સગી માતાએ આવીને કહ્યું કે વહુ માથે ચડશે, ત્યારે સાસુએ આપેલા જવાબે આખા સમાજની
ઘરમાં સવારની શરૂઆત મંદિરમાં થતી આરતીના મધુર અવાજ અને તુલસી ક્યારા પાસે પ્રગટાવવામાં આવતા દીવાથી થતી હતી. દેવયાનીબેન આ ઘરના મુખ્ય વડીલ હતા. તેમના પતિનું અવસાન વર્ષો પહેલાં થઈ ચૂક્યું હતું, પણ તેમણે પોતાના એકના એક દીકરા આકાશને બહુ જ ઊંચા સંસ્કારો આપીને મોટો કર્યો હતો. દેવયાનીબેનનો સ્વભાવ આખા વિસ્તારમાં વખણાતો હતો. તેમના ચહેરા પર હંમેશા એક મધુર સ્મિત રહેતું, જે સામેવાળા માણસનું અડધું દુઃખ એમ જ હરી લેતું હતું.
છ મહિના પહેલાં આકાશના લગ્ન પૂજા સાથે થયા હતા. પૂજા એક અત્યંત શાંત, સરળ અને સુશીલ કન્યા હતી. લગ્ન કરીને જ્યારે પૂજાએ પહેલાં દિવસે 'માતૃ આશિષ' બંગલામાં પગ મૂક્યો, ત્યારે દેવયાનીબેને તેને વહુ તરીકે નહીં પણ ઘરની લક્ષ્મી અને પોતાની સગી દીકરી તરીકે સ્વીકારી હતી. દેવયાનીબેને પહેલાં જ દિવસે પૂજાના માથા પર હાથ મૂકીને કહ્યું હતું કે બેટા, આજથી તું આ ઘરની વહુ નથી પણ મારી સૌથી નાની દીકરી છે. તારે આ ઘરમાં સહેજ પણ ગભરાવવાની કે સંકોચ રાખવાની જરૂર નથી. તારી ખુશી એ જ હવે આ ઘરની ખુશી છે.
દેવયાનીબેન પોતાના વચનને અક્ષરશઃ જીવતા હતા. તેઓ સવારે પૂજાને વહેલા ઉઠવા માટે ક્યારેય દબાણ નહોતા કરતા. જો પૂજા વહેલી ઉઠીને રસોડામાં જાય, તો દેવયાનીબેન પોતે તેની સાથે ઊભા રહીને ચા-નાસ્તો બનાવવામાં મદદ કરતા હતા. પૂજાને કઈ વસ્તુ ભાવે છે, કઈ વસ્તુ ગમે છે તેનું દેવયાનીબેન ખૂબ જ ધ્યાન રાખતા હતા. બપોરના સમયે બંને સાસુ-વહુ સોફા પર સાથે બેસીને જૂની વાતો કરતા અને હસતા હતા. આકાશ પણ પોતાની પત્ની અને માતા વચ્ચેનો આવો અદભુત પ્રેમ જોઈને અંદરથી બહુ જ રાજી થતો હતો. તેને લાગતું હતું કે તેનો સંસાર સાક્ષાત સ્વર્ગ બની ગયો છે.
પૂજાના પિયરમાં તેની માતા સુલોચનાબેનનો સ્વભાવ સાવ અલગ હતો. સુલોચનાબેન થોડા કડક અને જુના વિચારોના હતા. તેમનું માનવું હતું કે દીકરીને સાસરે મોકલ્યા પછી તેના પર થોડો અંકુશ રાખવો જરૂરી છે, નહીં તો વહુ ક્યારેય સાસરિયાના લોકોને ગણકારે નહીં. તેઓ અવારનવાર ફોન પર પણ પૂજાને પૂછતા રહેતા કે તારી સાસુ તારી પાસે કેટલું કામ કરાવે છે અને તું તેમનું માન રાખે છે કે નહીં. પૂજા હંમેશા હસીને કહેતી કે મમ્મી, મારી સાસુ મને એક ક્ષણ માટે પણ દુઃખી થવા નથી દેતા, તેઓ મને પોતાની દીકરીની જેમ રાખે છે. પણ સુલોચનાબેનને આ વાત પર ક્યારેય ભરોસો બેસતો નહોતો.
