શહેરમાં કરોડોની હોસ્પિટલ ખોલીને બેઠેલા ડોક્ટર દીકરાને જ્યારે પત્રકારોએ પૂછ્યું સફળતાનું રહસ્ય, ત્યારે બાપે વચમાં આવીને...
ગામડાના એક નાના અને શાંત વિસ્તારમાં આવેલી માટીની સુગંધથી મહેકતી ઝૂંપડીમાં રામજીભાઈ આખી જિંદગી રહ્યા હતા. રામજીભાઈ વ્યવસાયે એક ગરીબ કુંભાર હતા. તેમના હાથ હંમેશાં માટીથી ખરડાયેલા રહેતા હતા. તેઓ સવારથી સાંજ સુધી ચાકડો ફેરવીને માટીના સુંદર વાસણો, કુંડા અને દીવાઓ બનાવતા હતા. આ નાની અમથી કમાણીમાંથી તેઓ પોતાના એકના એક દીકરા આકાશને ખૂબ જ ભણાવવા માંગતા હતા. રામજીભાઈનું એક જ સપનું હતું કે તેમનો દીકરો મોટો થઈને સાહેબ બને અને ગામડાની આ ગરીબીમાંથી બહાર નીકળે.
રામજીભાઈએ દીકરાના ભણતર પાછળ પોતાની આખી જિંદગીની મહેનત અને લોહી-પરસેવો એક કરી નાખ્યો હતો. ક્યારેક ઘરમાં જમવાનું ઓછું હોય તો પોતે ભૂખ્યા સુઈ જતા પણ આકાશ માટે ચોપડીઓ લાવવામાં ક્યારેય કમી રાખતા નહોતા. ઉનાળાની ધોમધખતી ગરમી હોય કે શિયાળાની કકડતી ઠંડી, રામજીભાઈનો ચાકડો ક્યારેય અટકતો નહોતો. તેઓ રાત-દિવસ બસ એક જ ધૂનમાં કામ કરતા હતા કે ગમે તેમ કરીને આકાશને ભણાવવો છે.
આકાશ પણ ભણવામાં ખૂબ જ તેજસ્વી હતો. પિતાની આ કાળી મજૂરી જોઈને તેણે મન લગાવીને અભ્યાસ કર્યો. મહેનત રંગ લાવી અને આકાશને શહેરમાં મેડિકલ કોલેજમાં એડમિશન મળી ગયું. રામજીભાઈની ખુશીનો કોઈ પાર નહોતો. તેમણે પોતાના જીવનની છેલ્લી બચત પણ દીકરાની ફી ભરવામાં વાપરી નાખી. આકાશ શહેરમાં ભણવા ગયો અને ધીમે ધીમે તેની જિંદગી બદલાવા લાગી.
શહેરના ચળકાટ અને મોટા લોકોની વચ્ચે રહીને આકાશના મનમાં એક અજીબ પ્રકારનો બદલાવ આવવા માંડ્યો. તે જેમ જેમ મોટો ડોક્ટર બનતો ગયો તેમ તેમ તેને પોતાના ગામડાના ઘર અને પિતાના માટીના કામ પ્રત્યે શરમ આવવા લાગી. કોલેજના મિત્રો સામે તે ક્યારેય પોતાના પિતા એક કુંભાર છે એવું કહેતો નહોતો. તેને લાગતું હતું કે પિતાનું આ માટીનું કામ સાવ હલકું અને નીચું છે, જે તેની પ્રતિષ્ઠાને નુકસાન પહોંચાડી શકે છે.
ભણવાનું પૂરું થતાં જ આકાશ શહેરમાં જ સેટલ થઈ ગયો. તેણે એક મોટી હોસ્પિટલમાં નોકરી શરૂ કરી દીધી અને કમાણી વધતાં જ શહેરમાં મોટો બંગલો ખરીદી લીધો. તે ગામડે બહુ ઓછો જતો અને પિતાને પણ શહેરમાં આવવા માટે ક્યારેય આગ્રહ કરતો નહોતો. રામજીભાઈ ગામડે એકલા જ રહેતા હતા. તેઓ દીકરાની આ સફળતાથી ખૂબ જ ખુશ હતા પણ દીકરાના બદલાયેલા વ્યવહારથી તેમનું હૃદય અંદરથી ક્યારેક રડી પડતું હતું.
