રોજ રાત્રે વધેલું ભોજન ગરીબોને મફત આપતા હોટેલ માલિકના દીકરા પર જ્યારે આફત આવી, ત્યારે કુદરતે જે ચમત્કાર કર્યો તે…

ગામડામાંથી હાઈવે તરફ જતા રસ્તા પર એક નાની પણ ખૂબ જ સ્વચ્છ હોટેલ આવેલી હતી. આ હોટેલનું નામ શિવશક્તિ હોટેલ હતું અને તેના માલિક રઘુભાઈ હતા. રઘુભાઈ એકદમ સાદા, સરળ અને પરોપકારી સ્વભાવના માણસ હતા. તેઓ પોતાની નાની હોટેલમાં શુદ્ધ અને સાત્વિક ભોજન બનાવતા હતા, જેના કારણે આસપાસના વિસ્તારમાં અને હાઈવે પરથી પસાર થતા ડ્રાઈવરોમાં તેમની હોટેલ ખૂબ જ પ્રખ્યાત હતી. રઘુભાઈ ક્યારેય પૈસા પાછળ આંધળી દોટ નહોતા મૂકતા, પણ ગ્રાહકોને સંતોષ આપવો એ જ તેમનો મુખ્ય ઉદ્દેશ્ય હતો. ઘરમાં તેમની પત્ની શારદાબેન અને એક બાર વર્ષનો દીકરો આકાશ રહેતા હતા. નાનો પરિવાર સુખી પરિવાર જેવી તેમની જિંદગી શાંતિથી પસાર થઈ રહી હતી.

રઘુભાઈની એક બહુ જ જૂની અને અનોખી આદત હતી. રોજ રાત્રે જ્યારે હોટેલ બંધ કરવાનો સમય થાય, ત્યારે ઘણું બધું ભોજન વધી જતું હતું. રઘુભાઈ એ વધેલું ભોજન ક્યારેય ફેંકી નહોતા દેતા કે બીજા દિવસે ગ્રાહકોને ગરમ કરીને નહોતા આપતા. તેઓ દરરોજ રાત્રે હોટેલની બહાર ફૂટપાથ પર અને ઝૂંપડીઓમાં રહેતા ગરીબ અને ભિખારી લોકોને એ ભોજન ખૂબ જ આદરપૂર્વક વહેંચી દેતા હતા. ઘણા વર્ષોથી તેમનો આ નિયમ અકબંધ હતો. શિયાળો હોય, ઉનાળો હોય કે ચોમાસું, રઘુભાઈ ક્યારેય કોઈ ગરીબને ભૂખ્યા પેટે ઊંઘવા નહોતા દેતા. ગામના ઘણા લોકો તેમને કહેતા કે રઘુભાઈ તમે આટલું બધું અનાજ મફતમાં આપી દો છો તો કમાશો શું? પણ રઘુભાઈ બસ હસીને કહેતા કે આ પેટનો ખાડો પૂરવો એ સૌથી મોટું પુણ્ય છે, ભગવાન આપણને બધું જ આપે છે.

આ ગરીબોમાં એક નાનો છોકરો પણ હતો, જે દરરોજ રાત્રે પોતાની અશક્ત અને બીમાર માતા સાથે રઘુભાઈની હોટેલ બહાર ભોજન લેવા માટે આવતો હતો. એ છોકરો ભણવામાં બહુ જ હોંશિયાર હતો પણ ગરીબીના કારણે તેની પાસે પુસ્તકો ખરીદવાના પણ પૈસા નહોતા. રઘુભાઈએ તેને ઘણી વાર પ્રેમથી જમાડ્યો હતો અને તેને ભણવા માટે પ્રોત્સાહન પણ આપ્યું હતું. સમય વહેતો ગયો અને એ છોકરો ક્યારે મોટો થઈને ક્યાં ચાલ્યો ગયો તેની રઘુભાઈને કોઈ ખબર ન પડી. વર્ષો વીતી ગયા અને રઘુભાઈ પોતાની હોટેલ ચલાવતા રહ્યા અને ગરીબોની સેવા કરતા રહ્યા. તેમને ક્યારેય એ અહેસાસ નહોતો કે તેમની આ નાની ભલાઈ એક દિવસ તેમના પોતાના પરિવાર માટે સંજીવની બની જશે.

