સગા ભાઈઓએ આંગણાની વચ્ચે વેરની દીવાલ ચણી દીધી, પણ અડધી રાત્રે ભત્રીજાનો જીવ જોખમમાં મુકાતાં મોટા ભાઈએ જે કર્યું એ જોઈ...
વિનય અને અજયના ઘરની ચર્ચા આખા પંથકમાં થતી હતી. એક સમય એવો હતો જ્યારે આ બંને ભાઈઓની જોડીને જોવા માટે લોકો ઉદાહરણ આપતા હતા. મોટા ભાઈ વિનયનો સ્વભાવ સાવ શાંત અને ગંભીર હતો, જ્યારે નાનો ભાઈ અજય થોડો ઉતાવળો અને જિદ્દી હતો. બંને ભાઈઓએ સાથે મળીને પિતાના અવસાન પછી ખેતીવાડી સંભાળી હતી અને ઘરને આર્થિક રીતે સધ્ધર બનાવ્યું હતું. આખા ગામમાં તેમની આબરૂ અને પ્રામાણિકતાના વખાણ થતા હતા.
પણ સમય હંમેશા એકસરખો નથી રહેતો અને માણસનો અહંકાર ક્યારેક સગા લોહીના સંબંધો પર પણ હાવી થઈ જાય છે. લગ્ન થયા પછી બંને વહુઓ વચ્ચે નાની-નાની વાતોમાં ખટરાગ શરૂ થયો. આ નાની ચણભણ ધીમે-ધીમે વ્યાપક સ્વરૂપ ધારણ કરવા લાગી અને વાત ઘરની વહેંચણી સુધી પહોંચી ગઈ. ગામના વડીલોએ વચ્ચે પડીને વહેંચણી કરાવી આપી. જમીન, મિલકત અને પશુઓ બધું જ સરખે ભાગે વહેંચાઈ ગયું. પણ સૌથી મોટો આઘાત ત્યારે લાગ્યો જ્યારે વહેંચણીના બીજા જ દિવસે બંનેના સંયુક્ત આંગણાની બરાબર વચ્ચે એક મોટી ઈંટોની દીવાલ ચણી દેવામાં આવી.
આ દીવાલ માત્ર સાત ફૂટ ઊંચી પથ્થર અને સિમેન્ટની દીવાલ નહોતી, પણ બે ભાઈઓના હૃદય વચ્ચે ચણાયેલી નફરતની દીવાલ હતી. એક જ આંગણું જે ક્યારેક બાળકોના કિલકિલાટથી ગુંજતું હતું, તે આજે બે ભાગમાં વહેંચાઈ ગયું હતું. વિનય અને અજયના પરિવારો હવે એકબીજા માટે સાવ અજાણ્યા બની ગયા હતા. રાત-દિવસ એક જ જગ્યાએ રહેવા છતાં બંને પરિવારો ક્યારેય એકબીજા સાથે બોલતા નહીં કે કોઈ સામાજિક પ્રસંગમાં સામસામે જોતા પણ નહીં. વર્ષો વીતતા ગયા અને આ દીવાલની આસપાસ વેરના મૂળિયાં વધુ ઊંડા ઉતરતા ગયા.
અજયને એક નાનો દીકરો હતો જેનું નામ દેવ હતું. દેવ અત્યારે માંડ ચાર વર્ષનો માસૂમ બાળક હતો. તેને આ વેર અને દીવાલોની દુનિયા સાથે કોઈ લેવાદેવા નહોતી. તે ઘણીવાર દીવાલની પેલે પાર રહેતા તેના મોટા પપ્પા વિનયના બાળકોને રમતા જોતો અને હસતો હતો. પણ મોટા વડીલોના અહંકારની આડમાં આ માસૂમ જીવ પણ ક્યારેક એકલો પડી જતો હતો. અજય અને તેની પત્ની દેવને કડક ચેતવણી આપતા કે ભૂલથી પણ દીવાલની પેલે પાર નજર નહીં કરવાની.
