પિયરમાં મકાન બનાવવા આપેલું વચન પતિ ભૂલી ગયો, 12 વર્ષ પછી રક્ષાબંધને ગામડે પહોંચીને કાગળ ખોલ્યો તો...

રમેશ અને ભાવનાના લગ્નને બાર વર્ષ પૂરા થઈ ગયા હતા. સંસાર સારો ચાલતો હતો, પણ બંને વચ્ચે એક વાતને લઈને દર વર્ષે કડવાશ ઊભી થઈ જતી. લગ્ન પહેલાં રમેશે ભાવનાને એક ખાસ વચન આપ્યું હતું. ભાવનાના પિતા પાસે ગામમાં નાનું છાપરું હતું અને ઘરની સ્થિતિ ખૂબ સામાન્ય હતી. ભાવનાના બે નાના ભાઈઓ હજુ ભણતા હતા અને કમાણીનો કોઈ મોટો સ્ત્રોત નહોતો.

લગ્ન નક્કી થયા ત્યારે રમેશે ભાવનાને હાથ પકડીને કહ્યું હતું કે તે થોડા વર્ષોમાં તેના માબાપ માટે એક સારું પક્કું ઘર બનાવી આપશે. ભાવનાએ એ વચનને પોતાના દિલમાં સાચવી રાખ્યું હતું. પણ લગ્ન પછી સમય વીતતો ગયો અને રમેશે ક્યારેય એ ઘર વિશે વાત પણ ન કરી.

રમેશ એક ખાનગી કંપનીમાં સામાન્ય નોકરી કરતો હતો. ઘરમાં નાની દીકરી પૂજા અને વૃદ્ધ માતાની જવાબદારીઓ હતી. ભાવના જ્યારે પણ પોતાના પિતાના ઘરની વાત કાઢતી, ત્યારે રમેશ વિષય બદલી નાખતો અથવા શાંત રહીને સાંભળ્યા કરતો.

આ જ કારણે ભાવનાના મનમાં ધીમે ધીમે અસંતોષ વધવા લાગ્યો. તેને લાગવા માંડ્યું કે રમેશ લગ્ન પહેલાં મોટી મોટી વાતો કરતો હતો, પણ હવે પોતાના વચનમાંથી ફરી ગયો છે.

એક સાંજે રસોડામાં કામ કરતી વખતે ભાવનાએ રમેશ સામે જૂનો વિષય ફરીથી છેડ્યો. તેણે ગરમ ચાનો કપ ટેબલ પર મૂકતા કહ્યું કે તમે લગ્ન પહેલાં જે વચન આપ્યું હતું તે સાવ ભૂલી ગયા છો. મારા માબાપ આજે પણ એ જ તૂટેલા છાપરામાં રહે છે અને તમને કોઈ ફરક નથી પડતો.

રમેશે શાંતિથી ચાનો ઘૂંટડો ભર્યો અને નીચું જોઈને કહ્યું કે અત્યારે ઘરના ખર્ચા જ માંડ પૂરા થાય છે, થોડી ધીરજ રાખ. પણ ભાવનાનો ગુસ્સો વધી ગયો. તેણે કહ્યું કે બાર વર્ષથી ધીરજ જ રાખું છું અને તમે દર વખતે આ જ બહાનું બતાવો છો.

ભાવનાએ આંસુ લૂછતા કહ્યું કે તમે સ્વાર્થી બની ગયા છો. મારા પિતાએ તમને પોતાનો દીકરો માનીને દીકરી સોંપી હતી, પણ તમે એમના માટે એક નાનો ઓરડો પણ ન બનાવી શક્યા. રમેશે ભાવના સામે જોયું, પણ તે એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર રૂમમાંથી બહાર જતો રહ્યો.

રમેશની આ ચુપકીદી ભાવનાને વધુ ખૂંચતી હતી. તેને લાગતું હતું કે રમેશ પાસે તેની વાતનો કોઈ જવાબ નથી. તે રાત્રે બંને વચ્ચે કોઈ વાતચીત ન થઈ. ઘરમાં એક ભારે અશાંતિ છવાઈ ગઈ.

