રાત્રે સસરાની ઉધરસ સાંભળીને વહુ ગુસ્સે થઈ, પણ દરવાજા પાછળથી સાસુની વાત સાંભળી તો...
ખાંસીનો એક મોટો અવાજ શાંત ઓરડામાં ગૂંજી ઊઠ્યો. રમેશભાઈની છાતીમાંથી સીટી વાગવા જેવો ઝીણો અવાજ આવતો હતો.
તેમના ગળામાં કફ જામી ગયો હતો અને શ્વાસ લેવામાં ભારે તકલીફ થઈ રહી હતી. ખાટલા પર પડેલા રમેશભાઈ પોતાના બંને હાથ વડે છાતી દાબી રહ્યા હતા.
તેમની પત્ની સુશીલાબેને તુરંત તાંબાની નાની વાટકીમાંથી ગરમ તેલ લીધું. તેમણે પોતાના ખરબચડા હાથે રમેશભાઈની પીઠ પર હળવેથી માલિસ કરવાનું શરૂ કર્યું.
તેલની હૂંફ અને સુશીલાબેનનો કાળજીભર્યો સ્પર્શ અનુભવીને રમેશભાઈનો શ્વાસ થોડો શાંત થયો. પણ તેમની આંખોમાં સાવ નિરાશા છવાયેલી હતી.
રમેશભાઈ એક સાધારણ મધ્યમ વર્ગના પરિવારના વડીલ હતા. આખું જીવન મહેનત કરીને તેમણે પોતાના દીકરા આકાશને ભણાવ્યો અને મોટા સ્થાને પહોંચાડ્યો હતો.
હવે ઘરમાં આકાશ, તેની પત્ની પૂજા અને તેમની પાંચ વર્ષની નાની દીકરી ખુશી સાથે રહેતા હતા. ઉંમર વધવાની સાથે રમેશભાઈનું શરીર નબળું પડી ગયું હતું.
છેલ્લા કેટલાક મહિનાઓથી તેમને શ્વાસની અને ભારે કફની બીમારી થઈ ગઈ હતી. રાત્રે તેમની ઉધરસ આખા ઘરમાં સંભળાતી હતી.
સુશીલાબેન આખો દિવસ ઘરનું કામ કરતા અને રાત્રે પતિની સેવા કરતા. તેઓ ક્યારેય થાકનો અનુભવ ચહેરા પર લાવતા નહોતા.
રમેશભાઈએ પીઠ પરથી સુશીલાબેનનો હાથ હટાવી દીધો. તેમણે નીચું જોઈને એક ઊંડો નિસાસો નાખ્યો.
"હવે આ જિંદગીથી હું કંટાળી ગયો છું," રમેશભાઈનો અવાજ સાવ ધીમો અને ભરાયેલો હતો. "ભગવાન મને અહીંથી ઉઠાવી લે તો સારું."
તેમણે સુશીલાબેનની સામે જોયું. "સાચું કહેજે સુશીલા, તું પણ મારા આ રોગથી અને મારી સેવા કરી કરીને કંટાળી ગઈ છે ને? તને પણ એવું નથી થતું કે હું જતો રહું તો તારી શાંતિ થઈ જાય?"
સુશીલાબેને હાથમાં રહેલી તેલની વાટકી બાજુ પર મૂકી. તેમની આંખોમાં એક હળવો ગુસ્સો અને દુઃખ બંને દેખાયા.
"તમે આ શું બોલો છો?" સુશીલાબેને ખૂબ જ શાંતિથી કહ્યું. "કોઈ પણ સ્ત્રી જાતે કરીને વિધવા બનવાનો શોખ નથી રાખતી. તમે મારી છત્રછાયા છો."
તેમણે રમેશભાઈના હાથ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો. "તમારી ઉધરસથી હું નથી કંટાળી, પણ હા, ઘરના બીજા લોકોને એનાથી તકલીફ થાય છે."
રમેશભાઈએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "બીજા કોને? શું આકાશ કશું કહે છે?"
"આકાશ તો આખો દિવસ નોકરીમાં વ્યસ્ત રહે છે," સુશીલાબેને ધીમેથી કહ્યું. "પણ આપણી વહુ પૂજા આડોશ-પાડોશમાં વાતો કરે છે."
સુશીલાબેને ઘરના દરવાજા તરફ જોયું. "પૂજા પાડોશીઓને કહેતી હતી કે બાપાની આખો દિવસની ઉધરસથી મારી ઊંઘ બગડે છે. તે તો તમારા મૃત્યુની ઈચ્છા રાખે છે."
આ વાત સાંભળીને રમેશભાઈની આંખોમાં પાણી આવી ગયા. તેમણે ક્યારેય વિચારી નહોતું કે તેમની પોતાની વહુ તેમના માટે આવું વિચારશે.
સુશીલાબેને તેમનો હાથ વધારે મજબૂતીથી પકડ્યો. "તમે હિંમત ન હારો. આ ઘરમાં હજુ પણ એક જીવ છે જેને તમારી સાચી ચિંતા છે."
"કોણ?" રમેશભાઈએ પૂછ્યું.
"આપણી નાની પૌત્રી ખુશી," સુશીલાબેનના ચહેરા પર હળવું સ્મિત આવ્યું. "ગઈકાલે રાત્રે ખુશી તેના પપ્પા પાસે ગઈ હતી. તેણે આકાશને કહ્યું કે પપ્પા, દાદા બહુ ઉધરસ ખાય છે, તમે તેમને કોઈ સારા ડોક્ટર પાસે કેમ નથી લઈ જતા?"
