શ્રુતિને લાગતું હતું કે તે સોનાના પાંજરામાં કેદ છે. તેના જીવનના ત્રીસ વર્ષ પૂરા થઈ ચૂક્યા હતા, અને તે એક એવી ઊંડી ખાઈમાં ફસાઈ ગઈ હતી જ્યાં ન તો આગળ રસ્તો હતો ન પાછળ. તેની પાસે બધું જ હતું, ભગવાનની કૃપાથી સમૃદ્ધ પરિવાર, પોતાનું ઘર, અને સમાજમાં સારું સ્થાન, પરંતુ તેના આઠ વર્ષના પ્રેમ સંબંધે તેના જીવનને એક જટિલ ગૂંચવણ આપી દીધી હતી. વિરાજ, તેનો કોલેજકાળનો પ્રેમ. વિરાજ શાંત, ધીરજવાન અને નિષ્કપટ હતો, જ્યારે શ્રુતિ સ્વભાવે જરા ઉગ્ર અને તામસી હતી. તેનું ગુસ્સા પરનું નિયંત્રણ ઘણીવાર છૂટી જતું, પણ વિરાજ હંમેશાં તેને સંભાળી લેતો. તેઓ અગ્નિ અને શાંત જળ જેવા હતા; વિરાજની શાંતિ શ્રુતિના ગુસ્સાને હંમેશાં ઠારી દેતી. ગમે તેટલી ભયંકર લડાઈ થાય, વિરાજ ક્યારેય તેને એકલી છોડતો નહોતો, કે ક્યારેય તેને નારાજ સૂવા દેતો નહોતો. શ્રુતિ માટે, તે મિત્ર, પ્રેમી અને દુનિયાથી પરે હતો.
જ્યારે શ્રુતિએ તેના પિતા ગુમાવ્યા, ત્યારે વિરાજ એક મજબૂત આધારસ્તંભની જેમ તેની સાથે ઊભો રહ્યો. તેણે શ્રુતિના દુઃખને પોતાનું માનીને વહેંચ્યું. તે શ્રુતિના પરિવાર સાથે પણ સારો હતો. વિરાજ ખરેખર દુનિયા માટે ઘણો ભોળો હતો, એ શ્રુતિ જાણતી હતી, પણ તેના ભોળપણ પર ક્યારેય શંકા કરી નહોતી.
પરંતુ તાજેતરમાં, જ્યારે શ્રુતિના પરિવારે તેમના સંબંધને કાયમી બનાવવા માટે વિરાજના માતા-પિતા, કાંતિલાલ અને રંજનબેનને મળવા બોલાવ્યા, ત્યારે પરિસ્થિતિઓ પલટાઈ ગઈ. સત્ય એક કડવા ઘૂંટની જેમ ગળે ઉતર્યું. કાંતિલાલ અને રંજનબેન લુચ્ચા, અતિશય લાલચુ અને વાસ્તવમાં આર્થિક રીતે તદ્દન પાયમાલ હતા. તેમની પાસે પોતાનું ઘર નહોતું, સારી કાર નહોતી, કહી શકાય કે કોઈ સામાજિક પ્રતિષ્ઠા નહોતી.
શ્રુતિના પરિવારે તો માત્ર લગ્નની વાત કરવા માટે તેમને આમંત્રિત કર્યા હતા, પણ કાંતિલાલ અને રંજનબેને તુરંત જ પોતાનું ઝેર ઓકવાનું શરૂ કર્યું. તેમને કદાચ શ્રુતિના પિતાના અવસાન પછી શ્રુતિના પરિવારની સ્થિતિ નબળી પડી હોય એવો ભ્રમ હતો, અને તેમનામાં એક વિપરીત પ્રકારનો ‘કોમ્પ્લેક્સ’ હતો. રંજનબેને સીધેસીધું શ્રુતિનું અપમાન કરવાનું શરૂ કરી દીધું. તેમણે કહ્યું કે શ્રુતિના પિતા ગયા પછી હવે તેમને આ સંબંધમાં ઝાઝો રસ નથી, અને તેમનો દીકરો તો ‘રાજકુમાર’ છે. પિતા કાંતિલાલ એ વચ્ચે બોલવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ માતાએ તેને ચૂપ કરી દીધ. આખો પ્રસંગ અપમાનજનક અને શરમજનક હતો.
એ દિવસે વિરાજને તેની માતાનું વર્તન એટલું ખરાબ ન લાગ્યું. તેણે શ્રુતિને કહ્યું કે કદાચ તે વધારે પડતું વિચારી રહી છે, તે જરા શાંતિ રાખે. પરંતુ સવારે, જ્યારે શ્રુતિના પરિવારે વિરાજને આખી ઘટનાનું વિસ્તૃત વર્ણન કર્યું, ત્યારે વિરાજની આંખો ખુલી. તેને સમજાયું કે તેની માતાએ શ્રુતિનું કેટલું મોટું અપમાન કર્યું છે. બીજા જ દિવસે, વિરાજે પોતાના માતા-પિતા સામે બંડ પોકાર્યું. તેણે સ્પષ્ટ શબ્દોમાં તેમને સંભળાવી દીધું કે તેમણે શ્રુતિ સાથે જે કર્યું તે ખોટું હતું, અને તે શ્રુતિ માટે તેમની સાથે ઝઘડ્યો. આઠ વર્ષમાં પહેલીવાર વિરાજે તેના પરિવાર સામે આટલો મજબૂત પક્ષ લીધો હતો.
સમસ્યા માત્ર વિરાજના માતા-પિતાની લાલચની જ નહોતી, પણ તેમની આર્થિક સ્થિતિ પણ હતી. વિરાજ પોતે પણ લગ્ન પછી જીવનનિર્વાહ માટે પૂરતી કમાણી કરતો નહોતો. જ્યારે એક તરફ શ્રુતિ પોતાના ઘરની માલકિન હતી અને ધનાઢ્ય પરિવારમાંથી આવતી હતી, ત્યારે બીજી તરફ વિરાજનો પરિવાર તદ્દન ખાલી હતો. આ જ કારણે, વિરાજના સંબંધીઓ અને તેના માતા-પિતાની શ્રુતિના પરિવારની સંપત્તિ પર ખરાબ નજર હતી.
કમનસીબે, શ્રુતિના પોતાના પક્ષના સગાં-સંબંધીઓ પણ કોઈથી ઓછા નહોતા. તેઓ પણ લાલચુ અને ઝેરીલા સ્વભાવના હતા, અને આ સંબંધનો ઉપયોગ પોતાના સ્વાર્થ માટે કરવા માંગતા હતા.
આ ઘટના પછી પણ વિરાજનો પ્રેમ શ્રુતિ માટે જરાય ઓછો થયો નહોતો. પરંતુ શ્રુતિ સતત ચિંતામાં રહેતી કે હવે કરવું શું? તે વિરાજને છોડી શકે તેમ નહોતી, કારણ કે તે પણ તેને એટલો જ પ્રેમ કરતી હતી. વિરાજ હવે તેની કારકિર્દી પ્રત્યે ઘણો ગંભીર બન્યો હતો અને સખત મહેનત કરી રહ્યો હતો, પણ સ્થિર થવામાં કેટલો સમય લાગશે તે કોઈ જાણતું નહોતું.