પિતાના મૃત્યુ પછી બે દીકરાઓ મિલકત માટે લડતા હતા, પણ વકીલે વાંચેલી એક અનોખી શરતે બંનેના હોશ...
ઘરના આંગણામાં તુલસીનો ક્યારો હતો અને હજુ બે દિવસ પહેલાં જ ત્યાં કાંતિલાલના બેસણાની ગંભીર શાંતિ છવાયેલી હતી. કાંતિલાલ આખા સોસાયટીમાં એક સજ્જન અને આબરૂદાર વ્યક્તિ તરીકે જાણીતા હતા. તેમણે પોતાની આખી જિંદગી મહેનત કરીને પરિવારને એક સારો આશરો આપ્યો હતો. પરંતુ તેમના અવસાનના ગણતરીના દિવસોમાં જ ઘરમાં એક નવો કલેશ શરૂ થઈ ગયો હતો. કાંતિલાલ પાછળ જે મિલકત મૂકી ગયા હતા, તેના ભાગલા પાડવા માટે ઘરમાં અંદરોઅંદર વિખવાદ શરૂ થયો હતો.
કાંતિલાલના બે દીકરાઓ હતા, મોટો દીકરો રમેશ અને નાનો દીકરો સુરેશ. બંને ભાઈઓ પરણેલા હતા અને પોતપોતાના સંસારમાં વ્યસ્ત હતા. કાંતિલાલ જીવતા હતા ત્યાં સુધી બંને ભાઈઓ ક્યારેય ભેગા બેસીને પ્રેમથી જમ્યા નહોતા. હવે પિતાના ગયા પછી તેમની નજર માત્ર પિતાની સંપત્તિ પર જ હતી. ઘરમાં એક તરફ તેમની વૃદ્ધ માતા ગંગાબેન પોતાના પતિના વિયોગમાં ચોધાર આંસુએ રડતા હતા, તો બીજી તરફ બંને દીકરાઓ અને વહુઓ મિલકતનો મોટો હિસ્સો કોને મળશે તેની ગણતરીઓ માંડી રહ્યા હતા. ઘરમાં સાંજ પડે ને વકીલને બોલાવવાની વાતો થતી હતી.
એક દિવસ બપોરે ઘરના ડ્રોઈંગ રૂમમાં બંને ભાઈઓ, તેમની પત્નીઓ અને વકીલ હરેશભાઈ એકઠા થયા. ગંગાબેન પણ રૂમના ખૂણામાં એકદમ લાચાર બનીને બેઠા હતા. રમેશે વકીલને કડક અવાજમાં કહ્યું કે પપ્પાએ જે પણ વસિયત બનાવી હોય તે અત્યારે જ વાંચી સંભળાવો, અમારે આ ઘરના ભાગલા પાડીને છૂટા થવું છે. સુરેશે પણ વકીલ સામે જોઈને હામી ભરી કે હા, હવે વધારે રાહ જોવાની કોઈ જરૂર નથી. વકીલ હરેશભાઈએ કાંતિલાલના અંગત મિત્ર અને કાનૂની સલાહકાર હોવાના નાતે બંને ભાઈઓની આ ઉતાવળ જોઈને એક ઊંડો શ્વાસ લીધો.
વકીલે પોતાના થેલામાંથી એક મોટું કવર બહાર કાઢ્યું, જેના પર કાંતિલાલની સહી હતી. વકીલે ચશ્મા સરખા કર્યા અને વસિયતનું પહેલું પાનું વાંચવાનું શરૂ કર્યું. તેમાં કાંતિલાલે લખ્યું હતું કે મારા મૃત્યુ પછી મારા બંને દીકરાઓ મિલકત માટે ઝઘડશે તે હું સારી રીતે જાણતો હતો. તેથી મેં એક ખાસ શરત મૂકી છે. જે દીકરો પોતાની માતા ગંગાબેનને આગામી એક વર્ષ સુધી એક પણ આંસુ વગર એકદમ ખુશ રાખશે, તેને જ આ મુખ્ય ઘરમાં મોટો ભાગ મળશે અને શહેરમાં પાંચ અલગ-અલગ જગ્યાએ આવેલી મારી કિંમતી મિલકતોની માલિકી સોંપવામાં આવશે.
આ શરત સાંભળતા જ રમેશ અને સુરેશના કાન સરવા થઈ ગયા. શહેરમાં પાંચ જગ્યાએ મિલકત હોવાની વાત સાંભળીને બંને વહુઓના મનમાં પણ લોભ જાગી ગયો. વકીલે આગળ વાંચ્યું કે આ એક વર્ષ દરમિયાન માતા કોની સાથે રહી અને કેટલી ખુશ રહી તેનો નિર્ણય એક વર્ષ પછી કોર્ટમાં જ લેવામાં આવશે. માતા જો એક પણ દિવસ રડશે તો મિલકત કોઈને નહીં મળે. આ સાંભળીને બંને ભાઈઓએ મનોમન નક્કી કરી લીધું કે ગમે તે થાય, આ એક વર્ષ દરમિયાન માતાને સહેજ પણ દુઃખ પડવા દેવું નથી જેથી બધી મિલકત પોતાના નામે થઈ જાય.
