પોતાના બાળપણના નામે દર મહિને કુરિયર જતું જોઈ દીકરી ચોંકી ગઈ, માતા સામે કાગળો ફેંક્યા ત્યારે પિતા નીચી નજરે બોલ્યા કે...

રક્ષાબંધનનો પવિત્ર તહેવાર નજીક આવી રહ્યો હતો અને રસોડામાં તળેલા નાસ્તાની મીઠી અને તીખી સુગંધ આખા ઘરમાં પ્રસરી રહી હતી.

પ્રીતિ ડાઈનિંગ ટેબલ પર બેસીને કુરિયરના ખાલી પૂંઠાના બોક્સ ગુંદર અને સેલોટેપ મારીને કાળજીપૂર્વક પેક કરી રહી હતી.

તેની માતા મીનાબેન કડાઈના ગરમ તેલમાંથી તાજા ફરસાણ, મઠિયા અને ચકરી ઉતારીને મોટા પિત્તળના થાળમાં ઠરવા મૂકી રહ્યાં હતાં.

પ્રીતિએ બહારગામ રહેતા સગા-સંબંધીઓના સરનામાં લખવા માટે ડ્રોઅરમાંથી કુરિયરની જૂની પહોંચો અને રસીદોની નાની ડાયરી બહાર કાઢી.

પાનાં ફેરવતાં અચાનક તેનું ધ્યાન દર મહિને બરાબર પંદરમી તારીખે નિયમિત મોકલવામાં આવતા એક ખાસ પાર્સલની એન્ટ્રી પર ગયું.

છેલ્લા પાંચ વર્ષથી દર મહિનાની પંદરમી તારીખે એક મોટો ડબ્બો કોઈ ચોક્કસ સરનામે સતત મોકલવામાં આવી રહ્યો હતો.

સૌથી ચોંકાવનારી વાત એ હતી કે પ્રેષક તરીકે માતા કે પિતાનું નામ નહોતું, પણ કુરિયરની પહોંચ પર મોટા અક્ષરે લખ્યું હતું: 'વહાલસોઈ ગુડ્ડી તરફથી'.

પ્રીતિના હાથમાંથી બોલપેન નીચે જમીન પર પડી ગઈ અને તેનું હૃદય અચાનક જોરજોરથી ધબકવા લાગ્યું.

'ગુડ્ડી' એ તો પ્રીતિનું સાવ અંગત, પવિત્ર અને વહાલું બાળપણનું હુલામણું ઉપનામ હતું.

એ નામથી તો આખા સંસારમાં માત્ર તેના સગા માતા અને પિતા જ તેને બોલાવતા હતા, બહાર કોઈને એ નામની ગંધ પણ નહોતી.

તો પછી દર મહિને આ નામનો ઉપયોગ કરીને અજાણ્યા સરનામે ઘરનો બનાવેલો શુદ્ધ ખોરાક અને નાસ્તો કોને મોકલવામાં આવી રહ્યો હતો?

પ્રીતિએ રસીદો ધ્યાનથી વાંચી તો તેમાં લખેલું સરનામું જૂના શહેરના એક પછાત વિસ્તારનું હતું અને મેળવનાર તરીકે ગીતાબેન નામ લખેલું હતું.

પ્રીતિના મનમાં એક અજાણી શંકા, ભય અને ઘોર અસલામતીનો ભયાનક વંટોળ ઊભો થયો.

શું મારા માતા-પિતાએ મારી જાણ બહાર કોઈ બીજી દીકરીને આશરો આપ્યો છે? કે પછી પિતાજી કોઈ ગુપ્ત સંબંધ મારી પીઠ પાછળ છુપાવી રહ્યા છે?

તેણે તરત જ રસોડા તરફ જોયું, જ્યાં તેની માતા સ્ટીલના ડબ્બામાં તાજા ખાખરા અને નાસ્તો એક પછી એક ગોઠવી રહી હતી.

પ્રીતિ ખુરશી પરથી ઊભી થઈ અને ધ્રૂજતા પગલે રસોડાના દરવાજે જઈને ક્રોધભરી નજરે ઊભી રહી ગઈ.

