સ્કૂલે મોડો જતો એટલે માતા રોજ દીકરાને મારતી હતી, પણ શાકમાર્કેટમાં છુપાઈને જોયું તો...
નળિયાવાળા કચાસ મકાનની અંદરથી એક નાના બાળકના જોરથી રડવાનો અવાજ આવી રહ્યો હતો. ગલીમાંથી પસાર થતાં જ મેં મારા પગ થંભાવી દીધા. દરવાજો સહેજ ખુલ્લો હતો. અંદર જઈને જોયું તો એક મા પોતાના આઠ વર્ષના દીકરાને કડક લાકડી વડે મારી રહી હતી. બાળકના હાથ-પગ પર કાળા ડાઘ હતા અને તેના કપડાં ધૂળથી ભરેલા હતા.
મેં આગળ વધીને માનો હાથ પકડી લીધો. મેં શાંતિથી પૂછ્યું કે બહેન, આટલા નાના બાળકને આટલી નિષ્ઠુરતાથી કેમ મારો છો. માના હાથમાંથી લાકડી છૂટી ગઈ. તેની આંખોમાંથી દડદડ આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેણે પોતાના ભીના હાથે સાડીનો છેડો સરખો કર્યો. તેની આંખોમાં ગરીબી અને લાચારીનો ભારે થાક દેખાતો હતો.
માએ રડતાં રડતાં કહ્યું કે મારા પતિના અવસાન પછી હું બીજાના ઘરે વાસણ-કપડાં કરીને આને ભણાવું છું. પણ આ રોજ નિશાળેથી કલાકો મોડો આવે છે. તેના કપડાં રોજ ગંદા અને ફાટેલા હોય છે. હું આખો દિવસ ઘસાઉં છું અને આ રસ્તા પર રખડીને પોતાનો સમય બગાડે છે. આજે પણ આ બે કલાક મોડો આવ્યો છે.
બીજા દિવસે સવારે હું શાકમાર્કેટ પાસેથી પસાર થઈ રહ્યો હતો. ત્યાં લોકોની ભારે ભીડ હતી. જમીન પર બગડેલા શાકભાજી પથરાયેલા હતા. મારી નજર એ જ બાળક પર પડી. તે જમીન પર પડેલા શાકમાંથી સારા ટામેટાં અને શાક વીણી રહ્યો હતો. તેના હાથ ધૂળથી ભરેલા હતા અને તેનો ચહેરો પરસેવાથી રેબઝેબ હતો.
તેણે વીણેલું શાક એક ખૂણામાં મૂકેલા કોથળામાં એકઠું કર્યું. પછી તેણે એ શાક એક ગ્રાહકને વેચ્યું. ગ્રાહકે તેને દસ રૂપિયાનો સિક્કો આપ્યો. બાળકે એ સિક્કો સાચવીને પોતાના ખિસ્સામાં મૂક્યો. ત્યારબાદ તેણે બાજુમાં પડેલી પોતાની ચોપડાની થેલી ઉપાડી અને શાળા તરફ દોડ લગાવી.
શાળાનો ઘંટ વાગી ગયો હતો. બાળક દોડતો દોડતો વર્ગખંડ બહાર પહોંચ્યો. શિક્ષકે દરવાજે જ તેને રોકી લીધો. શિક્ષકના હાથમાં સોટી હતી. મોડા પડવા બદલ શિક્ષકે કશું જ પૂછ્યા વગર બાળકના હાથ પર બે સોટી મારી દીધી. બાળકે એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર શાંતિથી માર સહન કરી લીધો.
આ દ્રશ્ય જોઈને મારો આત્મા કંપી ઉઠ્યો. મને લાગ્યું કે આ બાળકના મોડા પડવા પાછળ કોઈ ઊંડી વાત છે. બીજા દિવસે સવારે મેં એ બાળકની મા અને તેના શાળાના શિક્ષક બંનેને શાકમાર્કેટ પાસે બોલાવ્યા. મેં બંનેને વિનંતી કરી કે તમે મારી સાથે સાઈડમાં સંતાઈને ઊભા રહો.
મા અને શિક્ષક બંને આશ્ચર્યમાં હતા. અમે એક દુકાનની પાછળ સંતાઈ ગયા. બાળકે રોજની જેમ જમીન પરથી શાક વીણવાનું શરૂ કર્યું. તે અડધો કલાક સુધી શાક વેચતો રહ્યો. ત્યારબાદ તે પોતાના ખિસ્સામાંથી બધા પૈસા ગણવા લાગ્યો. તેની પાસે કુલ પચાસ રૂપિયા ભેગા થયા હતા.
