સસરાને વૃદ્ધાશ્રમ મોકલવાની યોજના બનાવતી વહુને એવો સરપ્રાઈઝ મળ્યો કે...

સુરેશભાઈના હાથમાં પાણીનો મોટો લોટો ધ્રૂજી રહ્યો હતો. રસોડાના દરવાજાની પાછળ ઊભા રહીને તેમણે વહુના મુખમાંથી નીકળતા શબ્દો સાંભળ્યા.

તેમના કાનમાં વહુનો તીખો અવાજ વાગી રહ્યો હતો. વહુ પોતાની માતા સાથે ફોન પર વાત કરી રહી હતી.

"મમ્મી, તું ચિંતા ન કર," વહુ પાયલનો અવાજ બહુ સ્પષ્ટ હતો. "હજુ તો એમને નીચે ગેરેજમાં જ મોકલ્યા છે. છ મહિનામાં એવા કંટાળી જશે કે સામે ચાલીને વૃદ્ધાશ્રમ જતા રહેશે. પછી આ આખો બંગલો આપણા નામે થઈ જશે."

સુરેશભાઈએ હાથમાં પકડેલો લોટો સરકવા ન દીધો. તેમણે પોતાના શ્વાસ રોકી રાખ્યા.

તેમણે ગુસ્સામાં પાછળ ફરીને બૂમ ન પાડી. તેમણે લોટો સાઇડ પર મૂક્યો અને ધીમેથી પગલાં ભરીને નીચે ગેરેજ તરફ ચાલવા લાગ્યા.

બંગલાના કંપાઉન્ડમાં માટીની ખુશબૂ આવતી હતી. રાતનો પવન ઠંડો હતો પણ સુરેશભાઈના હૃદયમાં એક અનોખી શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી.

તેમણે પોતાના જૂના દિવસો યાદ આવ્યા. સુરેશભાઈ બાળપણથી જ અનાથ હતા.

તેમની માતા બીજાના ઘરે વાસણ સાફ કરીને અને મજૂરી કરીને તેમને મોટા કર્યા હતા. સુરેશભાઈ પોતે બહુ ભણી શક્યા નહોતા.

પરંતુ પોતાની વ્યવહારુ બુદ્ધિ અને સખત મહેનતના બળે તેમણે શૂન્યમાંથી સાર્વભૌમ સામ્રાજ્ય ઊભું કર્યું હતું. તેમણે કરોડોની સંપત્તિ અને આ આલીશાન બંગલો બનાવ્યો હતો.

તેમના લગ્ન પછી એક દીકરી અને એક દીકરો અમિત થયો. દીકરીને સારા ઘરમાં પરણાવી દીધી હતી.

અમિતના લગ્ન પાયલ સાથે થયાના ત્રણ વર્ષ પછી સુરેશભાઈના પત્નીનું અચાનક અવસાન થયું. પત્નીના ગયા પછી સુરેશભાઈ સાવ એકલા પડી ગયા હતા.

પરંતુ તેમણે ક્યારેય હિંમત ન હારી. તેઓ પોતાના નાના પૌત્રને રમાડતા અને ઘરમાં શાકભાજી કે બજારનું નાનું-મોટું કામ કરીને સમય વિતાવતા હતા.

તેઓ ઈચ્છતા હતા કે ઘરમાં બધા હળીમળીને રહે. પણ પાયલ લગ્ન પછી પોતાની માતાના કહેવાથી ચાલતી હતી.

પાયલે ધીમે ધીમે અમિતના કાન ભંભોરવાનું શરૂ કર્યું. તેણે અમિતને કહ્યું કે પિતાજી આખો દિવસ ઘરમાં રહે છે તો આપણી પ્રાઇવસી બગડે છે.

એક દિવસ અમિતે સુરેશભાઈ પાસે આવીને નીચું જોઈને કહ્યું, "પિતાજી, ઉપર રૂમમાં છોકરો રડે છે અને તમને પણ દાદર ચડવામાં તકલીફ પડે છે. તમે નીચે ગેરેજની બાજુમાં રહેવા જતા રહો તો સારું."

સુરેશભાઈ પોતાના દીકરા સામે જોઈ રહ્યા. તેમણે દીકરાના ચહેરા પર કોઈ ક્રોધ ન જોયો, પણ એક લાચારી જોઈ.

સુરેશભાઈએ ઘરની શાંતિ જાળવવા માટે એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર પોતાનો સામાન લીધો. તેઓ નીચે નાના ગેરેજમાં રહેવા જતા રહ્યા.

