પિતાને લકવો મારતા જ બે દીકરાઓએ સંભાળ લેવાની ના પાડી દીધી, પણ નાની વહુએ નોકરી છોડીને એવી સેવા કરી કે...

શહેરના એક સુખી અને પ્રતિષ્ઠિત વિસ્તારમાં રમેશભાઈ પોતાના પરિવાર સાથે રહેતા હતા. રમેશભાઈ પોતે એક સરકારી શાળામાં શિક્ષક તરીકે કામ કરી ચૂક્યા હતા અને થોડા વર્ષો પહેલાં જ નિવૃત્ત થયા હતા. તેમણે પોતાની આખી જિંદગીની કમાણી અને બચતમાંથી બે માળનું સુંદર મકાન બનાવ્યું હતું અને પોતાના બંને દીકરાઓને સારી કોલેજોમાં અભ્યાસ કરાવીને પગભર કર્યા હતા. રમેશભાઈના મોટા દીકરાનું નામ મનોજ હતું અને નાના દીકરાનું નામ આકાશ હતું.

મોટો દીકરો મનોજ એક ખાનગી કંપનીમાં ઊંચા હોદ્દા પર નોકરી કરતો હતો અને તેના લગ્ન ગીતા સાથે થયા હતા. ગીતા સ્વભાવે થોડી અહંકારી અને પોતાના જ કામમાં પરવાયેલી રહેનારી સ્ત્રી હતી. જ્યારે નાનો દીકરો આકાશ એક સોફ્ટવેર કંપનીમાં એન્જિનિયર હતો અને તેના લગ્ન અંજલિ સાથે થયા હતા. અંજલિ પોતે પણ એક જાણીતી કોર્પોરેટ કંપનીમાં આઈટી પ્રોફેસનલ તરીકે સારી નોકરી કરતી હતી. અંજલિ સ્વભાવે અત્યંત શાંત, સંસ્કારી, દયાળુ અને ઘરના વડીલોનું સન્માન કરનારી સ્ત્રી હતી.

રમેશભાઈ નિવૃત્ત થયા પછી પોતાના ઘરના આંગણામાં સમય વિતાવતા અને બંને દીકરાઓના પરિવાર સાથે ખુશીથી રહેતા હતા. પરંતુ સમય ક્યારેય એકસરખો રહેતો નથી. એક સવારે જ્યારે રમેશભાઈ પોતાના રૂમમાં ચા પી રહ્યા હતા, ત્યારે અચાનક તેમને ચક્કર આવ્યા અને તેમનું અડધું શરીર સુન્ન પડી ગયું. તેઓ પલંગ પરથી નીચે ઢળી પડ્યા. ઘરમાં મોડી સવારે દોડધામ મચી ગઈ. બંને દીકરાઓ અને વહુઓ દોડીને રૂમમાં આવ્યા.

નાનો દીકરો આકાશ અને મોટા ભાઈ મનોજ તરત જ રમેશભાઈને શહેરની મલ્ટીસ્પેશિયાલિટી હોસ્પિટલમાં લઈ ગયા. ઈમરજન્સી વોર્ડમાં તપાસ કર્યા પછી ડૉક્ટરોએ ગંભીર ચહેરે જણાવ્યું કે રમેશભાઈને મગજની નસમાં લોહી ગંઠાઈ જવાના કારણે ભીષણ પેરાલિસિસ એટલે કે લકવાનો અટેક આવ્યો છે. તેમના શરીરની ડાબી બાજુ સાવ નિષ્ક્રિય થઈ ગઈ હતી અને તેમની બોલવાની ક્ષમતા પણ છીનવાઈ ગઈ હતી.

હોસ્પિટલમાં પંદર દિવસ સુધી સારવાર આપ્યા પછી ડૉક્ટરોએ રમેશભાઈને ડિસ્ચાર્જ કરતી વખતે કહ્યું કે હવે તેમને ઘરમાં સતત ચોવીસ કલાક સંભાળની જરૂર પડશે. તેમને સમયસર દવાઓ આપવી, તેમના શરીરની માલિશ કરવી, તેમને વ્હીલચેર પર બેસાડવા, શૌચાલય લઈ જવા અને રોજના ફિઝિયોથેરાપીના આસનો કરાવવા પડશે. ડૉક્ટરે સ્પષ્ટ કહ્યું કે જો યોગ્ય સેવા અને ફિઝિયોથેરાપી મળશે તો છ મહિનામાં તેઓ પોતાના પગ પર ઊભા થઈ શકશે, નહીંતર આખી જિંદગી પથારીવશ જ રહેશે.

