પત્નીના કહેવાથી માને ઘર બહાર કાઢી મૂકી, પણ જ્યારે નોકરી છૂટી અને બેંકે ઘર જપ્ત કર્યું ત્યારે માએ પાલવમાંથી એવું કાઢીને આપ્યું કે...

નવા ફ્લેટની ચાવીઓ હાથમાં આવતા જ રોહિત અને તેની પત્ની પૂજાના ચહેરા પર ખુશી સમાતી નહોતી. સોસાયટીના મોટા ગેટ પાસે ઊભા રહીને બંને પોતાના સપનાના ત્રણ બેડરૂમના ઘર તરફ જોઈ રહ્યા હતા. ત્યાં જ પાછળ ઊભેલા કાંતાબેન પોતાની જૂની સાડીનો છેડો સરખો કરતા ધીમેથી હસ્યા.

સામાન શિફ્ટ કરવાનો દિવસ આવ્યો ત્યારે આખા જૂના ઘરમાં પૂંઠાના બોક્સ વિખરાયેલા પડ્યા હતા. કાંતાબેન સવારથી રસોડામાં ચા અને નાસ્તો બનાવીને બધાને આપતા હતા જેથી કોઈને થાક ન લાગે. બપોરે જ્યારે છેલ્લો સામાન ટ્રકમાં ચડી ગયો ત્યારે રોહિત પોતાની માતા પાસે આવીને ઊભો રહ્યો.

"બા, મારે તમને એક જરૂરી વાત કરવી છે," રોહિતે નીચે જોઈને ખચકાતા કહ્યું.

કાંતાબેને તેના માથે હાથ મૂકીને પૂછ્યું, "શું થયું બેટા, કોઈ ચિંતા છે?"

પૂજા પણ ત્યાં આવીને ઊભી રહી ગઈ અને તેણે રોહિતની સામે જોયું. "બા, વાત એવી છે કે નવો ફ્લેટ મોટો છે પણ તેમાં એક રૂમ રોહિતની ઓફિસ માટે રાખવો પડશે. બીજો રૂમ બાળકો માટે રહેશે અને ત્રીજો અમારો પોતાનો છે."

કાંતાબેન થોડી ક્ષણો માટે શાંત થઈ ગયા અને પૂજાનો ચહેરો જોવા લાગ્યા. તેમને સમજતા વાર ન લાગી કે આ ઘરમાં હવે તેમના માટે કોઈ જગ્યા બચી નહોતી. છતાં પણ તેમના ચહેરા પર કોઈ ગુસ્સો કે ફરિયાદ ન દેખાયા.

"સારું બેટા, હું સમજી ગઈ," કાંતાબેને ખૂબ જ શાંત અવાજમાં કહ્યું.

રોહિતે થોડા રૂપિયા કાઢીને માતાના હાથમાં મૂકવાનો પ્રયત્ન કર્યો. "બા, હું બાજુની ગલીમાં તમારા માટે એક નાની ઓરડી જોઈ આવ્યો છું, ત્યાંનું ભાડું હું આપી દઈશ."

કાંતાબેને તે રૂપિયા પાછા વાળીને રોહિતના ખિસ્સામાં મૂકી દીધા. "ના દીકરા, તું નવા ઘરનો ખર્ચો સંભાળ, મારી ચિંતા તું જરાય ના કરતો."

સાંજે ગાડી નવા એપાર્ટમેન્ટ તરફ નીકળી ગઈ અને કાંતાબેન એક નાની બેગ લઈને જૂની ગલી તરફ ચાલવા લાગ્યા. તેમણે એક જૂના મકાનના ધાબા પર બનેલી નાની એક રૂમ-રસોડાની ઓરડી ભાડે રાખી લીધી. તે રૂમમાં માત્ર એક ખાટલો, જૂનું પંખો અને રસોઈ માટેનો નાનો ચૂલો જ હતો.

પહેલા થોડા દિવસો કાંતાબેન માટે ખૂબ મુશ્કેલ રહ્યા, કારણ કે આખી જિંદગી પરિવાર સાથે રહ્યા પછી એકલા રહેવું સહેલું નહોતું. પણ તેમણે હિંમત ન હારી અને નજીકના મંદિરે જઈને દીવાબત્તી કરવાનું અને આજુબાજુના ઘરો માટે પાપડ વણવાનું નાનું કામ શરૂ કર્યું. તેનાથી તેમનો દિવસ પણ પસાર થઈ જતો અને નાનું-મોટું ગુજરાન પણ ચાલવા લાગ્યું.

બીજી તરફ, નવા ફ્લેટમાં રોહિત અને પૂજાની જિંદગી શરૂઆતમાં ખૂબ વૈભવી લાગતી હતી. રોજ સાંજે પાર્ટીઓ થતી અને નવા મિત્રો ઘેર આવતા જતા રહેતા. પણ સમય ક્યારેય એક સરખો રહેતો નથી અને પરિસ્થિતિ ધીમે ધીમે બદલાવા લાગી.

છ મહિના પછી અચાનક રોહિત જે કંપનીમાં કામ કરતો હતો તેમાં મોટી મંદી આવી ગઈ. એક જ દિવસમાં કંપનીએ ઘણા બધા કર્મચારીઓને નોકરીમાંથી છૂટા કરી દીધા, જેમાં રોહિતનું નામ પણ હતું. ઘરના મોટા હપ્તા અને મોંઘી જીવનશૈલી વચ્ચે રોહિત પર અચાનક આભ તૂટી પડ્યું.

