સરકારી નોકરી મળતાં જ પત્નીના કહેવાથી ગરીબ માતાને ગામડે તરછોડી, પણ 5 વર્ષ પછી સ્ટેજ પર જે જોયું તે જોઈને દીકરાના...
વરસાદની ધીમી ધારે વાતાવરણમાં એક અજીબ ઠંડક પ્રસરાવી દીધી હતી. શહેરના સૌથી મોટા ઓડિટોરિયમની બહાર મોંઘી ગાડીઓની લાઈનો લાગેલી હતી. અંદર ઝળહળતી રોશની અને વીઆઈપી મહેમાનોના ગણગણાટથી આખો હોલ ગુંજી રહ્યો હતો. આજે રાજ્યના સૌથી પ્રામાણિક અને શ્રેષ્ઠ સરકારી અધિકારીઓને સન્માનિત કરવાનો ભવ્ય સમારોહ હતો. આ ભીડમાં સમીર પોતાની પત્ની મોનિકા સાથે આગળની હરોળમાં બેઠો હતો. સમીરના ચહેરા પર એક અનોખો ગર્વ અને અહંકાર સ્પષ્ટ દેખાઈ રહ્યો હતો.
તેની બાજુમાં બેઠેલી મોનિકા પોતાના મોંઘા ઘરેણાં અને કિંમતી સાડીના પ્રદર્શનમાં વ્યસ્ત હતી. સમીરને આજે રાજ્યના સર્વોચ્ચ 'શ્રેષ્ઠ અધિકારી'નો એવોર્ડ મળવાનો હતો. આ મુકામ સુધી પહોંચવા માટે સમીરે ઘણી મહેનત કરી હતી. પરંતુ આ ભવ્યતા અને સફળતાની પાછળ એક એવું કડવું સત્ય છુપાયેલું હતું, જેનાથી ત્યાં હાજર રહેલા લોકો સાવ અજાણ હતા. સમીર પોતાની આ સફળતાના નશામાં એટલો અંધ થઈ ગયો હતો કે તે પોતાના ભૂતકાળને જ સાવ ભૂલી ગયો હતો.
આજથી બરાબર પાંચ વર્ષ પહેલાં સમીરને જ્યારે સરકારી નોકરી મળી, ત્યારે આખું ગામ ખુશ થયું હતું. તેની વિધવા માતા રાધાબેને મજૂરી કરીને, ભૂખ્યા પેટે રહીને સમીરને ભણાવ્યો હતો. પતિના અવસાન પછી રાધાબેન માટે સમીર જ તેમનું આખું વિશ્વ હતો. ગામડાના એક નાના, નળિયાવાળા ઘરમાં રહીને રાધાબેને દીકરાના ઉજ્જવળ ભવિષ્ય માટે પોતાની આખી જિંદગી હોમી દીધી હતી. નોકરી મળતાં જ સમીર શહેરમાં સ્થાયી થઈ ગયો અને ત્યાં જ તેણે મોનિકા સાથે લગ્ન કરી લીધા.
મોનિકા એક મોટા ઘરની, મોર્ડન વિચારો ધરાવતી છોકરી હતી. લગ્ન પછી જ્યારે રાધાબેને શહેરમાં દીકરા સાથે રહેવાની ઈચ્છા વ્યક્ત કરી, ત્યારે મોનિકાએ ચોખ્ખી ના પાડી દીધી. મોનિકાને સાસુનો ગરીબાવેડો, તેમનો સાદો સુતરાઉ સાડીનો પહેરવેશ અને ગામડી બોલી જરાય પસંદ નહોતા. તેને લાગતું હતું કે જો તેની હાઈ-ફાઈ સહેલીઓ ઘરે આવશે તો આ સાસુને જોઈને તેની આબરૂના ધજાગરા ઉડી જશે. સમીરે પણ પત્નીના હા માં હા મિલાવીને પોતાની સગી માતાને શહેરમાં લાવવાનો સ્પષ્ટ ઇનકાર કરી દીધો.