સુશીલાબેને કહ્યું, "એ નાની બાળકી દરરોજ ભગવાન પાસે પ્રાર્થના કરે છે કે તેના દાદા સાજા થઈ જાય. એટલે પરિવારમાં એકમાત્ર એ જ તમારી સાચી સંભાળ રાખે છે."
રમેશભાઈએ કાળજીપૂર્વક વાત સાંભળી. પછી તેમણે એક બીજો પ્રશ્ન પૂછ્યો.
"સુશીલા, જો પૂજા મારાથી આટલી ચીડાય છે, તો તે તારા વખાણ કેમ કરે છે? તે તારી સાથે તો બહુ સારી રીતે વાત કરે છે."
સુશીલાબેને એક હળવો નિસાસો નાખ્યો અને રમેશભાઈને સમજાવવા લાગ્યા.
"આ દુનિયા માત્ર ગરજ અને જરૂરિયાત પર નભે છે," સુશીલાબેને કહ્યું. "પૂજાને આખા ઘરનું કામ કરવામાં અને પોતાની દીકરી સાચવવામાં મારી જરૂર છે. જો હું નહીં હોઉં તો આ બધું કામ તેણે જાતે કરવું પડશે."
સુશીલાબેને આગળ કહ્યું, "પોતાનો સ્વાર્થ પૂરો થાય છે એટલે તે મારા વખાણ કરે છે. અને તમે હવે કોઈ કામ કરી શકતા નથી, એટલે તમારો અવાજ તેને બોજ લાગે છે."
ઓરડાની બહાર અંધારામાં પૂજા ઊભી હતી. તે રસોડામાંથી પાણી લેવા નીકળી હતી અને અંદર ચાલતી વાતો સાંભળીને રોકાઈ ગઈ હતી.
સાસુના મોંએથી આ બધી વાતો સાંભળીને પૂજાના ચહેરા પરનો ગુસ્સો ગાયબ થઈ ગયો. તેના પગ જમીન સાથે ચોંટી ગયા.
સુશીલાબેનનો એક એક શબ્દ પૂજાના દિલમાં તીરની જેમ વાગી રહ્યો હતો. તેને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ થવા લાગ્યો.
તેણે વિચાર્યું કે આજે જે સસરા બીમાર છે, કાલે તેના પોતાના પતિ પણ આ જ ઉંમરે પહોંચશે. અને એક દિવસ તે પણ આવી જ વૃદ્ધ થશે.
જો તેની પોતાની દીકરી ખુશી તેની સાથે આવું વર્તન કરશે તો તેને કેવું લાગશે? એ વિચાર માત્રથી પૂજાનું શરીર ધ્રૂજી ઊઠ્યું.
પૂજાની આંખોમાંથી અશ્રુ વહેવા લાગ્યા. તેના મનમાં પોતાના ખરાબ વિચારો પ્રત્યે ભારે પસ્તાવો થયો.
તેણે હવે દરવાજા પાછળ સંતાઈ રહેવાનું યોગ્ય ન માન્યું. તે ધીમેથી ઓરડાની અંદર આવી.
પૂજાને અચાનક અંદર આવતી જોઈને સુશીલાબેન અને રમેશભાઈ શાંત થઈ ગયા. તેમને લાગ્યું કે પૂજા તેમની વાતો સાંભળી ગઈ છે.
પરંતુ પૂજાએ કશું જ બોલ્યા વગર સસરા રમેશભાઈ અને સાસુ સુશીલાબેનના ચરણ સ્પર્શ કર્યા. તે નીચે બેસી પડી અને રડી પડી.
"મને માફ કરી દો બાપા," પૂજાનો અવાજ રડવાના કારણે અટકી રહ્યો હતો. "મેં બહુ મોટી ભૂલ કરી છે."
પૂજાએ પોતાના હાથ જોડી દીધા. "મારો સ્વાર્થ અને મારી અજ્ઞાનતાના કારણે હું આટલી નિષ્ઠુર બની ગઈ હતી. આજે મને સમજાઈ ગયું કે પરિવારમાં વડીલોનું શું સ્થાન હોય છે."
રમેશભાઈ અને સુશીલાબેન એકબીજા સામે જોઈ રહ્યા. તેમના ચહેરા પર આશ્ચર્ય હતું.
સુશીલાબેને આગળ વધીને વહુના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને તેને ઊભી કરી. "બેટા, તને તારી ભૂલ સમજાઈ ગઈ એ જ બહુ મોટી વાત છે."
પૂજાએ આંસુ લૂછ્યા અને કહ્યું, "કાલે સવારે જ હું આકાશને કહીને બાપાને શહેરના સારા ડોક્ટર પાસે બતાવવા લઈ જઈશ. હવેથી હું બાપાની પૂરી સંભાળ રાખીશ."
રમેશભાઈના ચહેરા પર પહેલીવાર શાંતિનું સ્મિત આવ્યું. તેમના મનની બધી નિરાશા ગાયબ થઈ ગઈ હતી.
ઓરડામાં છવાયેલું અંધારું અને કડવાશ હવે દૂર થઈ ગઈ હતી. ઘરનું વાતાવરણ પ્રેમ અને આદરથી ભરાઈ ગયું હતું.
એ રાત્રે રમેશભાઈને ખૂબ જ શાંતિથી ઊંઘ આવી ગઈ, કારણ કે ઘરમાં હવે માત્ર ગરજ નહીં પણ સાચો સ્નેહ હતો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.