આ વાતને બે મહિના વીતી ગયા. શ્રાવણ મહિનો શરૂ થઈ ગયો હતો અને રક્ષાબંધનનો તહેવાર નજીક આવી રહ્યો હતો. ભાવના દર વર્ષે રક્ષાબંધન પર પોતાના પીયર જતી હતી. પણ આ વખતે તેનું મન ભરેલું હતું.

રક્ષાબંધનના આગલા દિવસે રમેશે ભાવનાને કહ્યું કે કાલે સવારે આપણે બધાએ ગામડે જવાનું છે. ભાવનાએ મોઢું ફેરવીને કહ્યું કે તમારે આવવાની જરૂર નથી, હું દીકરીને લઈને એકલી જઈ આવીશ. પણ રમેશે આગ્રહ કર્યો કે ગાડી બુક થઈ ગઈ છે એટલે સાથે જ જઈશું.

બીજા દિવસે સવારે રમેશ, ભાવના અને તેમની દીકરી ગાડીમાં બેસીને ગામડે જવા નીકળ્યા. આખા રસ્તે ભાવના સાઇડની બારી બહાર જોઈ રહી. તેના મનમાં પોતાના પિતાના તૂટેલા ઘરનું દ્રશ્ય આવી રહ્યું હતું. તે વિચારતી હતી કે તેના ભાઈઓ પણ હવે મોટા થઈ ગયા છે પણ હજુ કંઈ સ્થિર થઈ શક્યા નથી.

ગામ આવ્યું અને ગાડી જૂના ઘરના રસ્તે જવાને બદલે એક નવી બનેલી સોસાયટી તરફ વળી. ભાવનાએ હેરાન થઈને રમેશ સામે જોયું. તેણે પૂછ્યું કે ગાડી અહીં કેમ લીધી છે.

રમેશે હસીને કહ્યું કે પહેલા એક જગ્યાએ કામ છે, પછી ઘરે જઈએ છીએ. ગાડી એક સુંદર, નવનિર્મિત એકમાળના મકાન આગળ ઊભી રહી. ઘરની બહાર આસોપાલવનું તોરણ બાંધેલું હતું.

ગાડીનો અવાજ સાંભળીને અંદરથી ભાવનાના પિતા અને તેના બંને નાના ભાઈઓ બહાર આવ્યા. તેમના ચહેરા પર એક અલગ જ ખુશી અને ચમક હતી. ભાવના ગાડીમાંથી બહાર આવી અને પોતાના પિતાને જોઈને આશ્ચર્યમાં પડી ગઈ.

ભાવનાના પિતાએ રમેશ સામે જોઈને પોતાના બંને હાથ જોડી દીધા. તેમની આંખોમાં અશ્રુ વહી રહ્યા હતા. તેમણે રમેશને કહ્યું કે જમાઈરાજ, તમે અમારા માટે જે કર્યું છે એ તો સગાઈમાં પણ કોઈ નથી કરતું.

ભાવના કશું જ સમજી શકી નહીં. તે પોતાના પિતા અને ભાઈઓ સામે જોતી રહી. તેના નાના ભાઈએ આગળ આવીને ભાવનાના હાથમાં એક કાગળ મૂક્યો. તે ઘરના માલિકી હકના કાગળો હતા.

ભાવનાએ કાગળો ખોલીને જોયા તો તેના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. એ નવા બનેલા ઘરના કાગળો તેના પિતાના નામે હતા. મકાન સંપૂર્ણ રીતે બનીને તૈયાર થઈ ગયું હતું અને અંદર બધી સુવિધાઓ પણ હતી.

ભાવનાએ ધ્રૂજતા અવાજે પિતાને પૂછ્યું કે આ બધું શું છે અને આટલા બધા પૈસા ક્યાંથી આવ્યા. તેના પિતાએ રમેશ તરફ ઈશારો કર્યો.