પરંતુ સમય હંમેશા એકસરખો રહેતો નથી. અચાનક આખા દેશમાં ભયાનક મહામારી ફાટી નીકળી અને તેના કારણે લાંબા સમય માટે લોકડાઉન જાહેર કરવામાં આવ્યું. લોકડાઉનના કારણે હાઈવે પરની તમામ ગાડીઓ બંધ થઈ ગઈ અને બજારો સુમસામ થઈ ગયા. રઘુભાઈની નાની હોટેલ પણ તાળાબંધીનો ભોગ બની ગઈ. હોટેલ બંધ થવાના કારણે તેમની આવકનો એકમાત્ર સ્રોત સાવ બંધ થઈ ગયો. ઘરમાં જે થોડીઘણી બચત હતી, તે લોકડાઉનના શરૂઆતના મહિનાઓમાં ઘરનું કરિયાણું અને પત્નીની નાનીમોટી દવાઓમાં જ વપરાઈ ગઈ. રઘુભાઈ ભારે આર્થિક સંકટમાં આવી ગયા, પણ મુશ્કેલી તો હજુ હવે આવવાની હતી.

આવા કપરા સમયમાં જ રઘુભાઈના એકના એક દીકરા આકાશને અચાનક સખત તાવ આવ્યો અને તેને શ્વાસ લેવામાં તકલીફ થવા લાગી. રઘુભાઈ તેને માંડ માંડ સરકારી હોસ્પિટલમાં લઈ ગયા, જ્યાં ડોક્ટરોએ તપાસ કરીને જણાવ્યું કે આકાશને ફેફસાની બહુ જ ગંભીર બીમારી થઈ ગઈ છે અને તેના ફેફસામાં ચેપ ફેલાઈ રહ્યો છે. ડોક્ટરે કીધું કે જો આગામી થોડા કલાકોમાં તેને એક ખાસ મોંઘું ઈન્જેક્શન આપવામાં નહીં આવે, તો તેનો જીવ બચાવવો મુશ્કેલ થઈ જશે. એ ઈન્જેક્શન સરકારી હોસ્પિટલમાં ઉપલબ્ધ નહોતું અને બહારની ખાનગી મેડિકલ સ્ટોરમાંથી લાવવું પડે તેમ હતું. એ ઈન્જેક્શનની કિંમત પચ્ચીસ હજાર રૂપિયા હતી.

પચ્ચીસ હજાર રૂપિયાની રકમ સાંભળીને રઘુભાઈના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. લોકડાઉનના કારણે ખિસ્સામાં એક રૂપિયો પણ બચ્યો નહોતો અને ઘરમાં ખાવાના પણ ફાંફા હતા. રઘુભાઈએ પોતાના ખાસ મિત્રો અને સગા-સંબંધીઓને ફોન લગાવવાનું શરૂ કર્યું. તેમણે કરગરીને ઉધાર પૈસા માંગ્યા, પણ લોકડાઉનની પરિસ્થિતિ એવી હતી કે કોઈની પાસે કેશ પૈસા નહોતા અને જેમના પાસે હતા તેમણે પણ મંદીનું બહાનું બતાવીને હાથ ઊંચા કરી દીધા. કોઈ પણ વ્યક્તિ આ લાચાર પિતાની મદદ કરવા તૈયાર ન થયો. સમય ઝડપથી વીતી રહ્યો હતો અને હોસ્પિટલમાં આકાશની તબિયત વધુને વધુ બગડી રહી હતી.

રઘુભાઈ સાવ નિરાશ થઈ ગયા. તેમનું હૃદય ફાટી રહ્યું હતું. પોતાના દીકરાને નજર સામે મરતો જોઈને કોઈ પણ પિતા પથ્થર બની જાય. તેઓ હોસ્પિટલમાંથી બહાર નીકળીને દોડતા પોતાની બંધ હોટેલ પાસે આવ્યા. રાતનો સમય થઈ ગયો હતો અને આખી બજાર સુમસામ હતી. રઘુભાઈ હોટેલના બંધ શટર પાસે ફૂટપાથ પર માથું નીચું રાખીને જોરજોરથી રડવા લાગ્યા. તેમની આંખોમાંથી ચોધાર આસુ વહી રહ્યા હતા. તેઓ ભગવાન સામે હાથ જોડીને બોલ્યા કે હે પ્રભુ, મેં આખી જિંદગી ક્યારેય કોઈનું ખરાબ નથી કર્યું, કોઈ ગરીબને ભૂખ્યો નથી ઊંઘવા દીધો, તો પછી આજે મારા જ દીકરાના શ્વાસ કેમ છીનવાઈ રહ્યા છે? મને પચ્ચીસ હજાર રૂપિયા ક્યાંથી મળશે?

