રવિવારે ઓફિસ જવાનું કહીને નીકળેલા દીકરાની પાછળ પહોંચી મા, બિલ્ડિંગના ગાર્ડે કહ્યું તો પગ નીચેથી...

રવિવારની સવારના આઠ વાગ્યા હતા અને ઘરમાં અગરબત્તીની સુગંધ ફેલાયેલી હતી. કાશીબેન ભગવાનના મંદિરમાં દીવો કરીને રસોડા તરફ આગળ વધ્યા. તેમણે પોતાના દીકરા મોહિત માટે ગરમાગરમ મેથીના થેપલા અને ચા બનાવવાની તૈયારી શરૂ કરી.

મોહિત બાજુના રૂમમાં તૈયાર થઈ રહ્યો હતો. તેણે સફેદ શર્ટ અને કાળો પેન્ટ પહેર્યો હતો અને વાળ સરખા કરી રહ્યો હતો. કાશીબેને રસોડામાંથી જ મોટો અવાજ લગાવ્યો.

"મોહિત, બેટા ચા બની ગઈ છે, જલ્દી નાસ્તો કરવા આવી જા," કાશીબેને પ્લેટમાં થેપલા ગોઠવતા કહ્યું.

મોહિત પોતાના હાથમાં ઓફિસની બેગ લઈને બહાર આવ્યો. તેના ચહેરા પર થોડો થાક અને ઉતાવળ સ્પષ્ટ દેખાતા હતા. તેણે ડાઈનિંગ ટેબલ પર બેસીને ઝડપથી ચાનો કપ હાથમાં લીધો.

"મા, આજે મારે જરા વહેલા નીકળવું પડશે," મોહિતે એક થેપલું મોંમાં મૂકતા કહ્યું.

કાશીબેને આશ્ચર્યથી મોહિત સામે જોયું અને તેમની આંખોમાં થોડી ઉદાસી આવી ગઈ. "બેટા, આજે તો રવિવાર છે, રવિવારે તો આખી દુનિયાને રજા હોય છે."

"મા, તને ખબર તો છે કે મારી કંપનીમાં નવો પ્રોજેક્ટ ચાલે છે," મોહિતે નજર ચુરાવતા જવાબ આપ્યો. "બોસ ખૂબ કડક છે, જો આજે નહીં જાઉં તો બહુ મુશ્કેલી થશે."

કાશીબેન ચૂપચાપ ઊભા રહ્યા અને મોહિતને નાસ્તો કરતા જોઈ રહ્યા. છેલ્લા ચાર મહિનાથી આ જ ક્રમ ચાલી રહ્યો હતો. દર રવિવારે મોહિત સવારે આઠ વાગ્યે તૈયાર થઈને નીકળી જતો હતો અને રાત્રે છેક આઠ વાગ્યે પાછો આવતો હતો.

કાશીબેન આખો રવિવાર ઘરમાં એકલા બેસી રહેતા હતા. તેમને થતું હતું કે આખી જિંદગી દીકરાને ભણાવવા માટે એકલા હાથે મહેનત કરી, પણ હવે દીકરા પાસે બે ઘડી બેસવાનો સમય પણ નથી.

મોહિતે ચા પૂરી કરી અને ઊભો થઈને પોતાના બૂટ પહેરવા લાગ્યો. તેણે ખિસ્સામાંથી પાકીટ તપાસ્યું અને બેગ ખભા પર લટકાવી.

"મા, હું રાત્રે આવીશ ત્યારે જમીશ, મારી ચિંતા ન કરતી," મોહિતે દરવાજો ખોલતા કહ્યું.

"બેટા, આજે સાંજે મંદિરે કથા છે, જો તું વહેલો આવી જાય તો આપણે સાથે જઈએ," કાશીબેને આશાભર્યા અવાજે પૂછ્યું.

"ના મા, આજે શક્ય નથી, મને ઘણું મોડું થશે," મોહિતે દરવાજો બંધ કરતા કહ્યું અને ઝડપથી સીડીઓ ઉતરી ગયો.

કાશીબેન બંધ દરવાજા સામે તાકી રહ્યા. તેમની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયા. તેમણે સાડીના છેડાથી આંસુ લૂછ્યા અને રસોડાના એંઠા વાસણો સાફ કરવા લાગ્યા.

બપોરના બે વાગ્યા હતા અને આખા મકાનમાં એકદમ શાંતિ હતી. કાશીબેન ખાટલા પર આડા પડ્યા હતા, પણ તેમને ઊંઘ આવતી નહોતી. તેમના મનમાં વારંવાર એક જ વિચાર આવતો હતો કે મોહિત આવો ક્યારેય નહોતો.