પિતાએ કહ્યું કે છેલ્લા પાંચ વર્ષથી રમેશ દર મહિને પોતાની નોકરીમાંથી બચત કરીને અને વધારાનું ઓવરટાઇમ કામ કરીને પૈસા ભેગા કરતો હતો. ત્રણ મહિના પહેલાં જ આ મકાનનું કામ પૂરું થઈ ગયું હતું. પણ રમેશે અમને કડક સૂચના આપી હતી કે તને આ વાતની خبر ન પડવી જોઈએ.

ભાવનાએ અવાક થઈને રમેશ સામે જોયું. તેની આંખોમાંથી સતત અશ્રુ વહી રહ્યા હતા. તેને પોતાનો સાંભળેલો અવાજ પણ અટકી ગયો હોય તેવું લાગ્યું.

રમેશે ધીમેથી ભાવના નજીક આવીને કહ્યું કે હું મારું વચન ભૂલ્યો નહોતો. પણ જો હું આ મકાન થોડા મહિના પહેલાં બનાવીને તારા પિતાને આપી દેત, તો તારા નાના ભાઈઓને એવું લાગત કે બહેનનો પતિ એમની મદદ કરી રહ્યો છે. એમના સ્વમાનને ઠેસ પહોંચત.

રમેશે આગળ કહ્યું કે મેં આ મકાનની રસીદો અને કાગળો એ રીતે તૈયાર કરાવ્યા કે જાણે આ ઘર તારા બંને ભાઈઓએ પોતાની મહેનતથી બનાવ્યું હોય. આજે રક્ષાબંધનના પવિત્ર દિવસે તારા ભાઈઓ તને આ ઘરમાં બોલાવીને રાખી બાંધશે, તો તેમને ગર્વ થશે કે તેઓ પોતાના પરિવાર માટે કંઈક કરી શક્યા છે.

ભાવના આ સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. જે રમેશને તે બાર વર્ષથી સ્વાર્થી અને બેદરકાર સમજી રહી હતી, તે રમેશ તેના પરિવારના સ્વમાન માટે આટલો મોટો વિચાર કરી રહ્યો હતો. તેણે માત્ર વચન પૂરું નહોતું કર્યું, પણ તેના પરિવારની ઈજ્જત પણ જાળવી રાખી હતી.

ભાવના પોતાના પિતા અને ભાઈઓ સામે જોઈને રડી પડી. તેના બંને ભાઈઓએ રમેશના પગ પકડી લીધા અને કહ્યું કે બહેનો માટે આવો ભાઈ અને ભાવના માટે આવો પતિ મળવો એ નસીબની વાત છે.

તે દિવસે ઘરમાં રક્ષાબંધનની ઉજવણી થઈ. ભાઈઓએ ભાવના પાસે રાખડી બંધાવી અને ભાવનાએ રમેશ સામે જોઈને મનોમન ઈશ્વરનો આભાર માન્યો. તેને સમજાઈ ગયું કે સાચો પ્રેમ અને ત્યાગ એ દેખાડો કરવામાં નથી હોતો, પણ શાંતિથી બીજાના જીવનને સુંદર બનાવવામાં હોય છે.

આપણે ઘણીવાર સામે વાળા માણસના મૌનને તેનો અહંકાર કે બેદરકારી સમજી લઈએ છીએ. આપણને લાગે છે કે સામે વાળી વ્યક્તિ આપણી લાગણીઓને નથી સમજી રહી, પણ સત્ય એ હોય છે કે તે આપણાથી પણ વધારે મોટો ત્યાગ કરી રહી હોય છે.

સંબંધોમાં ઉતાવળે નિર્ણયો લેવા કે શંકા કરવી એ કડવાશ લાવે છે. જ્યારે કોઈ માણસ પ્રેમ કરે છે, ત્યારે તે બોલીને બતાવવાને બદલે પોતાના કર્મોથી એ સાબિત કરે છે.

પરિવારમાં એકબીજાના સ્વમાનની રક્ષા કરવી એ સૌથી મોટી સેવા છે. જો ઘરમાં આવી સમજણ અને સમર્પણ હોય, તો નાની મુશ્કેલીઓ કે મોડું થવું પણ અર્થપૂર્ણ બની જાય છે. સાચો વારસો એ જ છે જે પરિવારને જોડી રાખે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.