રાત્રે બે વાગ્યે અમીર સાસુને ચોરીછૂપીથી ભોંયરામાં જતાં જોઈને નવી વહુના પગ નીચેથી...

લગ્નની ત્રીજી જ મધરાતે જ્યારે આખી વિશાળ રજવાડી હવેલીમાં સ્મશાન જેવો ઘોર અંધકાર અને ભેંકાર શાંતિ છવાયેલા હતા, ત્યારે હવેલીના લાંબા અંધારા કોરિડોરમાંથી રસોડામાં એકલી પાણી પીવા માટે નીકળેલી ગરીબ નાની વહુ પ્રિયાના બંને હાથમાંથી પીવાના પાણીનો મોટો ભરેલો ચાંદીનો કળશ ભોંયરાના ભારે લોખંડી દરવાજા પાસે આરસના પથ્થર પર પડીને જોરદાર અવાજ સાથે ખખડ્યો. અચાનક પાછળથી અંધારામાંથી અચાનક આવીને સાસુ વસુધાબેને નાની વહુ પ્રિયાનું જમણું કાંડું લોખંડી પકડ સાથે જકડી લીધું. સાસુ વસુધાબેનની બંને મોટી આંખોમાં અજંપો, ભય અને ક્રોધની ભયાનક જવાળા ભભૂકી રહી હતી. સાસુ વસુધાબેને પ્રિયાના કાન પાસે આવીને પોતાની લાલ આંખો સાથે અત્યંત કઠોર, ભયાનક અને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું કે પ્રિયા, રાત્રે બે વાગ્યે આ હવેલીના ઉત્તર ભાગના બંધ ભોંયરા તરફ આવવાની તારી હિંમત કેવી રીતે થઈ. આ અમારા રજવાડાના ઘરમાં જે પણ આ બંધ ભોંયરાના રૂમમાં ડોકિયું કરવાની કે જાસૂસી કરવાની કોશિશ કરે છે તેને તરત જ ઘરમાંથી કાઢી મૂકવામાં આવે છે. અત્યારે ને અત્યારે ચૂપચાપ તારા પોતાના બેડરૂમમાં જતી રહે.

પ્રિયા પોતાના બંને પગે થરથર કાંપતી પોતાના બેડરૂમમાં પાછી ફરી. તેનો ઉદ્યોગપતિ પતિ સમીર મોટા રાજવી પલંગ પર તાવમાં પરસેવાથી રેબઝેબ થઈને ધ્રૂજતો સૂતો હતો અને ઊંઘમાં ધ્રૂજતા હાથે પોતાના રેશમી ઓશિકા નીચે ગુપ્ત રીતે સંતાડેલી લોખંડની ભારે ચાવી પકડી રહ્યો હતો. લાચાર સમીર ઊંઘમાં તડપીને બબડી રહ્યો હતો કે હે ભગવાન મને માફ કરી દો, એ ભયાનક આગ મારી મોટી ભૂલ હતી, હું પચાસ નિર્દોષ લોકોનો ગુનેગાર છું. નિર્દોષ પ્રિયાના બંને પગ નીચેથી જાણે કાળમીંઢ જમીન સરકી ગઈ. ગરીબ કન્યા પ્રિયા એક નાના ગામડાના પ્રાથમિક સરકારી શિક્ષકની સાદી અને સંસ્કારી દીકરી હતી અને તેને આ સો કરોડના જાણીતા અબજોપતિ ઉદ્યોગપતિ ખાનદાનમાં કોઈપણ જાતનું દહેજ કે શરત વગર માત્ર તેના ઉચ્ચ સંસ્કારો, સેવાભાવ અને પવિત્રતા જોઈને પરણાવવામાં આવી હતી. પ્રિયાને પોતાના મનમાં લાગતું હતું કે આ આલીશાન હવેલીના મોંઘા ચમકતા માર્બલ અને વૈભવ પાછળ કોઈ અતિ ભયાનક, ગોઝારો, કાળો અને અમાનવીય ગુનો છુપાયેલો છે.

દિવસો વીતતા ગયા અને પ્રિયાએ સાસરીના દરેક સભ્યનું વર્તન અતિ વિચિત્ર અને રહસ્યમય જોયું. આખી ટેક્સટાઇલ કંપનીના માલિક અબજોપતિ વૃદ્ધ સસરા હસમુખભાઈ દર ગુરુવારે મોડી રાત્રે બરાબર ત્રણ વાગ્યાના ટકોરે લાખો રૂપિયાની મોંઘી આયાતી જરૂરી દવાઓ અને રોકડ રૂપિયાની મોટી મોટી થેલીઓ ગુપ્ત વાનમાં ચડાવતા હતા અને પોતાની છાતી પકડીને પોતાની બ્લડ પ્રેશર અને હૃદયરોગની દવાઓ પાણી સાથે ગળતા હતા. નણંદ મીરા પોતાના અંધારા બંધ બેડરૂમમાં બહાર સમાજ માટે પહેરેલા મોંઘા રેશમી ડિઝાઈનર કપડાં અને સોનાના દાગીના ઉતારીને ફાટેલા જૂના સુતરાઉ કપડાં પહેરીને ખૂણામાં બેસીને કલાકો સુધી રડતી હતી. પતિ સમીર ક્યારેય રાજવી પલંગ પર નહોતો સૂતો પણ જમીન પર એક જૂની સાદી સાદડી પાથરીને એક કઠોર તપસ્વીની જેમ સૂતો હતો અને પ્રિયાને પોતાની પત્ની તરીકે અડવાની કે પાસે બેસવાની પણ સાફ ના પાડી દેતો હતો.