નાનપણમાં રવિવાર આવે એટલે મોહિત આખો દિવસ માની આજુબાજુ જ ફરતો રહેતો હતો. હવે મોટો સાહેબ બની ગયો એટલે કદાચ ઘરડી માની વાતો તેને બોરિંગ લાગવા માંડી હતી. કાશીબેનને આ વાતનું ખૂબ માઠું લાગતું હતું.

બપોરે અઢી વાગ્યે અચાનક કાશીબેનની નજર ટીપોઈ પર પડી. ત્યાં મોહિતનું મોટું લેધરનું પાકીટ અને જરૂરી આઈડી કાર્ડ ભૂલથી પડી રહ્યા હતા.

કાશીબેન ઊભા થયા અને તેમણે પાકીટ હાથમાં લીધું. "અરેરે, આ છોકરો ઉતાવળમાં પોતાનું આઈડી કાર્ડ અને પૈસા અહીં જ ભૂલી ગયો."

તેમને ચિંતા થઈ કે જો ઓફિસમાં ગેટ પર આઈડી કાર્ડ માંગશે તો મોહિતને અંદર કેવી રીતે જવા દેશે. વળી બપોરે જમવા માટે કે ચા-નાસ્તા માટે પૈસાની પણ જરૂર પડશે.

કાશીબેને નક્કી કર્યું કે પોતે જાતે જઈને મોહિતને આ પાકીટ આપી આવશે. તેઓ અંદર ગયા અને પોતાની સારી સાડી પહેરી લીધી. પાકીટને થેલીમાં સુરક્ષિત મૂકીને તેઓ ઘરની બહાર નીકળ્યા.

સોસાયટીના નાકેથી તેમણે એક રીક્ષા પકડી. મોહિત જે મોટી આઈટી કંપનીમાં કામ કરતો હતો તેનું સરનામું કાશીબેનને યાદ હતું. રીક્ષાવાળાને સરનામું આપીને તેઓ બેસી ગયા.

અડધા કલાક પછી રીક્ષા શહેરના એક મોટા બિઝનેસ પાર્ક સામે ઊભી રહી. કાશીબેન રીક્ષામાંથી નીચે ઉતર્યા અને સામે ઊભેલી કાચની ઊંચી બિલ્ડિંગ જોઈને અચંબામાં પડી ગયા.

તેઓ ધીમા પગલે મુખ્ય દરવાજા તરફ આગળ વધ્યા. ત્યાં ગેટ પર એક યુનિફોર્મ પહેરેલો સિક્યોરિટી ગાર્ડ ઊભો હતો. ગાર્ડે કાશીબેનને અટકાવ્યા અને પૂછ્યું, "માજી, તમારે કોનું કામ છે?"

"ભાઈ, મારો દીકરો મોહિત અહીં કામ કરે છે, તે પોતાનું કાર્ડ ભૂલી ગયો છે એટલે આપવા આવી છું," કાશીબેને સ્મિત સાથે કહ્યું.

સિક્યોરિટી ગાર્ડે મોહિતનું નામ સાંભળીને પોતાના રજિસ્ટરમાં જોયું. પછી તેણે કાશીબેન સામે થોડી વિચિત્ર નજરે જોયું.

"માજી, આજે રવિવાર છે અને આજે આખી ઓફિસ સાવ બંધ છે," ગાર્ડે નમ્રતાથી કહ્યું.

કાશીબેન ચોંકી ગયા અને બોલ્યા, "ના ભાઈ, મોહિત તો સવારે જ અહીં આવ્યો છે. તેને આજે કોઈ મોટો પ્રોજેક્ટ પૂરો કરવાનો છે."

ગાર્ડે હસીને માથું હલાવ્યું. "માજી, રવિવારે આખી બિલ્ડિંગમાં પાવર કટ હોય છે અને કોઈને પણ અંદર જવાની પરવાનગી નથી હોતી. આજે સવારથી અહીં કોઈ આવ્યું જ નથી."

આ સાંભળીને કાશીબેનના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ. તેમને લાગ્યું કે ગાર્ડ કોઈ ભૂલ કરી રહ્યો છે.

તેમણે થેલીમાંથી મોહિતનું આઈડી કાર્ડ કાઢીને ગાર્ડને બતાવ્યું. "જો ભાઈ, આ મારો દીકરો, એ આ કંપનીમાં સિનિયર મેનેજર છે."

ગાર્ડે એ આઈડી કાર્ડ હાથમાં લીધું અને ધ્યાનથી જોયું. તેણે અંદર ઓફિસના રિસેપ્શન પર ફોન જોડ્યો અને વિગતો માંગી.