'બા, આ દર મહિને મારા બાળપણના નામ 'ગુડ્ડી'થી આ ગીતાબેનને કુરિયરમાં શું મોકલવામાં આવે છે?' પ્રીતિએ સીધો જ સવાલ ફેંક્યો.

મીનાબેનના હાથમાંથી ખાખરાનો ડબ્બો અચાનક છટકી ગયો અને લાદી પર પછડાઈને બધો નાસ્તો વેરવિખેર થઈ ગયો.

તેમના ચહેરા પરનો કુદરતી રંગ એક જ ક્ષણમાં સાવ ઉડી ગયો અને તેમના હોઠ થથરવા લાગ્યા.

'પ્રીતિ, તું એ જૂની રસીદો કેમ જોઈ રહી છે? એ બધું તારે જોવાની કે પૂછવાની શી જરૂર છે?' માતાએ ગભરાઈને વાત ટાળવા પ્રયત્ન કર્યો.

'કેમ જરૂર નથી બા? મારા પવિત્ર બાળપણના નામનો ઉપયોગ કરીને તમે વર્ષોથી અજાણી વ્યક્તિને કેમ સાચવી રહ્યાં છો?' પ્રીતિનો અવાજ વધુ તીખો બન્યો.

બરાબર તે જ સમયે બહારથી તેના પિતા હરેશભાઈ થેલીમાં તાજા શાકભાજી લઈને મુખ્ય દરવાજેથી ઘરમાં પ્રવેશ્યા.

રસોડામાંથી આવતી તંગ દલીલો અને વાસણ પછડાવાનો અવાજ સાંભળીને તેઓ ત્યાં જ થંભી ગયા, 'શું થયું મીના? ઘરમાં કેમ આટલી ઉશ્કેરાટ છે?'

પ્રીતિએ પિતા સામે કુરિયરની એ પીળી પહોંચ ધરી દીધી, 'પિતાજી, તમે મને સાચું કહો કે આ ગીતા કોણ છે અને મારું નામ કેમ વપરાય છે?'

હરેશભાઈની નજર જેવી એ પહોંચ પર પડી, તેમની આંખોમાં એક ઊંડી વેદના, અપરાધભાવ અને લાચારી છવાઈ ગઈ.

તેમણે શાકની થેલી ચૂપચાપ નીચે મૂકી દીધી અને દીકરીની સામે નજર મિલાવ્યા વિના નીચી નજરે ઊભા રહ્યા.

'પ્રીતિ બેટા, જીવનમાં કેટલીક બાબતો એવી હોય છે જે સમય આવે ત્યારે જ કહેવાની હોય છે.' પિતાએ અત્યંત શાંત અવાજે કહ્યું.

'ના પિતાજી, મને કોઈ ઉપદેશ નથી જોઈતો, મને આજે ને અત્યારે જ ખુલાસો જોઈએ છે! શું તમે મારાથી કોઈ મોટું સત્ય છુપાવી રહ્યા છો?'

પ્રીતિની આંખોમાં ઉપેક્ષા અને ક્રોધના ગરમ આંસુ છલકાઈ આવ્યા.

તેને લાગ્યું કે તેના પોતાના માતા-પિતા તેના પ્રત્યે પ્રમાણિક નથી રહ્યા અને તેની સાથે બહુ મોટો વિશ્વાસઘાત થયો છે.

માતા-પિતા બંને સાવ મૌન ઊભાં રહ્યાં એટલે પ્રીતિએ ટેબલ પરથી પોતાના સ્કૂટરની ચાવી આંચકી લીધી.

'જો તમે મને સત્ય કહેવાની હિંમત ન ધરાવતા હો, તો હું પોતે એ સરનામે જઈને આ ગીતાબેન પાસેથી બધો હિસાબ માંગીશ!'

મીનાબેને દોડીને દીકરીનો હાથ પકડવાનો પ્રયત્ન કર્યો, 'પ્રીતિ ઊભી રહે બેટા! તું ત્યાં ન જા, તું પરિસ્થિતિ સમજ્યા વિના અનર્થ કરી બેસીશ!'