નિર્દોષ વહુ પ્રિયા રોજ સવારે વહેલી પરોઢે બરાબર ચાર વાગ્યે પથારીમાંથી ઊઠીને સ્નાન કરીને હવેલીના મંદિરમાં શુદ્ધ ઘીનો દીવો કરતી પણ ઘરના તમામ લોકો વચ્ચે એક અજીબ મૌન અને ઉદાસી છવાયેલી રહેતી હતી. ઘરનો કોઈ પણ સભ્ય ક્યારેય મોટેથી હસતો નહોતો કે કોઈ મોટો તહેવાર ઉત્સાહથી ઉજવતો નહોતો. ચારે તરફ એક ભેંકાર સ્મશાન જેવી શાંતિ હતી. નિર્દોષ પ્રિયાના માસૂમ મનમાં ભય, આશંકા અને અજંપાનો મોટો પહાડ તૂટી પડ્યો હતો. પ્રિયાને લાગતું હતું કે આખો પરિવાર કોઈ ગેરકાયદેસર કાળો ધંધો કરે છે અથવા કોઈ મોટો ગુનો છુપાવી રહ્યો છે. મહાશિવરાત્રીના પાવન પર્વની મોડી રાત્રે જ્યારે આખો પરિવાર સોસાયટીના મોટા જાહેર ભક્તિ ઉત્સવ અને મંદિરમાં ગયો હતો, ત્યારે પ્રિયાએ પોતાના બંને હાથે હવેલીના મંદિરના પવિત્ર પૂજાના ગોખલામાંથી પેલી ગુપ્ત લોખંડની ચાવી શોધી કાઢી.

પ્રિયાએ પોતાના બંને ધ્રૂજતા કંપતા હાથે પેલી કાટ લાગેલી ચાવી ઘુમાવીને હવેલીના ઉત્તર ભાગના ભોંયરાનો મોટો સાગવાન અને લોખંડી દરવાજો ધીમેથી આખો ખોલ્યો. દરવાજો ખૂલતાં જ પ્રિયાના શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયા અને તેની આંખો ફાટી ગઈ. પ્રિયાને મનમાં લાગતું હતું કે અંદર કોઈ ગેરકાયદેસર હથિયારો કે કાળો ખજાનો હશે, પણ અંદરનું અદભુત દ્રશ્ય માનવ કલ્પનાથી પણ પર સાવ અલૌકિક અને પવિત્ર હતું. એ આખું વિશાળ પાતાળ જેવું ભોંયરૂં સફેદ લાઈટોથી ઝગમગતી એક અત્યાધુનિક હાઈટેક ચેરિટેબલ હોસ્પિટલ, વિનામૂલ્યે દવાખાનું, પચાસ બેડના આઈસીયુ વોર્ડ અને અનાથ બાળકોના આશ્રમમાં ફેરવાયેલું હતું. અંદર વોર્ડમાં પચાસથી વધુ ગરીબ દાઝેલા શ્રમિક દર્દીઓ, લાચાર અનાથ ભૂલકાંઓ અને પથારીવશ લકવાગ્રસ્ત વૃદ્ધોની નિઃશુલ્ક સારવાર ચાલી રહી હતી.

પ્રિયાની અશ્રુભરી નજર સામે હોસ્પિટલની મુખ્ય દીવાલ પર લટકતી સમીરના સ્વર્ગસ્થ મોટા ભાઈ સ્વર્ગસ્થ આલોકની મોટી તસવીર પર પડી. સ્વર્ગસ્થ આલોકની તસવીરની નીચે રાખેલી લાલ રંગની અંગત ડાયરી ખોલીને વાંચતાં જ વેદના અને આદરના ચોધાર ગરમ આંસુ વહી નીકળ્યા. આજથી બરાબર પાંચ વર્ષ પહેલાં પરિવારની ઔદ્યોગિક વિસ્તારમાં આવેલી કાપડની મોટી વિરાટ ફેક્ટરીમાં અકસ્માતે શોર્ટ સર્કિટથી ભીષણ આગ લાગી હતી. સમીરના મોટા ભાઈ આલોકે પોતાના સગા જીવ કે જાનની સહેજ પણ પરવા કર્યા વગર આગની લપેટ અને જ્વાળાઓમાં કૂદી પડીને પચાસથી વધુ ગરીબ શ્રમિક મજૂરો અને તેમના માસૂમ બાળકોનો જીવ બચાવ્યો હતો, પણ આલોક પોતે એ ભીષણ આગની લપેટમાં ફસાઈને બળીને હંમેશ માટે શહીદ થઈ ગયા હતા.