રમેશભાઈ ઘરે આવ્યા પછી થોડા જ દિવસોમાં ઘરના વાતાવરણમાં એક અદ્રશ્ય તણાવ ઊભો થઈ ગયો. મોટા દીકરા મનોજ અને મોટી વહુ ગીતાએ પોતાની વ્યસ્તતાનું બહાનું બતાવવાનું શરૂ કરી દીધું. મોટા ભાઈ મનોજે કહ્યું કે મારી નોકરીમાં બહુ પ્રેશર છે અને હું રાત્રે મોડો આવું છું, તેથી હું પપ્પાજીની સેવા માટે સમય નહીં આપી શકું. મોટી વહુ ગીતાએ ચોખ્ખી ના પાડી દીધી કે મારાથી સસરાજીની આટલી બધી સેવા નહીં થાય અને મને તેમની ગંદકી સાફ કરતાં સંકોચ થાય છે.

મોટી વહુએ તો ત્યાં સુધી સૂચન કર્યું કે સસરાજીને કોઈ સારા ઓલ્ડ એજ હોમમાં મૂકી આવીએ અથવા ઘરમાં કોઈ મોંઘી આયા કે અટેન્ડન્ટ રાખી લઈએ. નાનો દીકરો આકાશ પણ પોતાની નોકરીના કામમાં ખૂબ વ્યસ્ત રહેતો હતો, તેથી તે પણ મૂંઝવણમાં હતો કે આટલી મોટી જવાબદારી કોણ સંભાળશે. જે પિતાએ આખી જિંદગી કષ્ટ વેઠીને દીકરાઓને મોટા કર્યા હતા, તે જ પિતા આજે પથારીમાં પડ્યા પડ્યા પોતાની આંખોમાંથી અશ્રુ વહાવી રહ્યા હતા. તેઓ લાચાર બનીને બંને દીકરાઓ સામે જોઈ રહ્યા હતા.

આ બધી પરિસ્થિતિ નાની વહુ અંજલિ શાંતિથી જોઈ રહી હતી. અંજલિનું હૃદય સસરાજીની આવી લાચારી જોઈને દ્રવી ઊઠ્યું. અંજલિએ મનમાં વિચાર્યું કે જે સસરાએ મને પોતાની સગી દીકરી જેટલો પ્રેમ આપ્યો છે, તેમને આ રીતે પથારીમાં રીબાવા દઈ શકાય નહીં. અંજલિએ તે જ રાત્રે એક બહુ મોટો અને સાહસિક નિર્ણય લીધો. અંજલિએ પોતાની લાખોના પેકેજવાળી કોર્પોરેટ આઈટી નોકરીમાંથી રાજીનામું આપી દીધું.

જ્યારે અંજલિએ ઘરમાં જાહેરાત કરી કે તેણે નોકરી છોડી દીધી છે અને તે હવે સસરાજીની પૂર્ણ સમય સંભાળ લેશે, ત્યારે મોટી વહુ ગીતાએ તેનો મજાક ઉડાવ્યો. ગીતાએ કટાક્ષમાં કહ્યું કે નોકરી છોડીને સસરાજીની સેવા કરવાનું નાટક કરી રહી છે, પણ બે દિવસમાં થાકીને બેસી જશે. પરંતુ અંજલિએ ગીતાના કડવા બોલ પર જરાય ધ્યાન ન આપ્યું. તેણે પોતાના નિર્ણય પર અડગ રહીને સસરા રમેશભાઈની સેવા કરવાનો સંકલ્પ લીધો.

બીજા જ દિવસથી અંજલિનો દિનચર્યા સાવ બદલાઈ ગયો. સવારે પાંચ વાગ્યે ઊઠીને સસરાજી માટે નવશેકું પાણી અને ઉકાળો તૈયાર કરવો, તેમને સમયસર વિટામિન્સ અને લકવાની દવાઓ આપવી. અંજલિ જાતે જ પોતાના હાથે સસરાજીનું મોં ધોવડાવતી, તેમની પથારી સાફ કરતી અને તેમને સ્પંજ બાથ આપતી. તે સસરાજીને અત્યંત પ્રેમથી ચમચી વડે પોષક આહાર અને જ્યુસ પીરસતી હતી.

