સાસુના સોનાના દાગીના ચોરાયા પછી કામવાળી પર આરોપ લાગ્યો, પણ વહુની સૂટકેસ ખૂલી ત્યારે ખબર પડી...

સવારના નવ વાગ્યા હતા અને ઘરમાં લગ્નની તૈયારીઓની ધમાલ ચાલી રહી હતી. કંચનબેન પોતાના રૂમમાં બેસીને જૂની તિજોરીની ચાવીઓ શોધી રહ્યા હતા.

તેમની નાની વહુ પ્રીતિ કાચ સામે ઊભી રહીને પોતાની નવી સાડીનો પાલવ સરખો કરી રહી હતી. પ્રીતિના મનમાં આજે રાત્રે યોજાનારા કૌટુંબિક લગ્ન પ્રસંગમાં સૌથી અલગ અને સુંદર દેખાવાની ખૂબ મોટી હોંશ હતી.

"બા, તમે આટલા બધા ઉતાવળા કેમ થાઓ છો?" પ્રીતિએ કાચમાંથી પાછળ જોઈને પૂછ્યું. "હજી તો સાંજનો પ્રસંગ છે, આટલી વહેલી સવારથી શું શોધો છો?"

"બેટા, મારા સાસુના વખતનો પેલો સોનાનો કંદોરો અને મોટો હાર મારે બહાર કાઢવો છે," કંચનબેને કબાટનો દરવાજો ખોલતાં કહ્યું. "આજે સંબંધોમાં પહેરવાનો છે એટલે જરા જોઈ લઉં."

પ્રીતિની નજર એ લાલ મખમલના બોક્સ પર પડી. એ બોક્સમાં રહેલા જૂના જમાનાના અસલ સોનાના ભારે દાગીના પર પ્રીતિનું મન ઘણા દિવસોથી લલચાઈ રહ્યું હતું.

બપોરે બે વાગ્યે આખું ઘર થોડી વાર માટે શાંત થયું હતું. કંચનબેન દવા લઈને પોતાના રૂમમાં આડે પડખે સૂતા હતા અને પ્રીતિનો પતિ કાર્તિક પણ બહાર ગયો હતો.

પ્રીતિ ધીમા પગલે સાસુના રૂમમાં ગઈ. કંચનબેન ગાઢ ઊંઘમાં હતા અને તિજોરીની ચાવી ટેબલ પર પડેલી ડબ્બીમાં જ હતી.

પ્રીતિના મનમાં એક ક્ષણ માટે વિચાર આવ્યો કે બાને પૂછી લેવું જોઈએ. પણ પછી તેને થયું કે બા કદાચ આટલા કિંમતી દાગીના પહેરવાની ના પાડી દેશે.

તેણે વિચાર્યું કે સાંજ પૂરતા પહેરીને રાત્રે ચૂપચાપ પાછા મૂકી દઈશ તો કોઈને ખબર પણ નહીં પડે. તેણે ધ્રૂજતા હાથે તિજોરી ખોલી અને લાલ મખમલનું મોટું બોક્સ પોતાના રૂમમાં લાવીને છુપાવી દીધું.

સાંજે લગ્ન મંડપમાં પ્રીતિ જ્યારે એ ભારે પરંપરાગત ઘરેણાં પહેરીને પહોંચી ત્યારે બધાની નજર તેના પર જ અટકી ગઈ. સગા-સંબંધીઓ તેના દાગીનાના ખૂબ વખાણ કરી રહ્યા હતા.

પ્રીતિ ખૂબ ખુશ થઈ ગઈ અને પ્રસંગમાં મોડે સુધી ફોટા પડાવતી રહી. પણ મોડી રાત્રે ઘેર પાછા આવ્યા પછી થાકના કારણે તે દાગીના તિજોરીમાં પાછા મૂકવાનું ભૂલી ગઈ.

