ફાઈલ હાથમાં લીધી અને જેવું પહેલું પાનું ખોલ્યું કે તેના હાથમાંથી કાગળો સરી પડ્યા. એ શહેરની સૌથી મોટી કેન્સર હોસ્પિટલનો ઓફિશિયલ મેડિકલ રિપોર્ટ હતો, જેમાં સ્પષ્ટ અક્ષરોમાં લખ્યું હતું કે નરેશને લાસ્ટ સ્ટેજનું બ્લડ કેન્સર છે. રિપોર્ટની નીચે ડોક્ટરની ખાસ નોંધ હતી કે તેની પાસે હવે જિંદગીના માંડ છ કે સાત મહિના જ બચ્યા છે અને તેની તબિયત ઝડપથી બગડી રહી છે.
કોમલના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ, તેનું આખું શરીર ધ્રુજવા લાગ્યું અને તેનું ગળું સુકાઈ ગયું. તે ફાટી આંખે ક્યારેક રિપોર્ટ સામે તો ક્યારેક સામે ઊભેલા નરેશના જર્જરિત શરીર સામે જોઈ રહી હતી. તેને સમજાતું નહોતું કે આ શું થઈ ગયું. જે પતિને તે પથ્થર દિલ અને પૈસાનો ભૂખ્યો સમજતી હતી, તે કાળમુખા રોગની સામે મરણતોલ લડાઈ લડી રહ્યો હતો.
નરેશ સોફા પર બેસી ગયો અને તેણે કોમલનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. તેણે ખૂબ જ કરુણાસભર અવાજે કહ્યું કે કોમલ, આજથી આઠ મહિના પહેલાં જ્યારે મને આ રોગની ખબર પડી, ત્યારે હું પોતે પણ અંદરથી સાવ તૂટી ગયો હતો. મને મારા મરવાનો ડર નહોતો, પણ મને એ ચિંતા સતત કોરી ખાતી હતી કે મારા ગયા પછી તારું અને આપણા સાત વર્ષના દીકરા આરવનું શું થશે.
તેણે આગળ જણાવ્યું કે આપણું આ ઘર હજુ લોનના હપ્તા પર ચાલતું હતું અને મારી પાસે કોઈ મોટી બચત નહોતી. જો હું અચાનક ચાલ્યો જાત, તો સોસાયટીના લોકો અને બેંકવાળા તમને રસ્તા પર લાવી દેત. હું એ ક્યારેય સહન ન કરી શકત કે મારા ગયા પછી મારી પત્ની અને દીકરાને કોઈની સામે હાથ લાંબો કરવો પડે અથવા કોઈના આશ્રિત થઈને જીવવું પડે.
એટલા માટે જ મેં ડોક્ટરોની ના હોવા છતાં દિવસ-રાત એક કરીને ઓફિસમાં બમણું કામ કરવાનું શરૂ કર્યું. મેં મારી બધી લોન ચૂકતે કરી દીધી છે અને તમારા બંનેના ભવિષ્ય માટે એક મોટી રકમની ફિક્સ ડિપોઝિટ પણ કરાવી દીધી છે જેથી આખી જિંદગી તમને ક્યારેય પૈસાની કમી ન નડે. હું માત્ર એટલા માટે જ મોડો આવતો હતો કારણ કે મારી પાસે સમય બહુ ઓછો હતો અને કામ બહુ વધારે હતું.
નરેશના મુખેથી આ આખી હકીકત સાંભળીને કોમલ પસ્તાવાની ભયાનક આગમાં શેકાઈ ગઈ. તેની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહ્યા જ જતા હતા અને તેનું હૃદય ચીસો પાડી રહ્યું હતું. તે નરેશના પગમાં ઢળી પડી અને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા લાગી. તે વારંવાર એક જ વાત બોલતી હતી કે મને માફ કરી દો, હું બહુ મોટી ગુનેગાર છું, હું તમારી સાચી પરિસ્થિતિને ક્યારેય સમજી જ ન શકી.
કોમલને હવે સમજાયું કે જે મોડા આવવાને તે નરેશની બેદરકારી સમજતી હતી, તે હકીકતમાં તેમના ભવિષ્યને સુરક્ષિત કરવા માટેનો એક પિતા અને પતિનો સર્વોચ્ચ ત્યાગ હતો. જે ગાડીઓ, મકાન અને વૈભવથી તે નફરત કરતી હતી, તે નરેશે પોતાના લોહીનું પાણી કરીને તેમના માટે વસાવ્યું હતું. છૂટાછેડાના એ કાગળો હવે ઓગળી ગયેલા અહંકારની જેમ ટેબલ પર પડ્યા હતા.
આખી રાત એ ઘરમાં પસ્તાવો અને અગાધ પ્રેમની અશ્રુધારા વહેતી રહી. કોમલે મનોમન સંકલ્પ કર્યો કે હવે નરેશની જિંદગીના જેટલા પણ દિવસો બાકી છે, તે તેને દુનિયાની દરેક ખુશી આપશે અને ક્યારેય પોતાનાથી દૂર નહીં થવા દે. પૈસા અને સમયની આ લડાઈમાં આજે એક પતિના સાચા પ્રેમ અને મૌન સમર્પણની જીત થઈ હતી, જેણે આખા પરિવારને કાયમ માટે એક તાંતણે બાંધી દીધો હતો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.