આટલું જ નહીં, અંજલિએ ફિઝિયોથેરાપિસ્ટ પાસેથી સ્પેશિયલ એક્સરસાઈઝની રીતો શીખી લીધી. તે રોજ સવારે અને સાંજે અઢી-અઢી કલાક સુધી સસરાજીના લકવાગ્રસ્ત હાથ-પગમાં ખાસ આયુર્વેદિક તેલનું માલિશ કરતી હતી. તે રમેશભાઈને વ્હીલચેર પર બેસાડીને ઘરમાં અને આંગણામાં ફેરવતી જેથી તેમનું મન પ્રસન્ન રહે. રમેશભાઈ જ્યારે પણ બોલવાનો પ્રયત્ન કરતા ત્યારે અંજલિ તેમની ભાષા સમજીને તેમને હિંમત આપતી કે પપ્પાજી, તમે બહુ જલ્દી ચાલતા થઈ જશો.

અંજલિ આ બધી સેવા નિષ્ઠાપૂર્વક અને હસતા મુખે કરતી હતી. તેણે ક્યારેય પોતાના મોં પર થાક કે કંટાળો આવવા ન દીધો. દિવસો વીતતા ગયા, અંજલિની અથાક મહેનત, અડીખમ પ્રેમ અને ફિઝિયોથેરાપીની સકારાત્મક અસર રમેશભાઈના શરીર પર દેખાવા લાગી. ત્રણ મહિનાના અંતે રમેશભાઈ પોતાના ડાબા હાથને થોડો હલાવી શક્યા અને તેમના મોંમાંથી અસ્પષ્ટ શબ્દો નીકળવા લાગ્યા.

અંજલિએ પોતાની મહેનત બમણી કરી દીધી. તે રોજ સવારે રમેશભાઈનો હાથ પકડડીને તેમને પલંગ પરથી ઊભા કરવાનો પ્રયત્ન કરતી. અંજલિના આ પ્રોત્સાહનથી રમેશભાઈની અંદર પણ જીવવાની અને સાજા થવાની એક નવી આશા જાગી. પાંચ મહિના પૂરા થતાં સુધીમાં રમેશભાઈ વ્હીલચેર વગર લાકડીના સહારાથી થોડા પગલાં ચાલવા લાગ્યા હતા.

આખરે છ મહિનાની સખત મહેનત અને સેવા રંગ લાવ્યા. એક સવારે જ્યારે ઘરના બધા સભ્યો લિવિંગ રૂમમાં બેઠા હતા, ત્યારે અંજલિ રમેશભાઈનો હાથ પકડીને રૂમમાંથી બહાર લાવી. રમેશભાઈએ લાકડી બાજુ પર મૂકી દીધી અને પોતાના બંને પગ પર મક્કમતાથી ઊભા રહીને ચાલીને આવ્યા! આ જોઈને મોટો દીકરો મનોજ, મોટી વહુ ગીતા અને નાનો દીકરો આકાશ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. તેમની આંખો આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ.

રમેશભાઈ સાવ સાજા થઈ ગયા હતા. તેમની બોલી પણ સાફ થઈ ગઈ હતી. રમેશભાઈ લિવિંગ રૂમમાં આવીને સોફા પર બેઠા. તેમની આંખોમાં અશ્રુઓ હતા. રમેશભાઈએ ઘરના તમામ સભ્યો સામે પોતાના કબાટમાંથી એક ફાઈલ અને બેંકની પાસબુક બહાર કાઢી. રમેશભાઈએ ગંભીર અવાજે કહ્યું કે આજે હું એક મોટો નિર્ણય જાહેર કરવા જઈ રહ્યો છું.

રમેશભાઈએ કહ્યું કે જ્યારે મને લકવો માર્યો ત્યારે મારા પોતાના દીકરાઓએ મારી સંભાળ લેવાની ના પાડી દીધી હતી અને મને ઓલ્ડ એજ હોમમાં મોકલવાની વાતો કરતા હતા. પણ મારી આ નાની વહુ અંજલિએ પોતાની લાખોની નોકરી અને કરિયરનો ત્યાગ કરીને રાત-દિવસ જોયા વગર મારી સેવા કરી. આજે હું જો જીવતો છું અને પોતાના પગ પર ઊભો છું, તો તે માત્ર ને માત્ર અંજલિના કારણે જ છું.