બે મહિના સુધી રોહિતે નવી નોકરી શોધવા માટે આકાશ-પાતાળ એક કરી નાખ્યા પણ ક્યાંય મેળ પડ્યો નહીં. બેંકના હપ્તા ચડવા લાગ્યા અને સોસાયટીનું મેન્ટેનન્સ આપવાના પણ ફાંફા પડી ગયા. પૂજા પણ આ આર્થિક સંકટથી ખૂબ ડરી ગઈ હતી અને ઘરમાં રોજ ઝઘડા થવા લાગ્યા.

એક દિવસ બેંક તરફથી છેલ્લી નોટિસ આવી ગઈ કે જો બાકી રકમ નહીં ભરાય તો ફ્લેટ ખાલી કરવો પડશે. રોહિતના બધા કહેવાતા મિત્રોએ ફોન ઉપાડવાનું બંધ કરી દીધું હતું. કોઈ પણ સંબંધી આગળ આવીને મદદ કરવા તૈયાર નહોતું.

લાચાર થઈને રોહિતે ફ્લેટ વેચીને દેવું ચૂકવવાનો કડવો નિર્ણય લેવો પડ્યો. ઘર વેચાઈ ગયા પછી હાથમાં એટલા પણ પૈસા ન બચ્યા કે સારા વિસ્તારમાં ભાડાનું ઘર રાખી શકાય. સામાન લઈને રસ્તા પર આવી જવાની નોબત આવી ગઈ ત્યારે પૂજા રડવા લાગી.

"હવે આપણે ક્યાં જઈશું? આપણા બાળકોને લઈને ક્યાં રહીશું?" પૂજાએ રડતા રડતા રોહિતને પૂછ્યું.

રોહિતનું માથું શરમથી ઝૂકી ગયું હતું અને તેની પાસે કોઈ જવાબ નહોતો. તે જ ક્ષણે તેને પોતાની વૃદ્ધ માતાનો ચહેરો યાદ આવ્યો, જેને તેણે આ જ રીતે ઘરની બહાર કાઢી મૂકી હતી. ભારે પગલે અને ધ્રૂજતા હૃદય સાથે રોહિત તે જૂની ગલી તરફ ચાલવા લાગ્યો.

સાંજનો સમય હતો અને કાંતાબેન પોતાની નાની ઓરડી બહાર તુલસી ક્યારે પાણી રેડી રહ્યા હતા. પગના અવાજથી તેમણે પાછળ જોયું તો રોહિત, પૂજા અને બંને બાળકો આંખોમાં આંસુ સાથે ઊભા હતા. રોહિતના કપડાં અસ્તવ્યસ્ત હતા અને પૂજાનું મોં સુકાઈ ગયું હતું.

રોહિત સીધો આવીને પોતાની માતાના પગમાં પડી ગયો અને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગ્યો. "બા, હું બરબાદ થઈ ગયો, મારી નોકરી જતી રહી અને અમારો નવો ફ્લેટ પણ છીનવાઈ ગયો."

કાંતાબેને એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વિના દીકરાને ઊભો કરીને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી લીધો. તેમણે પોતાના પાલવથી રોહિતના આંસુ લૂછ્યા અને પૂજાના માથે હાથ મૂક્યો. બાળકોને અંદર બોલાવીને તેમણે ગોળ અને પાણી આપ્યા.

"બા, અમે તમારી સાથે જે કર્યું તે પછી મારી તમારી સામે જોવાની પણ હિંમત નથી," પૂજાએ હાથ જોડીને રડતા કહ્યું.

કાંતાબેન ધીમેથી હસ્યા અને પોતાના પાલવમાં બાંધેલી એક જૂની ચાવી કાઢી. તેમણે તે ચાવી રોહિતની હથેળીમાં મૂકી દીધી.

"આ ચાવી આ ઓરડીની છે બેટા," કાંતાબેને ખૂબ વહાલથી કહ્યું. "જ્યાં સુધી તું ફરીથી પગભર ન થાય, ત્યાં સુધી આ ઘર તારું જ છે."

રોહિત તે નાની ઓરડીની ચાવી સામે જોઈ રહ્યો, જે એ જ ઓરડી હતી જ્યાં તેણે પોતાની માને એકલી રહેવા મોકલી દીધી હતી. આજે એ જ નાની અને સાંકડી જગ્યા તેના આખા પરિવાર માટે સૌથી મોટો આશરો બની ગઈ હતી. રોહિતનું હૃદય પશ્ચાત્તાપની આગમાં બળી રહ્યું હતું, પણ માતાના ચહેરા પર બદલાની કોઈ ભાવના નહોતી.

"બા, તમે અમને સજા કેમ નથી આપતા? અમે તમારી સાથે કેટલો અન્યાય કર્યો હતો," રોહિતે ગળગળા અવાજે પૂછ્યું.

કાંતાબેને પ્રેમથી રોહિતના ગાલ પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, "દીકરા, મા ક્યારેય પોતાના સંતાનોથી નારાજ નથી થતી. દુનિયા ભલે દરવાજા બંધ કરી દે, પણ માનો દરવાજો ક્યારેય બંધ નથી થતો."

તે રાત્રે તે નાની ઓરડીમાં બધાએ સાથે મળીને ખીચડી ખાધી. ફ્લેટના મોટા હોલ કરતાં પણ તે નાની ઓરડીમાં વધારે શાંતિ અને હૂંફ હતી. પૂજા અને રોહિતને સમજાઈ ગયું કે સાચું ઘર ઈંટો અને સિમેન્ટથી નહીં, પણ પરિવારના પ્રેમ અને માના આશીર્વાદથી બને છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.