રાધાબેન દીકરાના આ વર્તનથી અંદરથી સાવ તૂટી ગયા હતા. જે દીકરાને કાળજાના કટકાની જેમ મોટો કર્યો, તેણે જ આજે પોતાની પત્નીના પ્રભાવમાં આવીને માતાને તરછોડી દીધી હતી. રાધાબેને એ દિવસે એક પણ આંસુ પાડ્યા વગર ચૂપચાપ પોતાનો સામાન લીધો અને ગામડું પણ છોડી દીધું. સમીરે ક્યારેય એ જાણવાનો પ્રયત્ન પણ ન કર્યો કે તેની માતા ક્યાં ગઈ અને કઈ પરિસ્થિતિમાં જીવી રહી છે. તે તો પોતાની પત્ની સાથે અમીરી અને સાહેબીના નશામાં રાચતો રહ્યો.
સમયનું ચક્ર ધીમે ધીમે ફરતું રહ્યું અને પાંચ વર્ષ વહી ગયા. આજે એ જ સમીર સમાજમાં એક મોટું નામ બનીને એવોર્ડ લેવા માટે સ્ટેજની સામે બેઠો હતો. ઓડિટોરિયમના સ્ટેજ પર એનાઉન્સમેન્ટ શરૂ થયું કે હવે આપણે આ વર્ષના સૌથી પ્રતિષ્ઠિત એવોર્ડની જાહેરાત કરવા જઈ રહ્યા છીએ. એન્કરે માઈકમાં મોટા અવાજે જાહેર કર્યું કે આ વર્ષનો બેસ્ટ ઓફિસરનો એવોર્ડ સમીરકુમારને એનાયત કરવામાં આવે છે. આ સાંભળતાં જ આખો હોલ તાળીઓના ગડગડાટથી ગુંજી ઉઠ્યો.
સમીર ગર્વથી સીનો ફુલાવીને ઊભો થયો. મોનિકાએ પણ તેની સામે જોઈને એક વિજયી સ્મિત આપ્યું. સમીર ધીમા અને મક્કમ પગલે સ્ટેજ તરફ આગળ વધવા લાગ્યો. સ્ટેજ પર રાજ્યના ગવર્નર અને અન્ય મોટા મંત્રીઓ હાજર હતા. એન્કરે આગળ બોલવાનું શરૂ કર્યું કે આ એવોર્ડ આપવા માટે આપણી વચ્ચે મુખ્ય અતિથિ તરીકે એક એવી મહાન મહિલા ઉપસ્થિત છે, જેમણે સમાજસેવા ક્ષેત્રે અભૂતપૂર્વ ક્રાંતિ લાવી છે અને હજારો અનાથ બાળકોને નવું જીવન આપ્યું છે.
જેવા જ એ મુખ્ય અતિથિ સ્ટેજના પડદા પાછળથી આગળ આવ્યા, સમીરના ડગલાં ત્યાં જ થંભી ગયા. તેની આંખો ફાટી ગઈ અને તેના ચહેરા પરનો બધો જ ગર્વ એક પળમાં ગાયબ થઈ ગયો. સ્ટેજના કેન્દ્રમાં જે મહિલા ઊભી હતી, તે બીજું કોઈ નહીં પણ તેની સગી માતા રાધાબેન જ હતા. રાધાબેને આજે પણ એ જ સાદી, સ્વચ્છ સુતરાઉ સાડી પહેરેલી હતી. તેમના ચહેરા પર એક અનોખું તેજ, ગંભીરતા અને ગૌરવ હતા જે કોઈ સામાન્ય માણસમાં જોવા ન મળે.