રમેશભાઈએ આગળ કહ્યું કે મારી પાસે બેંકમાં શિક્ષક તરીકેની મારી આખી જિંદગીની પર્સનલ બચતના પચાસ લાખ રૂપિયા જમા છે. મેં આ તમામ રકમ કાયદેસર રીતે મારી નાની વહુ અંજલિના નામે કરી દીધી છે. આ પૈસા પર હવે માત્ર અંજલિનો જ હક છે. રમેશભાઈએ ચેકબુક અને પાસબુક અંજલિના હાથમાં મૂકી દીધા.

આ સાંભળીને મોટો દીકરો મનોજ અને મોટી વહુ ગીતાના ચહેરાના રંગ ઊડી ગયા. તેમને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ થતો હતો પણ સાથે પચાસ લાખ રૂપિયા હાથમાંથી ચાલ્યા ગયાનો આઘાત પણ હતો. તેમનું માથું શરમથી ઝૂકી ગયું હતું. નાનો દીકરો આકાશ પણ પોતાની પત્ની પર ગર્વ અનુભવી રહ્યો હતો.

પરંતુ તે જ ક્ષણે નાની વહુ અંજલિએ જે કર્યું, તે જોઈને ઘરના દરેક સભ્યના હોશ ઊડી ગયા. અંજલિએ ખૂબ જ નમ્રતાથી સસરા રમેશભાઈના હાથમાંથી એ પાસબુક અને ચેકબુક પાછા લીધા અને ટેબલ પર મૂકી દીધા. અંજલિએ સસરાજીના ચરણ સ્પર્શ કર્યા.

અંજલિએ અત્યંત વિવેકપૂર્વક કહ્યું કે પપ્પાજી, મેં તમારી જે સેવા કરી છે તે પૈસા કે સંપત્તિ મેળવવા માટે નથી કરી. પિતાની સેવા કરવી એ દીકરી અને વહુ તરીકે મારી પવિત્ર ફરજ હતી. મારી આ ફરજના બદલામાં મને કોઈ ભેટ, ઈનામ કે પૈસા નથી જોઈતા. તમારા આશીર્વાદ અને તમારું સાજું સ્વાસ્થ્ય જ મારા માટે આ દુનિયાનું સૌથી મોટું ઈનામ છે.

અંજલિએ આગળ વધીને એ પચાસ લાખ રૂપિયાની બચત બે સરખા ભાગમાં વહેંચીને મોટા ભાઈ મનોજ અને પોતાના પતિ આકાશના હાથમાં મૂકી દીધી. અંજલિએ કહ્યું કે પપ્પાજી, આ પૈસા તમારા બંને દીકરાઓનો હક છે. આપણા ઘરમાં પ્રેમ અને એકતા રહે એ જ મારા માટે સૌથી મોટી સંપત્તિ છે.

અંજલિની આટલી મોટી મહાનતા અને નિઃસ્વાર્થ ભાવ જોઈને મોટા ભાઈ મનોજ અને મોટી વહુ ગીતાની આંખોમાંથી ધડધડ અશ્રુઓ વહેવા લાગ્યા. મોટી વહુ ગીતા દોડતી આવી અને અંજલિના પગમાં પડી ગઈ. ગીતાએ રડતાં રડતાં કહ્યું કે અંજલિ, મને માફ કરી દે! મેં તારો કાયમ તિરસ્કાર કર્યો, પણ તું તો આ ઘરની સાક્ષાત દેવી નીકળી. તારા સંસ્કારો સામે મારું મન સાવ નાનું સાબિત થયું.

સસરા રમેશભાઈએ પોતાની નાની વહુ અંજલિના માથા પર હાથ મૂકીને હૃદયપૂર્વકના આશીર્વાદ આપ્યા. જે ઘરમાં ક્યારેક અવિશ્વાસ અને સ્વાર્થનો કાળો છાયડો હતો, તે ઘરમાં આજે સંસ્કાર, ત્યાગ અને સમર્પણની અમર જ્યોત પ્રગટી ચૂકી હતી. આખો પરિવાર એકબીજાને ભેટીને હર્ષના આંસુ સારી રહ્યો હતો અને ઘરમાં ખુશીઓનું નવું પ્રભાત ઊગ્યું હતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.