ગેરેજની દીવાલો પર ભેજ હતો અને પંખો અવાજ કરતો હતો. છતાં સુરેશભાઈએ ક્યારેય અમિત કે પાયલ પાસે કોઈ ફરિયાદ ન કરી.

તેઓ રોજ સવારે વહેલા ઊઠીને શાકભાજી લાવતા અને ઉપર મૂકી આવતા. અને એ જ ક્રમમાં આજે તેમણે પાયલની એ કાળી યોજના સાંભળી લીધી હતી.

ગેરેજમાં આવીને સુરેશભાઈ પલંગ પર બેઠા. તેમણે કાગળ અને પેન કાઢ્યા.

તેમણે પોતાના મનમાં એક યોજના બનાવી. તેમણે વિચાર્યું કે જે દીકરાને મહેનતથી ઉછેર્યો, તેને પાઠ ભણાવવો જરૂરી છે.

અને જે વહુ મિલકત હડપવાના સપના જોઈ રહી છે, તેને વાસ્તવિકતા બતાવવી પડશે. સુરેશભાઈએ ગુસ્સો બતાવવાને બદલે ખૂબ જ શાંતિથી કામ લીધું.

એક મહિના પછી સુરેશભાઈ ઉપર બંગલામાં ગયા. તેમના હાથમાં એક મોટું કવર હતું.

તે સમયે અમિત અને પાયલ સોફા પર બેઠા હતા. સુરેશભાઈને અંદર આવતા જોઈને પાયલે મોં બગાડ્યું.

સુરેશભાઈએ સ્મિત સાથે કહ્યું, "અમિત, તું અને પાયલ છેલ્લા કેટલાય સમયથી ક્યાંય ફરવા નથી ગયા. મેં તમારા માટે એક સરપ્રાઇઝ ગોઠવ્યું છે."

સુરેશભાઈએ કવરમાંથી બે ટિકિટો કાઢી. "આ અમેરિકાની ટિકિટો છે. દસ દિવસ માટે તારા બિઝનેસના કામમાંથી બ્રેક લે અને પાયલને લઈ ફરવા જા."

પાયલની આંખો આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ. તે તુરંત ઊભી થઈ ગઈ.

"પિતાજી, તમે અમારા માટે આટલો મોટો ખર્ચ કર્યો?" અમિતે પૂછ્યું.

"હા બેટા, તમે ખુશ રહો એ જ મારી ઈચ્છા છે." સુરેશભાઈએ ખૂબ જ નમ્રતાથી કહ્યું.

પાયલના મનમાં થયું કે સસરા હવે સાચે જ સીધા થઈ ગયા છે અને આપણી સેવામાં લાગી ગયા છે.

બે દિવસ પછી અમિત અને પાયલ પોતાના નાના દીકરાને પાયલની માતાના ઘરે મૂકીને અમેરિકા જવા રવાના થયા.

જેવા તેઓ એરપોર્ટ તરફ ગયા, સુરેશભાઈએ પોતાના વકીલને ફોન કર્યો.

સુરેશભાઈએ પહેલાં જ બધી તૈયારીઓ કરી રાખી હતી. તેમણે આ ૫ કરોડનો આલીશાન બંગલો બજાર કિંમતે એક મોટા વેપારીને વેચી દીધો.

જેવા ૫ કરોડ રૂપિયા તેમના બેંક એકાઉન્ટમાં આવ્યા, સુરેશભાઈએ પોતાના માટે શહેરના એક સુંદર વિસ્તારમાં એક મોટો ફ્લેટ ખરીદી લીધો.

તેમણે પોતાના માટે એક નવી બ્રાન્ડેડ મોંઘી ગાડી પણ ખરીદી.

ત્યારબાદ સુરેશભાઈએ અમિત અને પાયલ માટે શહેરના સાધારણ વિસ્તારમાં એક નાનો ભાડાનો ફ્લેટ નક્કી કર્યો. તેમણે એક વર્ષનું ભાડું એડવાન્સ ચૂકવી દીધું.

સુરેશભાઈએ બંગલાનો બધો સામાન નવા માલિકને સોંપી દીધો અને પોતાના કપડાં લઈને નવા ફ્લેટમાં શિફ્ટ થઈ ગયા.

દસ દિવસ પછી, અમિત અને પાયલ અમેરિકાથી પાછા આવ્યા. તેમની પાસે ભારે બેગ હતી.

જ્યારે તેમની ટેક્સી બંગલાના ગેટ પાસે ઊભી રહી, ત્યારે તેમણે જોયું કે ગેટ પર એક નવો ચોકીદાર બેઠો હતો.