બે મિનિટ વાત કર્યા પછી ગાર્ડે ફોન મૂક્યો અને કાર્ડ પાછું આપ્યું. તેનો ચહેરો ગંભીર થઈ ગયો હતો.

"માજી, મોહિતભાઈ ચાર મહિના પહેલાં જ આ કંપનીમાંથી રાજીનામું આપી ચૂક્યા છે," ગાર્ડે ધીમા અવાજે ખુલાસો કર્યો. "હવે તેઓ અહીં કામ નથી કરતા."

કાશીબેનને લાગ્યું કે તેમના કાનમાં કોઈએ ધડાકો કર્યો હોય. તેમનું આખું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું અને આંખો સામે અંધારા આવી ગયા.

તેમણે થાંભલાનો ટેકો લીધો અને ત્યાં જ બેસી પડ્યા. તેમનું મગજ સાવ શૂન્ય થઈ ગયું હતું. જો મોહિત અહીં નોકરી નથી કરતો, તો તે દર રવિવારે ક્યાં જાય છે?

તેમણે વિચાર્યું કે શું તેમનો દીકરો કોઈ ખોટા રસ્તે ચડી ગયો છે? શું તે કોઈ મુસીબતમાં ફસાયો છે અને પોતાનાથી છુપાવી રહ્યો છે?

કાશીબેન રડમસ અવાજે ગાર્ડને પૂછવા લાગ્યા, "ભાઈ, તમને કંઈ ખબર છે એ ક્યાં ગયો હશે?"

ગાર્ડે વિચાર્યું અને કહ્યું, "માજી, ગયા અઠવાડિયે તેઓ સામેના કોમ્પ્લેક્સમાં એક કન્સલ્ટન્સી ઓફિસે જતા દેખાયા હતા. ત્યાં રવિવારે પણ નોકરીના ઇન્ટરવ્યૂ ચાલતા હોય છે."

કાશીબેને એક ક્ષણનો પણ વિચાર ન કર્યો. તેઓ ધ્રૂજતા પગલે રસ્તો ઓળંગીને સામેના જૂના કોમ્પ્લેક્સ તરફ ચાલવા લાગ્યા.

કોમ્પ્લેક્સના બીજા માળે એક નાની ઓફિસની બહાર લાંબી લાઈન લાગેલી હતી. ઘણા બધા યુવાનો હાથમાં ફાઈલો લઈને બેઠા હતા અને પોતાની વારાની રાહ જોઈ રહ્યા હતા.

કાશીબેન ધીમે ધીમે આગળ વધ્યા અને ભીડમાં નજર દોડાવી. ખૂણામાં એક પ્લાસ્ટિકની તૂટેલી ખુરશી પર મોહિત બેઠો હતો.

મોહિતના હાથમાં એક જૂની બાયોડેટાની ફાઈલ હતી અને તેના કપડાં પરસેવાથી રેબઝેબ હતા. તેનો ચહેરો સાવ સુકાઈ ગયો હતો અને આંખોમાં ઊંડી લાચારી દેખાતી હતી.

તે વારંવાર પોતાના હાથ જોડીને કંઈક ગોખી રહ્યો હતો, જાણે ઇન્ટરવ્યૂ આપવાની પ્રેક્ટિસ કરતો હોય. તેની બાજુમાં એક સસ્તો પાણીનો પાઉચ પડ્યો હતો.

આ દ્રશ્ય જોઈને કાશીબેનની છાતી ચીરાઈ ગઈ. તેમનો જે દીકરો ઘરમાં હસતો-રમતો રહેતો હતો, તે અહીં આવી હાલતમાં બેઠો હતો.

કાશીબેનને હવે બધી વાત સમજાઈ ગઈ હતી. કંપની છૂટી ગયા પછી મોહિત ચાર મહિનાથી બેરોજગાર હતો.

તે દર રવિવારે અને રોજ સવારે નોકરી શોધવા માટે આખા શહેરમાં ભટકતો હતો. તે પોતાની ઘરડી માને આ નિષ્ફળતા જણાવીને દુઃખી કરવા માંગતો નહોતો.

કાશીબેનના આંસુ ગાલ પરથી વહીને સાડીમાં સમાઈ રહ્યા હતા. તેમને પોતાની જાત પર ગુસ્સો આવ્યો કે તેઓ દીકરાને સ્વાર્થી સમજી બેઠા હતા.

તેઓ ધીમા પગલે મોહિતની ખુરશી પાસે પહોંચ્યા. મોહિત પોતાની ફાઈલ જોવામાં એટલો મગ્ન હતો કે તેણે સામે જોયું પણ નહીં.

"મોહિત," કાશીબેને ખૂબ જ વહાલથી અને ધ્રૂજતા અવાજે સાદ પાડ્યો.