સમીર પોતાની જગ્યા પર એકદમ જડ થઈ ગયો. તેને લાગ્યું કે તે કોઈ સપનું જોઈ રહ્યો છે. તેની પાછળ બેઠેલી મોનિકાની નજર પણ જ્યારે સ્ટેજ પર પડી, ત્યારે તેના હાથમાંથી મોંઘી પર્સ નીચે પડી ગઈ. જે સાસુના પહેરવેશથી મોનિકાને શરમ આવતી હતી, તે જ સાસુ આજે રાજ્યના સૌથી મોટા સમારોહમાં ચીફ ગેસ્ટ બનીને ગવર્નરની બાજુમાં ઊભી હતી. આખા હોલમાં હાજર રહેલા હજારો લોકો રાધાબેનના સન્માનમાં ઊભા થઈને તાળીઓ પાડી રહ્યા હતા.
હકીકતમાં પાંચ વર્ષ પહેલાં જ્યારે દીકરાએ મોઢું ફેરવી લીધું, ત્યારે રાધાબેન ભાંગી પડવાને બદલે મક્કમ બન્યા હતા. તેમણે સરકારી સહાય અને પોતાની નાની બચતમાંથી એક નાનું અનાથ આશ્રમ શરૂ કર્યું હતું. ધીમે ધીમે તેમની સામાજિક સંસ્થા એટલી મોટી થઈ ગઈ કે સરકારે પણ તેની નોંધ લેવી પડી. રાધાબેને હજારો ગરીબ અને અનાથ બાળકોના ભણતર અને ઉછેરની જવાબદારી ઉપાડી હતી. તેમની આ નિઃસ્વાર્થ સેવા બદલ સરકારે તેમને આ વર્ષે રાજ્યના સર્વોચ્ચ નાગરિક સન્માન માટે પસંદ કર્યા હતા.
ગવર્નરે રાધાબેનના હાથે સમીરને આપવાનો એવોર્ડ આગળ વધાર્યો. સમીર ધ્રુજતા પગે રાધાબેનની નજીક ગયો. તે પોતાની માતાની નજરો સાથે નજર મિલાવી શકવા સક્ષમ નહોતો. તેનું માથું શરમથી એકદમ ઝૂકી ગયું હતું. રાધાબેને ખૂબ જ શાંતિથી અને કોઈ પણ રાગ-દ્વેષ વગર એવોર્ડ સમીરના હાથમાં મૂક્યો. તેમના ચહેરા પર એક પળ માટે પણ એવો ભાવ ન આવ્યો કે આ એ જ દીકરો છે જેણે તેમને ઘરમાંથી કાઢી મૂક્યા હતા.
સમીરથી હવે પોતાનો સંયમ ન જળવાયો. હજારો લોકોની હાજરીમાં, લાઈવ કેમેરાની સામે જ કલેક્ટર અને મોટો ઓફિસર બનેલો સમીર સ્ટેજ પર જ ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડ્યો. તેની આંખોમાંથી વહી રહેલા આંસુ પશ્ચાતાપના હતા. તેણે એવોર્ડ બાજુ પર મૂકીને પોતાની માતાના ચરણ સ્પર્શ કરવા માટે હાથ લંબાવ્યા. પણ રાધાબેને તેને માત્ર આશીર્વાદ આપ્યા અને એક ગૌરવશાળી મુખ્ય અતિથિની જેમ પાછા હટી ગયા.
સ્ટેજની નીચે બેઠેલી મોનિકા શરમની મારી સોફામાં જાણે ગરકાવ થઈ ગઈ હતી. જે અમીરી અને દેખાડાના ઘમંડમાં તે રાચતી હતી, તે ઘમંડ આજે તેની સાસુની સાદગી અને મહાનતા સામે સાવ ધૂળમાં મળી ગયું હતું. સમીરને આજે સમજાયું કે દુનિયાની કોઈ પણ મોટી નોકરી કે પદવી માતાના ચરણોની ધૂળ બરાબર પણ નથી. સાચા સંસ્કાર અને સેવા ક્યારેય મોંઘા કપડાંના મહોતાજ નથી હોતા, તે તો માણસના કર્મોથી ઓળખાય છે.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.