એક દિવસ ચોમાસાની કાળઝાળ રાત હતી. આકાશમાં કાળાડિબાંગ વાદળો ઘેરાયેલા હતા અને ધોધમાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. રાતના અઢી વાગ્યાની આસપાસ અજયના ઘરમાં એકાએક અફરાતફરી મચી ગઈ. નાનો દેવ પથારીમાં તીવ્ર તાવથી ધ્રૂજી રહ્યો હતો. તેનો શ્વાસ બહુ ઝડપથી ચાલી રહ્યો હતો અને તેનું આખું શરીર અંગારાની જેમ તપી રહ્યું હતું. અજયની પત્ની રડતા રડતા દેવના માથા પર પાણીના પોતા મૂકી રહી હતી, પણ તાવ ઉતરવાનું નામ નહોતો લેતો.
અજય ગભરાઈ ગયો અને તેણે તાત્કાલિક ગામના બે-ત્રણ મિત્રોને ફોન કર્યા કે કોઈ વાહન મળે તો દેવને શહેરની હોસ્પિટલમાં લઈ જવાય. પણ મુશળધાર વરસાદ અને મધરાત હોવાના કારણે ગામમાં કોઈ વાહન ઉપલબ્ધ નહોતું. અજય બંગલાની બહાર આવીને લાચાર નજરે રસ્તા સામે જોઈ રહ્યો હતો કે ક્યાંકથી કોઈ આશાનું કિરણ દેખાય. તેનો એકનો એક દીકરો આંખો બંધ કરીને બેભાન જેવી હાલતમાં સરકી રહ્યો હતો. એક પિતા તરીકે તેનો અહંકાર અત્યારે સાવ તૂટી પડ્યો હતો, પણ લાચારી એટલી મોટી હતી કે તે કંઈ કરી શકે તેમ નહોતો.
દીવાલની પેલે પાર મોટા ભાઈ વિનયના ઘરમાં પણ લાઈટ ચાલુ હતી. વિનય ક્યારનોય અજયના ઘરમાંથી આવતા રડવાના અને કમકમાટીભર્યા અવાજો સાંભળી રહ્યો હતો. તે બારીમાંથી જોઈ રહ્યો હતો કે તેનો નાનો ભાઈ અજય કેવી રીતે વરસાદમાં પલળતો પલળતો વ્યાકુળ થઈને આંગણામાં દોડધામ કરી રહ્યો છે. વિનયનું હૃદય અંદરથી કંપવા લાગ્યું. લોહીનો સંબંધ આખરે લોહીનો જ હોય છે, ભલે તેના પર વેરની ગમે તેટલી મોટી દીવાલો કેમ ન ચણાયેલી હોય.
વિનયે એક ક્ષણનો પણ વિચાર ન કર્યો. તેણે પોતાની મોટરસાઈકલની ચાવી હાથમાં લીધી અને દોડીને આંગણાની વચમાં આવેલી એ સાત ફૂટ ઊંચી વેરની દીવાલ પાસે પહોંચ્યો. વર્ષોથી જે દીવાલને કોઈએ પાર નહોતી કરી, તે દીવાલ પર વિનયે એક જોરદાર કૂદકો માર્યો અને દીવાલ ઓળંગીને અજયના આંગણામાં ઉતરી ગયો. અજયે જ્યારે પોતાના મોટા ભાઈને અચાનક પોતાની સામે ઊભેલો જોયો, ત્યારે તેની આંખો આશ્ચર્ય અને આશાથી ભરાઈ આવી.
વિનયે અજય સામે કોઈ ગુસ્સો કે વેર રાખ્યા વગર સીધો તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને મક્કમ અવાજે કહ્યું કે અજય, તું ચિંતા ન કર. અત્યારે ઝઘડા ભૂલવાનો સમય છે, આપણા દેવનો જીવ બચાવવાનો સમય છે. તું ફટાફટ દેવને લઈને બહાર આવ, મારી મોટરસાઈકલ ચાલુ જ છે. આપણે અત્યારે જ તેને શહેરની મોટી હોસ્પિટલમાં લઈ જઈશું. અજયની પત્ની દેવને ચાદરમાં લપેટીને બહાર દોડી આવી.
વિનયે મોટરસાઈકલ ચલાવવાનું શરૂ કર્યું, અજય પાછળ બેઠો અને તેની ગોદમાં માસૂમ દેવ હતો. ધોધમાર વરસાદ અને અંધારા રસ્તાઓ વચ્ચે વિનય પાગલની જેમ ગાડી દોડાવી રહ્યો હતો. રસ્તામાં ગમે તેવા ખાડા કે પાણી ભરાયેલા હતા, પણ વિનયની નજર માત્ર હોસ્પિટલના રસ્તા પર હતી. તેના મનમાં એક જ પ્રાર્થના ચાલી રહી હતી કે હે ઈશ્વર, મારા ભત્રીજાને કઈ ન થવું જોઈએ, એ આ ઘરનો ચિરાગ છે.
