પૂરા પરિવાર વચ્ચે વહુએ પતિની ધરપકડ કરાવી, પાછળથી કાગળો જોયા તો બધાની આંખમાંથી...
સવારના આઠ વાગ્યા હતા. રમેશભાઈના ઘરમાં બધા ચા-નાસ્તો કરવા બેઠા હતા. ઘરમાં ખુશીનો માહોલ હતો, કારણ કે નાનો દીકરો સાગર નવો બિઝનેસ શરૂ કરવાનો હતો. મોટા દીકરા આકાશ અને એની પત્ની નેહા પણ બાજુમાં બેઠા હતા. સાસુ સુમિત્રાબેન પોતાના હાથથી બધાને ગરમ ગરમ ભાખરી પીરસી રહ્યા હતા. બધા એકબીજા સાથે વાતો કરી રહ્યા હતા અને હસી રહ્યા હતા.
અચાનક બહાર ગાડીનો અવાજ આવ્યો. દરવાજો ખટખટાવ્યો. આકાશે દરવાજો ખોલ્યો તો સામે બે પોલીસવાળા ઊભા હતા. રમેશભાઈ ઊભા થઈ ગયા. એમણે પૂછ્યું કે સાહેબ શું કામ છે? સબ ઈન્સ્પેક્ટરે એક કાગળ બતાવ્યો અને કહ્યું કે આકાશભાઈ સામે ફરિયાદ થઈ છે. એમણે એમની ધરપકડ કરવી પડશે. આ સાંભળીને આખા ઘરમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો. સુમિત્રાબેનના હાથમાંથી થાળી પડી ગઈ.
રમેશભાઈએ પૂછ્યું કે સાહેબ તમે શું બોલો છો? મારા દીકરાએ એવું તે શું કર્યું છે? કોણે ફરિયાદ કરી છે? સબ ઈન્સ્પેક્ટરે શાંતિથી કહ્યું કે ફરિયાદ તમારા ઘરના જ સભ્યએ કરી છે. નેહાબેને જ પોલીસ સ્ટેશનમાં ફોન કરીને આકાશ સામે કેસ નોંધાવ્યો છે. આ સાંભળીને સુમિત્રાબેન નેહા તરફ ફર્યા. એમની આંખોમાં ગુસ્સો અને આશ્ચર્ય બંને હતા. આ આખું કુટુંબ તારા કારણે હસી રહ્યું હતું અને તું જ મારા દીકરાને જેલમાં મોકલે છે?
આકાશે નેહા સામે જોયું. એનો ચહેરો સાવ સફેદ પડી ગયો હતો. પણ નેહા કાંઈ જ બોલી નહીં. એ શાંતિથી ખૂણામાં ઊભી રહી. સાગરે બૂમ પાડીને કહ્યું કે ભાભી, તમારું મગજ ઠેકાણે છે? મારા ભાઈએ તમારું શું બગાડ્યું છે? ઘરમાં આટલો મોટો પ્રસંગ છે અને તમે આવું નાટક કર્યું? પણ નેહાએ કોઈ જ જવાબ ના આપ્યો. એણે પોતાની સરખી પણ સફાઈ ના આપી.
પોલીસ આકાશને પકડીને લઈ ગઈ. આકાશ જતી વખતે નેહા સામે જોતો રહ્યો, પણ નેહાએ પોતાની નજર નીચે કરી લીધી. રમેશભાઈ અને સાગર પોલીસ સ્ટેશન દોડ્યા. સુમિત્રાબેન ઘરમાં જ બેસીને રડવા લાગ્યા. એમણે નેહાને ઘણું બધું કહ્યું. તું આ ઘરમાં લક્ષ્મી બનીને આવી હતી કે રાક્ષસ બનીને? તારા લીધે આજે અમારા કુટુંબની ઈજ્જત ધૂળમાં મળી ગઈ. નેહાએ સાસુની બધી વાતો ચૂપચાપ સાંભળી લીધી, પણ મોઢામાંથી એક પણ શબ્દ ના કાઢ્યો.
બપોર થઈ ગઈ પણ ઘરમાં કોઈએ અન્નનો દાણો પણ મોઢામાં ના મૂક્યો. આજુબાજુના પાડોશીઓ પણ ભેગા થઈ ગયા હતા. બધા નેહાને જ દોષ આપી રહ્યા હતા. આવી વહુ તો કોઈના ઘરમાં ના આવે. પોતાના જ પતિને જેલમાં મોકલી દીધો! નેહા પોતાના રૂમમાં ગઈ અને દરવાજો બંધ કરી દીધો.
સાંજે ચાર વાગ્યે રમેશભાઈ અને સાગર પોલીસ સ્ટેશનથી પાછા આવ્યા. એમની સાથે સબ ઈન્સ્પેક્ટર પણ હતા. સુમિત્રાબેન તરત દરવાજે દોડ્યા. એમણે પૂછ્યું કે મારો આકાશ ક્યાં છે? એને છોડાવ્યો કે નહીં? રમેશભાઈ સાવ ભાંગી પડ્યા હતા. એ શાંતિથી સોફા પર બેસી ગયા. એમની આંખોમાં પાણી હતા.
સબ ઈન્સ્પેક્ટરે સુમિત્રાબેન સામે જોયું અને કહ્યું કે બેન, તમે તમારી વહુને ખોટી સમજી રહ્યા છો. જો આજે નેહાબેને સવારે આ પગલું ના ભર્યું હોત, તો કાલે સવારે તમે બધા રોડ પર આવી ગયા હોત. સુમિત્રાબેન કઈ સમજ્યા નહીં. એમણે પૂછ્યું કે તમે શું બોલો છો સાહેબ?