બંગલાનું નામ બદલાઈ ગયું હતું. પાયલે ચોકીદારને કહ્યું, "એય, તું કોણ છે? અંદરથી પિતાજીને બોલાવ."

ચોકીદારે ગંભીરતાથી કહ્યું, "આ બંગલો હવે સુરેશભાઈનો નથી. આ બંગલો અઠવાડિયા પહેલાં વેચાઈ ગયો છે અને તેના નવા માલિક અંદર રહે છે."

અમિત અને પાયલના હોશ ઊડી ગયા. તેમના હાથમાંથી સામાન નીચે પડી ગયો.

પાયલ મોટેથી બોલી, "આવું કેવી રીતે બને? એ વૃદ્ધ અમને પૂછ્યા વગર ઘર કેવી રીતે વેચી શકે?"

એ જ સમયે ગેટ પાસે એક કાળી ચમકતી નવી મોંઘી ગાડી આવીને ઊભી રહી.

કાચ નીચે થયો. અંદર સુરેશભાઈ બેઠા હતા. તેમના ચહેરા પર એક અનોખો આત્મવિશ્વાસ હતો.

અમિત ગાડી પાસે દોડીને ગયો. "પિતાજી, આ બધું શું છે? આ ઘર ક્યાં ગયું?"

સુરેશભાઈ ગાડીમાંથી બહાર આવ્યા. તેમણે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક નાની ચાવી કાઢી.

તેમણે એ ચાવી અમિતના હાથમાં મૂકી. "અમિત, આ તમારા નવા ઘરની ચાવી છે."

પાયલે ગુસ્સામાં પૂછ્યું, "કયું નવું ઘર? અમારો આ ૫ કરોડનો બંગલો ક્યાં ગયો?"

સુરેશભાઈએ પાયલ સામે જોયું. તેમનો અવાજ સાવ શાંત પણ મક્કમ હતો.

"પાયલ, આ બંગલો મેં મારી મહેનતથી બનાવ્યો હતો." સુરેશભાઈએ કહ્યું. "તે દિવસે રસોડામાં તું તારી માતા સાથે જે વાત કરી રહી હતી, તે મેં સાંભળી લીધી હતી."

પાયલનો ચહેરો સાવ સફેદ પડી ગયો. તેના મુખમાંથી એક પણ શબ્દ ન નીકળ્યો.

સુરેશભાઈએ અમિત સામે જોયું. "અમિત, જે બાપે તને ભણાવીને મોટો કર્યો, તેને તું પત્નીના કહેવાથી ગેરેજમાં મોકલતાં પણ અચકાયો નહીં."

અમિતે નીચું જોઈ લીધું. તેની આંખોમાં શરમ હતી.

સુરેશભાઈએ આગળ કહ્યું, "મેં બંગલો ૫ કરોડમાં વેચી દીધો છે. એ પૈસાથી મેં મારા માટે નવો ફ્લેટ ખરીદ્યો છે અને નવી ગાડી લીધી છે. બાકીના પૈસા અનાથ બાળકોના નામે ડિપોઝિટ કરી દીધા છે."

સુરેશભાઈએ ચાવી તરફ ઈશારો કર્યો. "તમારા માટે મેં એક નાના ફ્લેટનું એક વર્ષનું ભાડું ભરી દીધું છે. હવેથી તારે પોતાની મહેનતથી કમાઈને પત્નીનું પેટ ભરવું પડશે."

સુરેશભાઈએ ગાડીનો દરવાજો ખોલ્યો. "તમારી ભૂલ માટે મેં તમને વારસામાંથી બેદખલ કરી દીધા છે. હવે મારી પાસે કોઈ આશા ન રાખતા."

સુરેશભાઈ ગાડીમાં બેઠા અને ગાડી આગળ વધી ગઈ.

અમિત અને પાયલ રસ્તા વચ્ચે ઊભા રહી ગયા. પાયલના સપના ભાંગીને ચૂરો થઈ ગયા હતા અને અમિત પોતાના પિતાજીને ગુમાવી ચૂક્યો હતો.

તે બંને પાસે હવે પસ્તાવો કરવા સિવાય કશું બચ્યું નહોતું.

તે દિવસે સાબિત થઈ ગયું કે માતા-પિતાના પ્રેમનો અનાદર કરનાર અને સ્વાર્થ માટે સંબંધોનો બલિ ચડાવનાર માણસ અંતે સાવ એકલો પડી જાય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.