થોડા જ વર્ષોમાં આકાશે પોતાની મહેનત અને આવડતથી એક બહુ જ મોટી લક્ઝરી હોસ્પિટલ તૈયાર કરી લીધી. આ હોસ્પિટલનું બિલ્ડિંગ એટલું મોટું હતું કે આખા શહેરમાં તેની ચર્ચા થઈ રહી હતી. હોસ્પિટલના ભવ્ય ઉદ્ઘાટનનો દિવસ નક્કી કરવામાં આવ્યો. આ પ્રસંગે શહેરના મોટા મોટા નેતાઓ, બિઝનેસમેન અને અસંખ્ય પત્રકારોને આમંત્રણ આપવામાં આવ્યું હતું. આકાશ આજે પોતાની જિંદગીના સૌથી મોટા શિખર પર ઊભો હતો.
ઉદ્ઘાટનનો દિવસ આવી ગયો. આખી હોસ્પિટલને ફૂલો અને લાઈટોથી શણગારવામાં આવી હતી. મહેમાનોની અવરજવર શરૂ થઈ ગઈ હતી. રામજીભાઈ પણ ગામડેથી સાદા સુતરાઉ ધોતિયા અને ઝભ્ભામાં ત્યાં આવી પહોંચ્યા હતા. તેમના હાથ હજુ પણ માટીના કામને કારણે થોડા ખરબચડા અને મેલા દેખાતા હતા. આકાશે પિતાને જોયા તો ખરા પણ મહેમાનોની સામે શરમ ન આવે એટલા માટે તેણે પિતાને પાછળની રોમાં બેસાડી દીધા.
થોડી જ વારમાં મુખ્ય કાર્યક્રમ શરૂ થયો. આકાશને સ્ટેજ પર બોલાવવામાં આવ્યો. ચારેય તરફ તાળીઓનો ગડગડાટ થઈ રહ્યો હતો અને કેમેરાના ફ્લેશ લાઈટ સતત તેના ચહેરા પર પડી રહ્યા હતા. આકાશ માઈક સામે આવીને ઊભો રહ્યો. સ્ટેજ પર હાજર રહેલા પ્રખ્યાત પત્રકારોએ તેને એક બહુ જ મોટો સવાલ પૂછ્યો કે ડોક્ટર આકાશ, આજે તમે આટલી નાની ઉંમરે આટલી મોટી હોસ્પિટલના માલિક બન્યા છો, તમારી આ અભૂતપૂર્વ સફળતાનું અસલી રહસ્ય શું છે?
આકાશ આ સવાલ સાંભળીને ગર્વથી છાતી ફુલાવીને બોલવા જઈ રહ્યો હતો. તે પોતાના ભાષણમાં પોતાની રાત-દિવસની મહેનત, પોતાની બુદ્ધિ અને પોતાના સંઘર્ષના જ વખાણ કરવાનો હતો. તેના મનમાં ક્યાંય પણ પિતાનું નામ લેવાનો વિચાર નહોતો. તે જેવો જ બોલવાની શરૂઆત કરવા ગયો કે તરત જ હોસ્પિટલના એક સ્ટાફે સ્ટેજની મધ્યમાં રાખેલા નાના ટેબલ પર એક નાનો માટીનો દીવો લાવીને મૂક્યો અને તેને પ્રગટાવ્યો.
એ માટીનો દીવો સાવ સાદો, કાળો પડી ગયેલો અને એકદમ જૂનો હતો. આ ભવ્ય અને મોંઘી લાઈટો વાળી હોસ્પિટલના સ્ટેજ પર એ દીવો સાવ અજુગતો લાગતો હતો. આકાશે જેવી એ દીવા પર નજર નાખી કે તરત જ તેના હોશ ઊડી ગયા. તેના શબ્દો તેના ગળામાં જ અટકી ગયા. તે એકીટશે એ દીવાને જોઈ રહ્યો. આ કોઈ સામાન્ય દીવો નહોતો, પણ આકાશના બાળપણનો સૌથી મોટો સાક્ષી હતો.
આકાશને ક્ષણભરમાં પોતાનો આખો ભૂતકાળ આંખો સામે તરવરતો દેખાયો. તેને યાદ આવ્યું કે જ્યારે તે નાનો હતો અને ગામડામાં વીજળી વારંવાર જતી રહેતી હતી, ત્યારે તેની પાસે ભણવા માટે કોઈ સાધન નહોતું. એ સમયે તેના પિતા રામજીભાઈએ ખાસ પોતાના હાથે ચાકડા પર એક મોટો માટીનો દીવો બનાવ્યો હતો, જેથી તેમાં વધારે તેલ સમાઈ શકે અને દીવો આખી રાત પ્રગટતો રહે.