મોટા દીકરાના અકાળ અવસાન અને એ દર્દનાક પશ્ચાતાપમાં આખા પરિવારે સમાજ સમક્ષ સાદગી ધારણ કરીને અંદરથી તમામ વૈભવનો ત્યાગ કર્યો હતો. પરિવારે પોતાની આખી કરોડોની ઔદ્યોગિક કાપડ કંપનીના નેવું ટકા જેટલા જંગી નફામાંથી આ મહાન ગુપ્ત ચેરિટેબલ હોસ્પિટલ ચલાવવાનો અડગ સંકલ્પ કર્યો હતો જેથી કોઈ ગરીબ દર્દી સારવાર વગર ન મરે. તેમણે સરકાર સમક્ષ કોઈ ટેક્સ બચાવવા કે સમાજ અને અખબારોમાં પોતાની વાહવાહી અને પ્રશંસા લૂંટવા માટે આ મહાન સેવાની કોઈ જાહેરાત નહોતી કરી.

પતિ સમીરે એક ગરીબ પરિવારની દીકરી પ્રિયા સાથે લગ્ન એટલા માટે કર્યા હતા કારણ કે દીકરી પ્રિયાના સંસ્કાર અને પવિત્ર સેવાભાવ જાણીતા હતા અને તેમને આ પવિત્ર ટ્રસ્ટ સંભાળવા માટે એક સેવાભાવી સાચી અન્નપૂર્ણા અને કુલવધૂ દેવીની જરૂર હતી. તેઓ નિર્દોષ પ્રિયાને પોતાના આકરા તપ અને ત્યાગની જંજીરોમાં પરાણે બાંધવા નહોતા માંગતા એટલે બધું છુપાવી રાખ્યું હતું.

બરાબર એ જ ભાવુક ક્ષણે સમીર, સાસુ વસુધાબેન અને સસરા હસમુખભાઈ ભોંયરાના ઓરડામાં ધીમેથી પ્રવેશ્યા. પતિ સમીરે પોતાનું માથું નીચું રાખીને બંને હાથ જોડીને અત્યંત ગળગળા અવાજે કહ્યું કે પ્રિયા, અમે તારાથી આ રહસ્ય એટલા માટે છુપાવ્યું હતું કારણ કે અમે અમારા પશ્ચાતાપ અને ત્યાગનો બોજ તારા પર નાખવા નહોતા માંગતા. જો તને લાગે કે અમે તારી સાથે છેતરપિંડી કરી છે, તો તું આ ઘર છોડીને જવા માટે સ્વતંત્ર છે.

પ્રિયા બંને હાથ જોડીને ચોધાર આંસુએ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડતી રડતી પોતાના સસરા હસમુખભાઈ અને સાસુ વસુધાબેનના બંને પવિત્ર પગમાં સાષ્ટાંગ ઢળી પડી. પ્રિયાએ તેમના બંને ચરણો પોતાના આંસુઓથી ભીંજવી દીધા. પ્રિયાએ બંને હાથ જોડીને ચોધાર ગરમ આંસુએ રડતાં રડતાં કહ્યું કે બા, હું સાચે જ અજ્ઞાન અને મૂર્ખ હતી જે તમારા આ મહાન ત્યાગને ગુનો સમજી બેઠી હતી. તમે બધા આજના આ સ્વાર્થી કળિયુગમાં સાધારણ માણસ નથી પણ સાક્ષાત ધરતી પરના દેવદૂત અને ભગવાન છો. હું મારી આખી જિંદગી તમારી આજ્ઞાકારી દીકરી અને સાચી દાસી બનીને આ તમામ અનાથ બાળકો, વૃદ્ધો અને લાચાર દર્દીઓની આખરી શ્વાસ સુધી નિઃસ્વાર્થ સેવા કરીશ.

પ્રિયાએ દોડીને પોતાના દેવ સમાન તપસ્વી પતિ સમીરને બંને હાથે વહાલથી ગળે વળગી લીધો અને પોતાના સાડીના પાલવથી તેના ગાલ પરથી આંસુ લૂછ્યા. માતા સમાન સાસુ વસુધાબેને આંસુ ભરી આંખોએ વહાલી વહુ પ્રિયાને પોતાની છાતી સરસી પ્રેમપૂર્વક ચાંપી લીધી અને હર્ષના આંસુ સાથે આશીર્વાદ આપ્યા કે બેટા, આજે અમારા આ પવિત્ર સેવાયજ્ઞને સાચી કુલવધૂ મળી ગઈ. એ આખી હવેલીમાં તમામ ખોટી શંકાઓ, વહેમ, ગેરસમજ અને ભયના કાળા વાદળો હંમેશ માટે ઓગળી ગયા હતા. એ પવિત્ર આંગણામાં સાચા નિઃસ્વાર્થ ત્યાગ, માનવતા, પરોપકાર અને પવિત્ર દિવ્ય પ્રેમનો અમર તેમજ કલ્યાણકારી સૂર્યોદય થયો હતો. એ વિશાળ હવેલીનું આંગણું સાચે જ સાક્ષાત પવિત્ર તીર્થધામ, આશ્રમ અને દેવમંદિર બની ગયું હતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.