બરાબર એ જ સમયે સુમસામ હાઈવે પરથી એક ખૂબ જ મોંઘી અને આલીશાન કાળા કલરની ગાડી પસાર થઈ. એ ગાડીની નજર ફૂટપાથ પર બેસીને રડતા રઘુભાઈ પર પડી. ગાડી તુરંત જ બ્રેક મારીને હોટેલની સામે ઊભી રહી ગઈ. ગાડીનો દરવાજો ખૂલ્યો અને તેમાંથી એક ખૂબ જ પ્રતિષ્ઠિત, સૂટ-બૂટ પહેરેલો નવયુવાન બહાર આવ્યો. તેનો ચહેરો તેજસ્વી હતો અને તેની પર્સનાલિટી એક ઉચ્ચ અધિકારી જેવી દેખાતી હતી. તે યુવાન ઝડપી પગલે રઘુભાઈની નજીક આવ્યો. તેણે રઘુભાઈના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને પૂછ્યું કે રઘુભાઈ, તમે આટલી મોડી રાત્રે અહીં એકલા બેસીને કેમ રડો છો? શું થયું છે?

રઘુભાઈએ રડતી આંખે અધ્ધર જોયું. તેઓ એ યુવાનને ઓળખી ન શક્યા કારણ કે તેમણે જીવનમાં ક્યારેય આવા મોટા માણસો સાથે વ્યવહાર નહોતો કર્યો. રઘુભાઈએ ધ્રૂજતા અવાજે પોતાની લાચારી વ્યક્ત કરતા કહ્યું કે સાહેબ, મારો દીકરો હોસ્પિટલમાં મરણ પથારીએ છે. તેને ફેફસાની ગંભીર બીમારી થઈ છે. ડોક્ટરે પચ્ચીસ હજારનું ઈન્જેક્શન મંગાવ્યું છે પણ લોકડાઉનમાં મારી હોટેલ બંધ હોવાથી મારી પાસે એક રૂપિયો પણ નથી. કોઈ મિત્રએ મદદ ન કરી, જો થોડીવારમાં પૈસા નહીં મળે તો મારો આકાશ મને છોડીને ચાલ્યો જશે.

એ યુવાને એક ક્ષણનો પણ વિચાર ન કર્યો. તેણે તુરંત જ પોતાના ખિસ્સામાંથી એક મોટું પાકીટ કાઢ્યું અને તેમાંથી પચ્ચીસ હજાર રૂપિયાની કોરી નોટો ગણીને રઘુભાઈના હાથમાં મૂકી દીધી. તેણે અત્યંત આદરપૂર્વક કહ્યું કે રઘુભાઈ, આ લો પચ્ચીસ હજાર રૂપિયા રોકડા. તમે એક પણ પળ ગુમાવ્યા વિના તાત્કાલિક હોસ્પિટલ દોડો અને દવા લાવીને તમારા દીકરાનો જીવ બચાવો. પૈસાની જરાય ચિંતા ન કરશો, જો બીજા વધારે પૈસાની જરૂર હોય તો પણ હું આપવા તૈયાર છું.

રઘુભાઈના હાથમાં પૈસા આવતા જ તેમની આંખોમાં આશાનું મોટું કિરણ જાગ્યું. પણ તેમના મનમાં એક મોટો પ્રશ્ન થયો કે આ અજાણ્યો માણસ આટલી મોડી રાત્રે દેવદૂત બનીને કેમ આવ્યો? રઘુભાઈએ પૂછ્યું કે સાહેબ, તમે કોણ છો? તમે મને ઓળખો છો? તમે આટલી મોટી રકમ મને કોઈ પણ ગેરંટી વિના કેમ આપી દીધી? તમારો આ ઉપકાર હું જિંદગીભર કેવી રીતે ચૂકવીશ?