તેને યાદ આવ્યું કે પિતા રામજીભાઈ પોતે આખો દિવસ મજૂરી કરીને થાકી જતા હતા, છતાં રાત્રે એ દીવાની વાટ સરખી કરવા માટે તેની બાજુમાં જ જાગતા બેસી રહેતા હતા. પિતા પોતાના હાથનો પડછાયો પાડીને પવન રોકતા હતા જેથી દીવો ઓલવાઈ ન જાય અને આકાશ અંધારામાં પણ શાંતિથી પોતાનો અભ્યાસ પૂરો કરી શકે. એ દીવાના પ્રકાશમાં જ ભણીને આકાશ આજે આટલો મોટો ડોક્ટર બન્યો હતો.
આકાશને ખબર પડી ગઈ કે આ દીવો બીજું કોઈ નહીં પણ પાછળની સીટ પર બેઠેલા તેના વૃદ્ધ પિતા જ આજે ગામડેથી છાનામાના પોતાની સાથે લઈને આવ્યા હતા. પિતા ઈચ્છતા હતા કે દીકરો ગમે તેટલો મોટો બની જાય પણ તે પોતાના મૂળને ક્યારેય ન ભૂલે. આ નાનકડા માટીના દીવાએ આકાશની અંદર રહેલા અહંકારના મોટા કિલ્લાને એક જ સેકન્ડમાં તોડીને ધૂળધાણી કરી નાખ્યો.
આકાશ માઈક છોડીને સીધો સ્ટેજ પરથી નીચે ઉતરી ગયો. ત્યાં હાજર રહેલા બધા જ મહેમાનો અને પત્રકારો એકદમ સ્તબ્ધ થઈ ગયા કે ડોક્ટર અચાનક ક્યાં જઈ રહ્યા છે. આકાશ ઝડપી પગલે પાછળની સીટ તરફ દોડ્યો જ્યાં રામજીભાઈ ચુપચાપ બેઠા હતા. આકાશ પિતાની સામે જઈને ઊભો રહ્યો. તેની આંખોમાંથી આંસુની ધાર વહેવા લાગી હતી.
તેણે કંઈ પણ બોલ્યા વગર પિતાના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લઈ લીધા. એ હાથો પર આજે પણ માટીના ડાઘા હતા અને આખી જિંદગીની મજૂરીની રેખાઓ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. આકાશે બધા જ મીડિયાવાળા અને પત્રકારોની સામે, આખી સોસાયટીના મોટા લોકોની હાજરીમાં પોતાના પિતાના એ માટીવાળા હાથોને ખૂબ જ વહાલથી ચૂમી લીધા.
તે પિતાના ગળે વળગીને ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડી પડ્યો. તેણે રડતા રડતા જ માઈક વગર જોરથી કહ્યું કે મારી સફળતાનું કોઈ રહસ્ય હોય તો તે મારી મહેનત નથી, પણ મારા પિતાના આ માટીવાળા હાથ અને તેમનો આ ત્યાગ છે. જો તેમણે એ રાત્રે દીવો પ્રગટાવીને મને ન ભણાવ્યો હોત તો આજે હું ક્યાંય ન હોત. હું જિંદગીના નશામાં અંધ થઈને જે કામને હલકું સમજતો હતો, તે જ કામ આજે મને ભગવાન સુધી લઈ આવ્યું છે.
રામજીભાઈની આંખોમાંથી પણ આનંદના આંસુ સરી પડ્યા. તેમણે પોતાના ધ્રૂજતા હાથે દીકરાની પીઠ થાબડી અને તેને આશીર્વાદ આપ્યા. સ્ટેજ પર પ્રગટેલો એ નાનો માટીનો દીવો આજે કરોડોની હોસ્પિટલની ફેન્સી લાઈટો કરતાં પણ વધુ તેજસ્વી લાગતો હતો. ત્યાં હાજર રહેલા દરેક વ્યક્તિની આંખો ભીની થઈ ગઈ હતી અને આખી હોસ્પિટલ તાળીઓના ગડગડાટથી ગુંજી ઉઠી હતી.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.