તેણે ઉતાવળમાં એ બોક્સ પોતાના કપડાંની નાની બેગમાં મૂકી દીધું અને સૂઈ ગઈ. તેને લાગ્યું કે સવારે વહેલા ઊઠીને ચૂપચાપ સાસુના રૂમમાં મૂકી આવીશ.

બીજા દિવસે સવારે કંચનબેન ચા પીધા પછી સીધા પોતાની તિજોરી પાસે ગયા. તિજોરીનો દરવાજો અડધો ખુલ્લો જોઈને એમનું દિલ જોરથી ધબકી ઊઠ્યું.

અંદર તપાસ કરી તો લાલ મખમલનું બોક્સ ગાયબ હતું. કંચનબેનના મોંમાંથી ચીસ નીકળી ગઈ, "હે ભગવાન! મારો આખો દાગીનાનો સેટ ક્યાં ગયો?"

ઘરમાં એકાએક દોડધામ મચી ગઈ. કાર્તિક દોડતો રૂમમાં આવ્યો અને પ્રીતિ પણ ગભરાયેલા ચહેરે ત્યાં પહોંચી ગઈ.

"બા, શું થયું? શું ચોરાઈ ગયું?" કાર્તિકે ચિંતાતુર અવાજે પૂછ્યું.

"મારા સાસુના વખતનો આખો ભારે હાર અને કંદોરો નથી મળતા," કંચનબેને માથું પકડીને કહ્યું. "મેં ગઈકાલે જ અહીં જોયા હતા."

કાર્તિકે તરત જ પ્રીતિ સામે જોયું. "પ્રીતિ, કાલે રાત્રે તું આવા જ કોઈ દાગીના પહેરીને આવી હતી ને?"

પ્રીતિના ગળામાં ડૂમો ભરાઈ ગયો અને તેના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેણે પળવારમાં વિચાર્યું કે જો તે સાચું કહેશે તો બધા તેને ચોર સમજશે અને સાસુ ખૂબ ગુસ્સે થશે.

"ના, મેં તો મારા પિયરના આર્ટિફિશિયલ દાગીના પહેર્યા હતા," પ્રીતિએ જૂઠું બોલીને મોં ફેરવી લીધું. "મેં તો બાની તિજોરીને હાથ પણ નથી લગાવ્યો."

તે જ વખતે ઘરકામ કરતી રમાબહેન કચરો વાળવા માટે રૂમમાં આવી. રમાબહેન છેલ્લા આઠ વર્ષથી આ ઘરમાં કામ કરતી હતી અને પરિવારના સભ્ય જેવી હતી.

પ્રીતિએ પોતાનો બચાવ કરવા માટે તરત જ રમાબહેન તરફ આંગળી ચીંધી. "આ રમા સવારે સાત વાગ્યે સાફ-સફાઈ કરવા માટે બાના રૂમમાં એકલી હતી."

કાર્તિકનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. તેણે રમાબહેન સામે રાડ પાડી, "રમા, સાચે સાચું કહી દે, તું તિજોરીમાંથી દાગીના ચોરી ગઈ છે ને?"

રમાબહેન હાથ જોડીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગી. "ના ભાઈસાબ, મેં ક્યારેય આ ઘરમાંથી એક રૂપિયો પણ નથી લીધો. હું ગરીબ છું પણ ચોર નથી."

"આવા લોકો સીધી રીતે ન માને," પ્રીતિએ વચ્ચે બોલીને આગમાં ઘી હોમ્યું. "પોલીસને બોલાવો એટલે તરત જ બધું ઓકી દેશે."

કાર્તિકે ખિસ્સામાંથી ફોન કાઢ્યો અને પોલીસ સ્ટેશનનો નંબર જોડવા લાગ્યો. રમાબહેન જમીન પર બેસીને કંચનબેનના પગ પકડીને કરગરવા લાગી.

"બા, તમે તો મને વર્ષોથી ઓળખો છો," રમાબહેન રડતી રડતી બોલી. "મારી દીકરીના લગ્ન આવતા મહિને છે, જો મારા પર ચોરીનો કલંક લાગશે તો મારી આબરૂ ધૂળમાં મળી જશે."