આશરે અડધા કલાકની ભયાનક સફર પછી તેઓ શહેરની સિવિલ હોસ્પિટલ પહોંચ્યા. ડોક્ટરોએ તાત્કાલિક દેવને આઈસીયુ રૂમમાં લીધો અને સારવાર શરૂ કરી. ડોક્ટરે બહાર આવીને અજયને કહ્યું કે સમયસર આવી ગયા, જો અડધો કલાક મોડું થયું હોત તો બાળકને આંચકી આવી જાત અને મગજને નુકસાન થઈ શકત. તમે બહુ મોટું જોખમ ટાળી દીધું છે. આ સાંભળીને અજયના પગ ધ્રૂજી ગયા. તે સીધો વિનયના પગમાં પડી ગયો.
અજય ધ્રુસ્કે ને ધ્રુસ્કે રડી રહ્યો હતો. તેણે વિનયના હાથ પકડીને કહ્યું કે મોટા ભાઈ, મને માફ કરી દો. હું અહંકારમાં એટલો આંધળો થઈ ગયો હતો કે મેં આપણી વચ્ચે પથ્થરની દીવાલ ચણાવી દીધી. પણ આજે એ જ દીવાલ કૂદીને તમે મારા દીકરાનો જીવ બચાવ્યો છે. જો આજે તમે ન હોત તો મારું બધું જ લૂંટાઈ ગયું હોત. વિનયે અજયને ઊભો કર્યો અને જોરથી ગળે લગાડી લીધો. બંને ભાઈઓ હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં એકબીજાને વળગીને ખૂબ રડ્યા.
સવારનો નવો સૂર્યોદય થયો ત્યારે વરસાદ સાવ બંધ થઈ ગયો હતો અને કુમળો તડકો ગામના આંગણા પર રેલાઈ રહ્યો હતો. દેવ હવે સાવ સાજો હતો અને ભાનમાં આવી ગયો હતો. વિનય અને અજય બંને ભાઈઓ સવારે નવ વાગ્યે ઘરે પાછા ફર્યા. ગામના લોકો જોઈ રહ્યા હતા કે બંને ભાઈઓ વર્ષો પછી સાથે ચાલીને આવી રહ્યા હતા. પણ આ વખતે તેમના ચહેરા પર કોઈ કડવાશ નહોતી, માત્ર એક અદભુત મક્કમતા હતી.
બંને ભાઈઓ સીધા ઘરના આંગણામાં ગયા. વિનયે કબાટમાંથી એક મોટી કુહાડી બહાર કાઢી અને અજયના હાથમાં એક મોટો હથોડો આપ્યો. ગામના લોકો આશ્ચર્યથી જોવા લાગ્યા કે હવે શું થશે. વિનયે પહેલો ઘા આંગણાની વચ્ચોવચ આવેલી એ સાત ફૂટ ઊંચી ઈંટોની દીવાલ પર કર્યો. અજયે પણ પોતાની આખી તાકાત ભેગી કરીને હથોડાના ઘા મારવાના શરૂ કર્યા. બંને ભાઈઓ પાગલની જેમ એ વેરની દીવાલને તોડી રહ્યા હતા.
જોતજોતામાં પથ્થર અને સિમેન્ટના એ કટકા જમીનદોસ્ત થઈ ગયા. જે દીવાલે બે પરિવારોને વર્ષો સુધી અલગ રાખ્યા હતા, તે દીવાલ આજે ધૂળમાં મળી ગઈ હતી. આખું આંગણું ફરી એકવાર એક થઈ ગયું હતું. બંને વહુઓ પણ રડતી રડતી એકબીજાને ગળે મળી ગઈ અને બાળકો ફરીથી સાથે રમવા લાગ્યા. ગામના વડીલો આ દ્રશ્ય જોઈને હરખના આંસુ રડી રહ્યા હતા. અહંકારની હાર થઈ હતી અને સગા ભાઈઓનો પવિત્ર પ્રેમ કાયમ માટે જીતી ગયો હતો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.