તે દોડીને સામે આવેલી કાપડની એક નાની દુકાને ગયો. અમે ત્રણેય છૂપી રીતે તેની પાછળ ગયા. બાળકે કાપડના વેપારીને પચાસ રૂપિયા આપ્યા. વેપારીએ પોતાની ચોપડીમાં કંઈક લખ્યું. વેપારીએ હસીને કબાટમાંથી એક સુંદર લાલ રંગની સાડી બહાર કાઢી.
વેપારીએ બાળકને કહ્યું કે લે બેટા, તારી સાડીના બધા પૈસા પૂરા થઈ ગયા છે. તું રોજ દસ-વીસ રૂપિયા આપતો હતો, આજે આખી સાડી તારી થઈ ગઈ. બાળકના ચહેરા પર એક અદ્ભુત ચમક આવી ગઈ. તેણે ધ્રૂજતા હાથે સાડી ઉપાડી અને પોતાની શાળાની થેલીમાં સાચવીને મૂકી દીધી.
આ દ્રશ્ય જોઈને પાછળ ઊભેલી તેની મા ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડી પડી. શિક્ષકની આંખો પણ ભરાઈ આવી. માને સમજાઈ ગયું કે તેનો દીકરો રસ્તા પર રખડતો નહોતો. તે રોજ મજૂરી કરીને પોતાની મા માટે સાડી ખરીદી રહ્યો હતો.
બાળક ઝડપથી શાળા તરફ દોડી ગયો. અમે ત્રણેય પણ તેની પાછળ પાછળ શાળાએ પહોંચ્યા. બાળક વર્ગખંડના દરવાજે ઊભો રહ્યો. શિક્ષક અંદર ગયા. બાળકે રોજની જેમ પોતાનો હાથ આગળ ધર્યો જેથી શિક્ષક તેને સોટી મારી શકે.
શિક્ષકે સોટી બાજુ પર મૂકી દીધી. તેમણે બાળકના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લીધા. શિક્ષકે નમ્રતાથી પૂછ્યું કે બેટા, તારી થેલીમાં શું છે મને બતાવ. બાળકની આંખોમાંથી આંસુ સરી પડ્યા. તેણે ડરતા ડરતા થેલીમાંથી લાલ સાડી બહાર કાઢી.
બાળકે રડતાં રડતાં કહ્યું કે સાહેબ, મારી મા બીજાના ઘરે વાસણ ધોવા જાય છે ત્યારે તેની સાડી ફાટેલી હોય છે. તે પોતાની સાડી સાંધ્યા કરે છે પણ નવી સાડી નથી ખરીદતી. મારી પાસે પૈસા નહોતા એટલે હું શાક વેચીને આ સાડીના પૈસા ભેગા કરતો હતો.
બાળકે આગળ કહ્યું કે સાડીના પૈસા પૂરા થઈ ગયા છે. સાંજે હું બીજા બે કલાક કામ કરીશ અને બ્લાઉઝ તથા ચણિયાના પૈસા ચૂકવીશ. આખો સેટ તૈયાર થઈ જાય એટલે માને સરપ્રાઈઝ ભેટ આપીશ. તેથી જ હું શાળાએ મોડો પડું છું. તમે મને જેટલી સોટી મારવી હોય તેટલી મારી લો.
આ શબ્દો સાંભળીને શિક્ષકે બાળકને છાતીએ લગાડી લીધો. વર્ગખંડના દરવાજે ઊભેલી તેની મા દોડીને અંદર આવી. તે પોતાના દીકરાના પગમાં બેસી ગઈ અને તેને વળગીને રડવા લાગી. માએ કહ્યું કે મને માફ કરી દે મારા દીકરા, મેં તને ઓળખ્યા વગર રોજ માર્યો છે.
શાળાના બધા બાળકો અને શિક્ષકો આ દ્રશ્ય જોઈને ભાવુક થઈ ગયા. એક નાનો બાળક પોતાની માના સન્માન માટે આટલી મોટી મહેનત કરી રહ્યો હતો. બાળકે પોતાની માના આંસુ લૂછ્યા અને કહ્યું કે મા, હવે તારે ફાટેલી સાડી પહેરીને કામ કરવા નહીં જવું પડે.
ગરીબી માણસના કપડાં ફાડી શકે છે પણ તેના હૃદયની લાગણીઓને મારી શકતી નથી. બાળકની આ માતૃભક્તિ જોઈને આપણું મન ભરાઈ આવે છે. સમાજમાં આવા અનેક બાળકો છે જે પોતાના પરિવાર માટે મૂંગા મોંએ સંઘર્ષ કરે છે. આપણે સૌએ આવા જરૂરિયાતમંદ લોકો પ્રત્યે દયા અને મદદનો ભાવ રાખવો જોઈએ.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.