કંચનબેને શાંતિથી રમાબહેનના માથા પર હાથ મૂક્યો. એમણે કાર્તિકનો હાથ પકડીને ફોન નીચે કરાવી દીધો.

"કાર્તિક, ઉતાવળમાં કોઈ નિર્દોષ પર આવો મોટો આરોપ ન મુકાય," કંચનબેને ગંભીર અવાજે કહ્યું. "આપણે પહેલાં આખા ઘરમાં સરખી રીતે તપાસ કરીએ."

કાર્તિકે કહ્યું, "ઠીક છે, આપણે બધા રૂમ અને કબાટ જાતે તપાસીએ."

કાર્તિક સીધો પ્રીતિના રૂમમાં ગયો અને કબાટ ખોલવા લાગ્યો. પ્રીતિનો જીવ તાળવે ચોંટી ગયો, તેનો આખો ચહેરો સાવ સફેદ પૂણી જેવો થઈ ગયો.

કાર્તિકે કબાટમાંથી કપડાંની નાની સૂટકેસ બહાર કાઢી. તેણે જેવી ચેઈન ખોલી કે તરત જ અંદરથી લાલ મખમલનું બોક્સ નીચે પડ્યું.

બોક્સ ખૂલી ગયું અને એમાંથી સોનાનો ભારે હાર અને કંદોરો ચમકવા લાગ્યા. આખો રૂમ એક ક્ષણ માટે સાવ શાંત થઈ ગયો.

કાર્તિક સ્તબ્ધ થઈને પ્રીતિ સામે જોઈ રહ્યો. તેની આંખોમાં અપાર ક્રોધ અને અવિશ્વાસ ભરાઈ ગયો હતો.

"પ્રીતિ! આ દાગીના તારી સૂટકેસમાંથી ક્યાંથી આવ્યા?" કાર્તિકે જોરથી રાડ પાડી. "તેં હમણાં જ કહ્યું હતું કે તેં તિજોરીને હાથ પણ નથી લગાવ્યો!"

પ્રીતિના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તે એક શબ્દ પણ બોલી ન શકી અને બંને હાથથી મોં ઢાંકીને રડવા લાગી.

રમાબહેન ખૂણામાં ઊભી રહીને આ બધું જોઈ રહી હતી. તેની આંખોમાંથી અપમાન અને લાચારીના આંસુ વહી રહ્યા હતા.

"તું આટલી હલકી હરકત કરી શકે એ મેં સપનામાં પણ નહોતું વિચાર્યું," કાર્તિક ગુસ્સામાં પ્રીતિ તરફ આગળ વધ્યો. "તેં ચોરી કરી અને એક ગરીબ નિર્દોષ સ્ત્રી પર આરોપ મૂકી દીધો!"

કાર્તિકે પ્રીતિનો હાથ પકડી લીધો. "આજે જ તારા બાપને ફોન કરું છું અને તને આ ઘરમાંથી કાયમ માટે બહાર કાઢી મૂકું છું."

પ્રીતિ ધ્રૂજતી ધ્રૂજતી જમીન પર બેસી પડી. તેને લાગ્યું કે હવે તેનું લગ્નજીવન અને આબરૂ બધું જ પૂરું થઈ ગયું હતું.

બધાને લાગતું હતું કે કંચનબેન હવે પ્રીતિ પર ખૂબ ગુસ્સે થશે અને તેને ઘરની બહાર કાઢવાનો આદેશ આપશે. પણ કંચનબેન ધીમા પગલે આગળ આવ્યા અને કાર્તિકનો હાથ પકડી લીધો.

"કાર્તિક, ઊભો રહી જા બેટા," કંચનબેને અત્યંત શાંત પણ દ્રઢ અવાજે કહ્યું. "પોતાના ઘરની વહુને આમ જાહેરમાં અપમાનિત ન કરાય."