પરંતુ પ્રીતિ કોઈનું સાંભળ્યા વિના ઝટકો મારીને ઝડપથી ઘરની બહાર નીકળી ગઈ.

રસ્તામાં સ્કૂટર ચલાવતી વખતે તેના મનમાં અસંખ્ય ઝેરી વિચારો ઘૂમરાઈ રહ્યા હતા.

તેને સતત થતું હતું કે કદાચ પિતાજીએ ભૂતકાળમાં કોઈ અક્ષમ્ય ભૂલ કરી હશે જેને છુપાવવા માટે આ બધું નાટક ચાલે છે.

સરનામું શોધતાં શોધતાં તે શહેરના છેવાડે આવેલા એક સાવ સાદા, શાંત અને એકાંત લત્તામાં પહોંચી ગઈ.

ત્યાં લીમડાના ઝાડ નીચે એક જૂનું અને નળિયાવાળું મકાન ઊભું હતું, જેના આંગણામાં થોડા તુલસીના છોડ વાવેલા હતા.

પ્રીતિએ સ્કૂટર પાર્ક કર્યું અને ક્રોધભર્યા પગલે આગળ વધીને લાકડાનો જૂનો દરવાજો જોરથી ખખડાવ્યો.

થોડી ક્ષણો પછી ધીમેથી કડી ખુલી અને સામે એક સાવ સુકાઈ ગયેલા અશક્ત શરીરવાળી વૃદ્ધ સ્ત્રી આવીને ઊભી રહી.

તેમના માથાના વાળ સાવ સફેદ હતા, આંખો ઊંડે બેસી ગઈ હતી અને ચહેરા પર જીવનભરના અસહ્ય શોકની ઊંડી છાપ ચોંટેલી હતી.

'કોણ બેટા? કોનું કામ છે?' વૃદ્ધ સ્ત્રીએ અત્યંત ધીમા, સ્નેહાળ અને ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું.

'તમારું નામ ગીતાબેન છે?' પ્રીતિએ સહેજ કડકાઈ અને અણગમા સાથે પૂછ્યું.

'હા બેટા, હું જ અભાગણ ગીતા.' તેમણે નમ્રતાથી ઉત્તર આપ્યો.

'હું હરેશભાઈ અને મીનાબેનની દીકરી પ્રીતિ છું.' પ્રીતિએ સ્પષ્ટ અને કઠોર શબ્દોમાં પોતાની ઓળખ આપી.

'પ્રીતિ' નામ સાંભળતાં જ ગીતાબેનની કરમાયેલી આંખોમાં એક અદ્ભુત દિવ્ય ચમક આવી ગઈ અને તેમના કરચલીવાળા હોઠ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

'અરે... મારી ગુડ્ડી! તું... તું સાચે જ મારી સગી આંખો સામે ઊભી છે?' ગીતાબેનનો હાથ સ્નેહથી પ્રીતિના ગાલ તરફ લંબાયો.

પરંતુ પ્રીતિએ તરત જ એક પગલું પાછળ હટીને પોતાનો હાથ આડો કરી દીધો.

'મને અડશો નહીં! મને પહેલાં એ કહો કે તમે મારા ભોળા માતા-પિતા પાસેથી દર મહિને મારા બાળપણના નામે પાર્સલ કેમ મંગાવો છો?'

પ્રીતિના આ અત્યંત કઠોર અને અપમાનજનક વલણથી ગીતાબેનનો લંબાયેલો હાથ હવામાં જ થીજી ગયો.

તેમની આંખોમાંથી આંસુની અવિરત ધાર વહી નીકળી અને તેઓ લાચાર બનીને ઉંબરે જ ફસડાઈ પડ્યાં.

'બેટા, અંદર આવ. હું તારી કોઈ ગુનેગાર નથી, હું તો માત્ર એક કમનસીબ અને ત્યજાયેલી મા છું.' ગીતાબેને ગળગળા અવાજે કહ્યું.