પોલીસ અધિકારીએ કાગળોનું એક કવર ટેબલ પર મૂક્યું. એમણે કહ્યું કે તમારા મોટા દીકરા આકાશે શેરબજાર અને સટ્ટામાં કરોડો રૂપિયા ગુમાવ્યા છે. એના પર પચાસ લાખનું દેવું થઈ ગયું હતું. એ દેવું ચૂકવવા માટે એણે તમારા નામની બનાવટી સહીઓ કરી હતી. સુમિત્રાબેન ચોંકી ગયા. મારા નામની સહી?
હા બેન, સબ ઈન્સ્પેક્ટરે આગળ કહ્યું. તમારા નામે જે આ મકાન છે અને બેંકમાં જે એફડી છે, એ બધું એ ગીરો મૂકવા જઈ રહ્યો હતો. આજે સાંજે જ બેંકના માણસો કબ્જો લેવા આવવાના હતા. આકાશે તમારા બોગસ કાગળો બનાવીને સહીઓ કરી લીધી હતી. નેહાબેનને કાલે રાત્રે જ આ વાતની ખબર પડી. એમણે આકાશને રોકવાનો બહુ પ્રયત્ન કર્યો. આકાશને સમજાવ્યો કે તું પપ્પાને બધી વાત કહી દે. પણ આકાશે એમની વાત ના માની. એણે તો નેહાને ધમકી પણ આપી હતી.
સુમિત્રાબેનની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. એમને વિશ્વાસ નહોતો આવતો. સાગરે આગળ આવીને કાગળો જોયા. કાગળોમાં સુમિત્રાબેનની બનાવટી સહીઓ હતી અને મકાન ગીરો મૂકવાના ડોક્યુમેન્ટ્સ તૈયાર હતા. સાગર બોલ્યો કે પપ્પા, આ તો સાચે જ ભાભી ના હોત તો આપણું ઘર વેચાઈ ગયું હોત!
પોલીસ અધિકારીએ કહ્યું કે નેહાબેન પાસે બે જ રસ્તા હતા. કાં તો એ ચૂપ રહેત અને તમારું આખું ઘર બરબાદ થઈ જાત, અથવા તો પોતાના પતિ સામે ફરિયાદ કરીને આ ઘર અને તમને બચાવી લેત. એમણે પોતાની વિવાહિત જિંદગી દાવ પર લગાવીને તમારા ઘરની છત બચાવી છે. જો સવારે પોલીસ ના આવી હોત તો બપોરે બેંકવાળા તમારો સામાન બહાર ફેંકી દેત.
આ સાંભળીને સુમિત્રાબેનના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. એમને સવારે બોલેલા એકેએક શબ્દ યાદ આવવા લાગ્યા. એમણે નેહાને કેટલું કડવું કહ્યું હતું! આજુબાજુના પાડોશીઓ પણ આ સાંભળીને શાંત થઈ ગયા. બધાને સમજાઈ ગયું કે જેને બધા દોષી માનતા હતા, એ જ આ ઘરની તારણહાર હતી.
સુમિત્રાબેન ધીમેથી ઊભા થયા અને નેહાના રૂમ તરફ ગયા. એમણે દરવાજો ખટખટાવ્યો. નેહાએ દરવાજો ખોલ્યો. એની આંખો રડી રડીને લાલ થઈ ગઈ હતી. સુમિત્રાબેને નેહા સામે જોયું. એમનું ગળું ભરાઈ આવ્યું હતું. એમણે કંઈ પણ બોલ્યા વગર નેહાને પોતાના છાતીએ લગાવી દીધી.
નેહા, મને માફ કરી દે દીકરી, સુમિત્રાબેન ધ્રૂજતા અવાજે બોલ્યા. મેં તને કેટલું ખરાબ કહ્યું! તું તો આ ઘરને બચાવવા લડી રહી હતી અને હું તને જ દોષ આપતી હતી. નેહાએ પણ સાસુને વળગીને રડી લીધું. એણે કહ્યું કે મમ્મીજી, મને ખબર હતી કે તમે બધા મારા પર ગુસ્સે થશો. પણ મારી પાસે બીજો કોઈ રસ્તો નહોતો. જો હું ચૂપ રહી હોત તો આકાશ તમને બધાને રસ્તા પર લાવી દેત. હું આ ઘરને તૂટતા ના જોઈ શકી.
રમેશભાઈ પણ પાસે આવ્યા. એમણે નેહાના માથા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું કે બેટા, આજે તેં સાબિત કરી દીધું કે તું ફક્ત આ ઘરની વહુ નથી, આ ઘરની દીકરી છે. તારા આ પગલાંથી આજે અમારું ઘર અને ઈજ્જત બંને બચી ગયા. આકાશ સાથે જે થવું જોઈતું હતું એ જ થયું છે. એણે પોતાની ભૂલની સજા ભોગવવી જ પડશે.
ઘરમાં ફરીથી શાંતિ છવાઈ ગઈ. પણ આ શાંતિ સવાર કરતાં જુદી હતી. આ શાંતિમાં એકબીજા પ્રત્યેનો સાચો આદર અને સમજણ હતા. સુમિત્રાબેનને સમજાઈ ગયું હતું કે ક્યારેક ઉપરથી ખરાબ લાગતો નિર્ણય પણ અંદરથી કુટુંબના ભલા માટે જ લેવાયો હોય છે.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.