મોહિતે ચમકીને માથું ઊંચું કર્યું. સામે પોતાની માને ઊભેલી જોઈને તેના હાથમાંથી ફાઈલ નીચે પડી ગઈ.

તેના ચહેરા પરનો રંગ સાવ ઉડી ગયો અને તે ગભરાઈને ઊભો થઈ ગયો. "મા... તું અહીં... તું અહીં કેવી રીતે આવી?"

મોહિતે આજુબાજુ જોયું, તેને લાગ્યું કે તેનું આટલા મહિનાઓનું જૂઠાણું પકડાઈ ગયું છે. તે શરમ અને ગ્લાનિથી નીચી નજર કરી ગયો.

"મા, મને માફ કરી દે," મોહિતના ગળામાંથી ડૂસકું નીકળી ગયું. "મારી નોકરી ચાર મહિના પહેલાં છૂટી ગઈ હતી. કંપનીએ ઘણા લોકોને કાઢી મૂક્યા હતા."

કાશીબેન કંઈ બોલ્યા નહીં, માત્ર આંસુ ભરેલી આંખોથી દીકરા સામે જોતા રહ્યા.

"હું તને ચિંતામાં મૂકવા નહોતો માંગતો," મોહિત ચોધાર આંસુએ રડવા લાગ્યો. "હું દર રવિવારે અહીં ઇન્ટરવ્યૂ આપવા આવતો હતો કે કદાચ કોઈ નાની-મોટી નોકરી મળી જાય. હું સાવ નિષ્ફળ ગયો મા."

મોહિતે પોતાના બંને હાથથી મોં ઢાંકી દીધું. તેનો અહંકાર અને હિંમત બંને તૂટી ગયા હતા.

કાશીબેને આગળ વધીને મોહિતના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લઈ લીધા. તેમણે મોહિતના ચહેરા પરથી હાથ હટાવ્યા અને તેના આંસુ લૂછ્યા.

તેમણે કોઈ ફરિયાદ ન કરી, કોઈ ગુસ્સો ન કર્યો. તેમણે ફક્ત પોતાના દીકરાનો હાથ મજબૂતીથી પકડી રાખ્યો.

"ગાંડા, તેં મને આટલી પારકી સમજી લીધી?" કાશીબેનનો અવાજ ગદગદ થઈ ગયો હતો. "સુખમાં સાથે હસીએ અને દુઃખમાં એકબીજાથી છુપાવીએ, એને પરિવાર ન કહેવાય."

મોહિત માના ખભા પર માથું મૂકીને એક બાળકની જેમ રડી પડ્યો. છેલ્લા ચાર મહિનાનો બધો બોજ જાણે તેના માથા પરથી ઉતરી ગયો હતો.

"બેટા, જિંદગીમાં સારા અને ખરાબ બંને દિવસો આવે છે," કાશીબેને તેના માથા પર હાથ ફેરવતા પ્રેમથી સમજાવ્યું. "પણ એમાં કંઈ આવું ના કરાય, મા-બાપથી આવી વાત છુપાવાય નહીં."

તેમણે મોહિતની નીચે પડેલી ફાઈલ ઉપાડી અને તેના હાથમાં આપી. "ચાલ ઊભો થા, એ તો બધું ઠીક થઈ જશે. તારી મા તારી સાથે ઊભી છે ત્યાં સુધી તારે કોઈનાથી ડરવાની જરૂર નથી."

મોહિતે મા સામે જોયું. માની આંખોમાં જે વિશ્વાસ હતો, તેણે મોહિતના તૂટેલા મનમાં ફરીથી પ્રાણ ફૂંકી દીધા.

તે દિવસે બંને સાથે ચા પીવા બેઠા અને શાંતિથી ઘરે પાછા આવ્યા. ઘરમાં હવે કોઈ રહસ્ય નહોતું, માત્ર એકબીજા માટે અતૂટ સાથ હતો.

એ ઘટના પછી મોહિતનો આત્મવિશ્વાસ પાછો આવી ગયો. તેણે કોઈ પણ સંકોચ કે ડર વગર ફરીથી નવી જગ્યાઓએ અરજી કરવાનું શરૂ કર્યું.

બરાબર એકાદ મહિના પછી એક મોટી કંપનીમાંથી મોહિતને સિનિયર પદ માટે ઓફર લેટર આવી ગયો. તેનો પગાર પણ જૂની નોકરી કરતા ઘણો સારો હતો.

નોકરી મળ્યા પછીના પહેલા રવિવારે મોહિતે સવારે વહેલા ઉઠીને મા માટે ચા બનાવી. તે આખો દિવસ માની પાસે બેસી રહ્યો અને સાંજે બંને સાથે મંદિરે દર્શન કરવા ગયા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.