પ્રીતિ ભારે હૈયે ઓરડામાં પ્રવેશી. અંદર સાવ સાદગી અને ગરીબી હતી.

સામેની દીવાલ પર એક નાની પાંચ વર્ષની માસૂમ બાળકીની તસવીર લટકતી હતી, જેના પર સુકાઈ ગયેલા ફૂલોનો હાર ચડાવેલો હતો.

પ્રીતિએ એ તસવીર ધ્યાનથી જોઈ તો તે અવાક બની ગઈ. એ બાળકીનો ચહેરો આબેહૂબ પ્રીતિના બાળપણના જૂના ફોટા જેવો જ લાગતો હતો.

'કોણ છે આ નાની બાળકી?' પ્રીતિએ ધીમા અને કંપી ઊઠેલા અવાજે પૂછ્યું.

ગીતાબેને ઊંડો નિસાસો નાખ્યો, 'એ મારી એકમાત્ર લાડકી દીકરી હતી, જેને અમે પણ ઘરમાં વહાલથી ગુડ્ડી જ કહેતાં હતાં.'

'તારી માતા મીના મારી સગી માસીની દીકરી અને બાળપણથી મારી સૌથી વહાલી જીવજાન બહેનપણી હતી.'

'પચ્ચીસ વર્ષ પહેલાં એક અસાધ્ય ગંભીર બીમારીમાં મારી નાની ગુડ્ડી દવાખાનામાં મારા ખોળામાં જ હંમેશ માટે આંખો મીંચી ગઈ.'

'એ અસહ્ય આઘાતમાં મારા પતિ પણ થોડા જ મહિનાઓ પછી હૃદયરોગના હુમલામાં ગુજરી ગયા અને હું આ આખા સંસારમાં સાવ એકલી પડી ગઈ.'

પ્રીતિ શાંત બનીને પથ્થરની જેમ સાંભળી રહી હતી, તેના મનની તમામ કડવાશ ધીમે ધીમે ઓગળી રહી હતી.

'મારી બાળકીના ગયા પછી હું સાવ પાગલ જેવી થઈ ગઈ હતી અને મેં અન્ન-જળનો ત્યાગ કરીને મરી જવાનો નિર્ણય કર્યો હતો.'

'બરાબર એ જ અરસામાં તારો જન્મ થયો અને તારી માતા મીનાએ તારું હુલામણું ઘરનું નામ પણ મારી યાદમાં 'ગુડ્ડી' રાખ્યું.'

'જ્યારે પણ તારા માતા-પિતા તને લઈને મારા ઘરે આવતાં, ત્યારે તારી કાલીઘેલી ભાષા સાંભળીને મને મારી ગુમાવેલી દીકરી પાછી મળી ગઈ હોય એવો ચમત્કાર લાગતો હતો.'

'હું તને કલાકો સુધી રમાડતી અને તારા હાસ્યમાં મારું જીવવાનું એકમાત્ર કારણ શોધતી હતી.'

'પણ પછી સંજોગોવશાત્ મારે આ દૂરના એકાંત શહેરમાં સાવ એકલા રહેવા આવવું પડ્યું.'

'ઘડપણ અને એકલતામાં હું ઊંડા ડિપ્રેશનમાં સરી પડી હતી અને દિવસો સુધી ચૂલો સળગાવતી પણ નહોતી.'

'તારી માતા મીના આ વાત જાણી ગઈ. તેણે મને ગળે લગાવીને વચન આપ્યું હતું કે તારી આ ગુડ્ડી તારાથી ક્યારેય દૂર નહીં થાય.'

'ત્યારથી છેલ્લા પાંચ વર્ષથી દર મહિને તારી માતા તારા હાથે સ્પર્શ કરાવીને, તારા નામે આ પૌષ્ટિક નાસ્તો અને ઘરનું ખાવાનું મને મોકલે છે.'

'જ્યારે કુરિયરનો એ ડબ્બો આવે અને તેના પર 'ગુડ્ડી તરફથી' લખેલું વાંચું છું, ત્યારે મને લાગે છે કે મારી દીકરી સ્વર્ગમાંથી મારી ચિંતા કરી રહી છે.'