એક ગુલાબી બપોરે સુલોચનાબેન અચાનક પૂર્વાભિમુખ થઈને દીકરીના ઘરે એટલે કે 'માતૃ આશિષ' બંગલે આવી પહોંચ્યા. દેવયાનીબેને બહુ જ હોંશે હોંશે તેમનું સ્વાગત કર્યું. પૂજા પણ પોતાની માતાને અચાનક આવેલી જોઈને ખુશ ખુશ થઈ ગઈ. તેણે તરત જ રસોડામાં જઈને માતા માટે ઠંડું શરબત અને ડ્રાયફ્રૂટ્સ તૈયાર કર્યા. પૂજા જ્યારે શરબત લઈને હોલમાં આવી ત્યારે દેવયાનીબેને તેને વ્હાલથી પોતાની બાજુમાં બેસાડી દીધી અને તેના માથા પર હાથ ફેરવવા લાગ્યા. દેવયાનીબેને સુલોચનાબેનને કહ્યું કે વેવાણ, તમે મને બહુ જ અદભુત દીકરી આપી છે. પૂજાના આવ્યા પછી મારો આખો સંસાર રોનકથી ભરાઈ ગયો છે.
સુલોચનાબેન આ બધું બહુ ધ્યાનથી જોઈ રહ્યા હતા. તેમને દેવયાનીબેનનો આ અતિશય લાડ-પ્યાર બહુ ગમ્યો નહીં. તેમના મનમાં એક વિચિત્ર વહેમ જાગ્યો. થોડીવાર પછી પૂજા રસોડામાં સાંજની રસોઈની તૈયારી કરવા માટે ગઈ. હોલમાં હવે માત્ર દેવયાનીબેન અને સુલોચનાબેન બે જ જણા બેઠા હતા. સુલોચનાબેને આજુબાજુ જોયું અને પછી પોતાનો અવાજ થોડો ધીમો કરીને દેવયાનીબેનની નજીક સરક્યા. તેમના ચહેરા પર ચિંતા અને થોડી કડવાશ સ્પષ્ટ દેખાઈ રહી હતી.
સુલોચનાબેને દેવયાનીબેન સામે જોઈને કહ્યું કે દેવયાનીબેન, હું પૂજાની સગી માતા છું એટલે તમને એક વડીલ તરીકે સાચી સલાહ આપવા માંગું છું. તમે વહુને બહુ વધારે પડતા લાડ લડાવો છો. આટલી બધી છૂટછાટ આપવી કોઈ પણ વહુ માટે સારી નથી. તમે તેને દીકરી કહીને સાવ માથે ચડાવી દીધી છે. કાલે સવારે એ ઘરનું કોઈ કામ નહીં કરે અને તમારા જ માથે ચડશે. વહુ ગમે તેટલી સારી હોય, તો પણ છેલ્લે તો એ બીજા ઘરની દીકરી છે. જો તમે અત્યારથી તેના પર કડકાઈ નહીં રાખો, તો ભવિષ્યમાં તમારે જ પસ્તાવાનો વારો આવશે. મારી વાત માનો, વહુને વહુની મર્યાદામાં જ રાખવી જોઈએ.
સગી જનેતાના મોઢેથી પોતાની જ દીકરી માટે આવા કડવા શબ્દો સાંભળીને દેવયાનીબેન એક ક્ષણ માટે સ્તબ્ધ થઈ ગયા. પણ તેમણે પોતાનો સંયમ ગુમાવ્યો નહીં. તેમના ચહેરા પરની ગંભીરતા ધીમેથી એક અત્યંત સુંદર અને તેજસ્વી સ્મિતમાં બદલાઈ ગઈ. તેમણે સુલોચનાબેનનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. દેવયાનીબેને બહુ જ શાંત અને મક્કમ અવાજે જવાબ આપ્યો કે સુલોચનાબહેન, તમે દીકરી આપીને કદાચ તમારો સંબંધ પૂરો કરી નાખ્યો, પણ મેં એ દીકરીને સ્વીકારીને આ ઘરને સાચું ઘર બનાવ્યું છે.