કાર્તિકે આશ્ચર્યથી બા સામે જોયું. "બા, તમે આને બચાવો છો? આણે તમારી સાથે દગો કર્યો અને રમાની આખી જિંદગી બરબાદ કરી નાખી હોત."

"હું કોઈનો બચાવ નથી કરતી બેટા," કંચનબેને લાલ બોક્સ ઉપાડ્યું. "પણ ગુસ્સામાં લીધેલો નિર્ણય પરિવારને તોડી નાખે છે."

કંચનબેન પ્રીતિ પાસે નીચે બેઠા અને તેના આંસુ લૂછ્યા. પ્રીતિ શરમથી માથું ઊંચું કરી શકતી નહોતી.

"વહુ બેટા, જો તારે આ દાગીના પહેરવા હતા તો તેં મને પ્રેમથી કેમ ન માગ્યા?" કંચનબેને પૂછ્યું. "શું મેં ક્યારેય તને કોઈ સારી વસ્તુ વાપરવાની ના પાડી છે?"

પ્રીતિએ રડતાં રડતાં હાથ જોડી દીધા. "મને માફ કરી દો બા, મને લાગ્યું કે તમે ના પાડશો એટલે મેં પૂછ્યા વગર લઈ લીધા હતા."

"દાગીના પૂછ્યા વગર લીધા એ નાની ભૂલ હતી પ્રીતિ," કંચનબેનનો અવાજ ગંભીર થયો. "પણ એ ભૂલ છુપાવવા માટે તેં જે મોટું જૂઠ બોલ્યું, એણે આ નિર્દોષ રમાની આખી જિંદગી જોખમમાં મૂકી દીધી હતી."

કંચનબેને રમાબહેન તરફ ઈશારો કર્યો. "જો આજે આ કાગળિયા અને સૂટકેસ ન તપાસ્યા હોત, તો રમા આખી જિંદગી ચોરનું કલંક લઈને જીવત. એની દીકરીના લગ્ન તૂટી જાત."

પ્રીતિને પોતાની ભૂલની ભયાનકતા સમજાઈ ગઈ. તેનું કાળજું પસ્તાવાથી ચિરાઈ ગયું.

કંચનબેને પ્રીતિનો હાથ પકડ્યો અને તેને રમાબહેન પાસે લઈ ગયા. "જો તારે આ ઘરમાં સાચા દિલથી રહેવું હોય, તો પહેલાં આ નિર્દોષ સ્ત્રીના પગ પકડીને માફી માંગ."

પ્રીતિ એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર રમાબહેનના પગમાં પડી ગઈ. "રમામાસી, મને માફ કરી દો. મારા એક જૂઠે તમારા પર કેટલો મોટો ડાઘ લગાવી દીધો હતો."

રમાબહેને તરત જ નીચે નમીને પ્રીતિને ઊભી કરી. "ના ના નાની વહુ, આવું ન કરો. તમે મારાથી મોટા ઘરના છો, ભગવાન તમને સદ્બુદ્ધિ આપે."

કંચનબેને લાલ બોક્સમાંથી સોનાનો હાર કાઢીને પ્રીતિના હાથમાં મૂક્યો. "આ દાગીના તારા જ છે બેટા, પણ સંબંધો અને માણસાઈ કરતાં કોઈ સોનું મોટું નથી હોતું."

કાર્તિક પણ બાની આ સમજદારી અને મોટપ જોઈને નતમસ્તક થઈ ગયો. ઘરમાં થનારો મોટો વિનાશ પળવારમાં ટળી ગયો હતો.

પ્રીતિએ લાલ બોક્સ આદરપૂર્વક કંચનબેનના હાથમાં પાછું સોંપ્યું અને મનોમન સંકલ્પ કર્યો કે તે જીવનમાં ક્યારેય કોઈના પર ખોટો આરોપ નહીં મૂકે.

ઘરના આંગણામાં ફરીથી શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી અને કંચનબેનની ક્ષમાએ આખા પરિવારને એક નવી દિશા આપી દીધી હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.