એ નવયુવાને રઘુભાઈના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લીધા અને તેની આંખોમાં પણ આસુ આવી ગયા. તેણે નમ્રતાથી હસતા હસતા કહ્યું કે રઘુભાઈ, તમે મને ન ઓળખ્યો? વર્ષો પહેલાં આ જ હોટેલની બહાર રાત્રે જે નાનો ગરીબ છોકરો પોતાની બીમાર માતા સાથે ભોજન લેવા આવતો હતો, અને જેને તમે ક્યારેય ભૂખ્યા પેટે નહોતા ઊંઘવા દીધો, હું એ જ ગરીબ માણસનો દીકરો અમિત છું. તમે મને વર્ષો સુધી મફત જમાડ્યો છે અને મારા ભણતર માટે પણ પ્રોત્સાહન આપ્યું હતું. આજે હું તમારી જ એ દયા અને ભગવાને આપેલા આશીર્વાદના કારણે શહેરમાં એક બહુ જ સારા સરકારી હોદ્દા પર ક્લાસ વન ઓફિસર તરીકે કામ કરું છું.

અમિતે આગળ વાત વધારતા કહ્યું કે હું આજે ઓફિસના કામથી આ હાઈવે પરથી અચાનક નીકળ્યો હતો. મેં આપણી આ જૂની હોટેલ જોઈ એટલે ગાડી ધીમી કરી, અને જોયું તો તમે અહીં બહાર બેસીને રડતા હતા. હું તુરંત જ આવી પહોંચ્યો અને તમારી આ મુશ્કેલી જાણી. રઘુભાઈ, તમે વર્ષો પહેલાં જે અનાજનો દાણો અમને આપ્યો હતો, તે આજે કુદરત મને માધ્યમ બનાવીને વ્યાજ સાથે પાછો આપી રહી છે. તમે કોઈ ઉપકાર નથી કર્યો, આ તો તમારી જ ભલાઈનો હિસાબ છે જે ઉપરવાળાએ બાકી નથી રાખ્યો. તમે જલ્દી હોસ્પિટલ જાઓ.

રઘુભાઈ આ સાંભળીને અવાક થઈ ગયા. તેમની આંખોમાંથી વહેતા આંસુ હવે ખુશી અને કૃતજ્ઞતાના હતા. તેમને સમજાયું કે જે ભોજનને લોકો વધેલું સમજીને ફેંકી દે છે, તે ભોજન આજે તેમના દીકરા માટે નવું જીવન લઈને આવ્યું હતું. રઘુભાઈ તુરંત જ એ પૈસા લઈને હોસ્પિટલ દોડ્યા અને મોંઘું ઈન્જેક્શન ખરીદી લાવ્યા. ડોક્ટરોએ તાત્કાલિક આકાશને ઈન્જેક્શન આપ્યું અને થોડા જ કલાકોમાં આકાશની તબિયત સુધરવા લાગી. તેનો જીવ બચી ગયો હતો.

બીજા દિવસે સવારે અમિત પોતે હોસ્પિટલમાં આકાશની મુલાકાત લેવા આવ્યો. તેણે હોસ્પિટલનો તમામ બાકીનો ખર્ચ પણ પોતાની મિલકતમાંથી ચૂકવી દીધો. રઘુભાઈ અને શારદાબેને અમિતના માથા પર હાથ મૂકીને હૃદયપૂર્વકના આશીર્વાદ આપ્યા. રઘુભાઈને આજે જિંદગીનું સૌથી મોટું પરમ સત્ય સમજાઈ ગયું હતું કે આપણી કરેલી નાની ભલાઈ અને દયા ક્યારેય એળે જતી નથી. કુદરત આપણી દયાનો હિસાબ ક્યારેય બાકી રાખતી નથી, તે ગમે તે સ્વરૂપે સમય આવ્યે આપણી વહારે ચોક્કસ આવે જ છે. લોકડાઉન ખુલ્યા પછી રઘુભાઈએ બમણા ઉત્સાહથી ગરીબોને જમાડવાનું ચાલુ રાખ્યું, કારણ કે હવે તેમનો વિશ્વાસ અડગ થઈ ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.