દેવયાનીબેને આગળ કહ્યું કે તમે જેને બીજા ઘરની દીકરી કહો છો, તે હવે મારા ઘરની સાચી આબરૂ છે. તમે ચિંતા કરો છો કે પૂજા કાલે સવારે મારો આદર નહીં કરે કે મારા માથે ચડશે? તો બહેન, મારી એક વાત કાન ખોલીને સાંભળી લેજો. જો પૂજા મારા વધારે પડતા પ્રેમ અને લાડના કારણે કાલે સવારે મારા માથે ચડશે, તો એ મારું જ માથું છે, કોઈ અજાણ્યાનું માથું નથી. મારી દીકરી મારા માથે ચડશે તો એનો ભાર ઝીલવાની તાકાત આ માં પાસે છે. કૂખે જન્મેલી દીકરી ભૂલ કરે તો માં માફ કરી દે છે, તો પછી ઘરમાં આવેલી વહુને માફ કરવામાં આપણે કેમ પાછા પડી જઈએ?
દેવયાનીબેનના આ શબ્દોમાં માતૃત્વનો એટલો મોટો સાગર છુપાયેલો હતો કે સુલોચનાબેન પાસે બોલવા માટે કોઈ શબ્દ જ ન બચ્યો. તેમનો અહંકાર અને કડવાશ દેવયાનીબેનના આ જવાબ સામે સાવ ઓગળી ગયા. બરાબર એ જ સમયે પૂજા રસોડામાંથી બહાર આવવા માટે હોલના મુખ્ય દરવાજા પાછળ ઊભી હતી. તેણે પોતાની સગી માતાના કડવા વેણ અને પોતાની વ્હાલી સાસુમાનો આ અદભુત અને હૃદયસ્પર્શી જવાબ આખો સાંભળી લીધો હતો.
સાસુના મોઢેથી "એ મારું જ માથું છે" એ શબ્દો સાંભળતા જ પૂજાની છાતી ગર્વ અને ધન્યતાથી ફાટી ગઈ. તેની આંખોમાંથી ચોધાર આસુ વહેવા લાગ્યા. આ આંસુ કોઈ પીડાના નહોતા, પણ દુનિયાની સૌથી નસીબદાર વહુ હોવાના ગર્વના હતા. તેને સમજાઈ ગયું હતું કે ભગવાન જ્યારે એક માતા છીનવે છે અથવા પિયર છોડાવે છે, ત્યારે સાસરિયામાં સાસુના રૂપમાં સાક્ષાત જગદંબા મોકલી દે છે. પૂજા દરવાજા પાછળ ઊભી રહીને ઈશ્વરનો આભાર માની રહી હતી.
પૂજા ધીમે પગલે હોલમાં આવી. તેની આંખો ભીની હતી પણ ચહેરા પર એક અનોખો સંતોષ હતો. તેણે સુલોચનાબેન સામે જોયું, જેમનું માથું શરમથી નમી ગયું હતું. પૂજાએ આગળ વધીને દેવયાનીબેનના પગ પકડી લીધા અને પોતાના માથા પર તેમનો આશીર્વાદ વાળો હાથ મૂકી દીધો. 'માતૃ આશિષ' બંગલામાં આજે ખરા અર્થમાં સંબંધોનો એક નવો સૂર્યોદય થયો હતો, જ્યાં સાસુ અને વહુના ભેદ કાયમ માટે ભૂંસાઈ ગયા હતા અને માત્ર પ્રેમ જ અખંડ રહ્યો હતો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.