'એ ડબ્બો જોઈને જ હું બે કોળિયા અન્ન ગળે ઉતારી શકું છું બેટા, નહીંતર હું ક્યારનીય ભૂખે મરી ગઈ હોત.'

'તારા માતા-પિતાએ ક્યારેય તને આ વાત એટલા માટે ન કહી કારણ કે તેઓ તારા નિર્દોષ બાળપણ પર કોઈ પારકા શોકનો પડછાયો પાડવા નહોતા માંગતા.'

ગીતાબેને ટેબલ પર પડેલો એક જૂનો સ્ટીલનો ડબ્બો ખોલ્યો, જેમાં સુકા નાસ્તાના પેકેટ દેવની પ્રસાદીની જેમ સાચવીને રાખેલા હતા.

પ્રીતિનું હૃદય પશ્ચાતાપ, શરમ અને અપરાધભાવથી ચૂરચૂર થઈ ગયું.

જે માતા-પિતા પર તે ગંદી શંકા કરી રહી હતી, તેઓ તો એક શોકગ્રસ્ત વિધવા માસીના ઉજ્જડ જીવનમાં સ્નેહનું અમૃત સીંચી રહ્યા હતા.

તેણે પોતાના બાળપણના નામને કોઈ મોટો વિશ્વાસઘાત માની લીધો હતો, જ્યારે એ પવિત્ર નામ તો કોઈ મરતા જીવના શ્વાસનો એકમાત્ર ટેકો હતું.

પ્રીતિના ગાલ પરથી પશ્ચાતાપના અવિરત આંસુ વહી નીકળ્યા.

તેણે આગળ વધીને ગીતાબેનને બંને હાથેથી અત્યંત સ્નેહપૂર્વક ગળે લગાવી લીધા.

'માસી, મને માફ કરી દો! મેં મારા સ્વાર્થ, અહંકાર અને સંકુચિત વિચારમાં તમારા આટલા મોટા દર્દનું ઘોર અપમાન કર્યું.'

ગીતાબેને ધ્રૂજતા હાથે સ્નેહથી પ્રીતિના માથા પર હાથ ફેરવ્યો, 'ના મારી દીકરી, તું તો સાચે જ સાક્ષાત મારી ગુડ્ડી છે.'

'આજે તને રૂબરૂ જોઈને મારી આ કરમાયેલી આંખો કાયમ માટે ધન્ય થઈ ગઈ બેટા.'

પ્રીતિએ માસીના આંસુ લૂછ્યા અને ભીના અવાજે વચન આપ્યું, 'માસી, હવેથી આ નાસ્તાનો ડબ્બો કુરિયરમાં નહીં આવે.'

'દર રક્ષાબંધને, દિવાળીએ અને દર મહિને તમારી આ ગુડ્ડી પોતે જાતે તમારા માટે પ્રેમથી નાસ્તો લઈને આવશે.'

ત્યાંથી નીકળીને પ્રીતિ ભારે હૈયે પણ અસીમ શાંતિ સાથે સીધી પોતાના ઘરે પહોંચી.

ઘરમાં મીનાબેન અને હરેશભાઈ ડાઈનિંગ ટેબલ પર ચિંતાતુર મોઢે પોતાની દીકરીની રાહ જોઈને બેઠા હતા.

પ્રીતિ ઘરમાં પ્રવેશી અને દોડીને પોતાના માતા-પિતાના ચરણોમાં માથું મૂકીને ઢળી પડી.

'બા, પિતાજી, મને માફ કરી દો! હું તમારા આટલા વિશાળ હૃદય, કરુણા અને પવિત્ર ત્યાગને સમજી જ ન શકી.'

હરેશભાઈ અને મીનાબેને દીકરીને બંને હાથેથી ઊભી કરી અને પોતાના હૃદય સરસી ચાંપી લીધી.

ઘરમાં અખંડ પ્રેમ અને આદરનો માહોલ છવાઈ ગયો હતો અને ગેરસમજનો કાળો પડદો હંમેશ માટે હટી ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.