બીજા જ દિવસથી ‘પિતૃછાયા’ મકાનનું વાતાવરણ એકદમ બદલાઈ ગયું. જે દીકરાઓ ક્યારેય ગંગાબેન રૂમમાં એકલા બેઠા હોય તો ડોકિયું પણ નહોતા કરતા, તેઓ હવે સવાર-સાંજ માતાની સેવામાં હાજર થઈ ગયા. રમેશે વહેલી સવારે ઉઠીને માતા માટે ગરમ પાણીની ડોલ ભરી આપી અને તેમની પૂજાની થાળી તૈયાર કરી આપી. બીજી તરફ સુરેશ બજારમાંથી માતાના મનપસંદ ગરમાગરમ ગાંઠિયા અને જલેબી સવારના નાસ્તામાં લઈ આવ્યો. ગંગાબેન તો દીકરાઓનો આ અચાનક બદલાયેલો પ્રેમ જોઈને એકદમ આશ્ચર્યમાં પડી ગયા, પણ તેઓ ચૂપ રહ્યા.
બંને વહુઓ વચ્ચે પણ સાસુની સેવા કરવાની જાણે હરીફાઈ જામી હતી. મોટી વહુ ગંગાબેનના પગ દબાવતી તો નાની વહુ તેમના માટે સરસ મજાની રસોઈ બનાવતી હતી. દીકરાઓ દર મહિને માતાને અલગ-અલગ ધાર્મિક પ્રવાસો પર લઈ જવા લાગ્યા. ક્યારેક દ્વારકા તો ક્યારેક સોમનાથની યાત્રા કરાવતા હતા જેથી માતાના મનમાં ક્યારેય પિતાના જવાનું દુઃખ ન આવે અને તેઓ હંમેશા હસતા રહે. ગંગાબેનને જે જોઈતું હતું તે બધું જ ઘરમાં હાજર થઈ જતું હતું. દીકરાઓ લોભમાં ને લોભમાં માતાને એક પળ માટે પણ ઉદાસ થવા દેતા નહોતા.
જો ક્યારેય ઘરમાં નાનોમોટો ઝઘડો થવાનો હોય, તો પણ રમેશ અને સુરેશ એકબીજાને ઈશારાથી શાંત કરી દેતા કે જો પપ્પાની શરત પ્રમાણે માતા રડશે તો આપણા હાથમાંથી કરોડોની મિલકત જતી રહેશે. આ લોભના કારણે ઘરમાં સુખ અને શાંતિનો માહોલ જળવાઈ રહ્યો હતો. ગંગાબેન પણ આ એક વર્ષ દરમિયાન ખૂબ જ ખુશ રહ્યા, કારણ કે વર્ષો પછી તેમનો પરિવાર આ રીતે એક થઈને રહી રહ્યો હતો. તેમને પોતાના પતિ કાંતિલાલની યાદ તો આવતી, પણ દીકરાઓની સાચી-ખોટી સેવા જોઈને તેમની આંખોમાં આંસુની જગ્યાએ સ્મિત આવી જતું હતું.
જોતજોતામાં એક વર્ષનો સમય પૂરો થઈ ગયો. વકીલ હરેશભાઈની સૂચના મુજબ આજે કોર્ટમાં વસિયતનો અંતિમ નિર્ણય લેવાનો દિવસ હતો. રમેશ અને સુરેશ પોતાની પત્નીઓ સાથે વહેલા તૈયાર થઈને કોર્ટના રૂમમાં પહોંચી ગયા. ગંગાબેન પણ ખૂબ જ સુંદર સાડી પહેરીને હસતા મુખે કોર્ટમાં આવ્યા. વકીલે ગંગાબેનની સામે જોયું અને પૂછ્યું કે ગંગાબેન, આ એક વર્ષ દરમિયાન તમારા દીકરાઓએ તમને ખુશ રાખ્યા છે ને? તમારી આંખમાં કોઈ આંસુ તો નથી આવ્યું ને? ગંગાબેને હસીને કહ્યું કે હા વકીલસાહેબ, મારા દીકરાઓએ મારી બહુ સેવા કરી છે.
બંને ભાઈઓના ચહેરા પર મિલકત મળવાની ખુશી સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. હવે વકીલે ટેબલ પર રાખેલું અસલી વસિયતનું બીજું બંધ કવર ખોલ્યું. આખા રૂમમાં એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી. વકીલે કાંતિલાલના અક્ષરોમાં લખાયેલી અસલી વસિયત મોટેથી વાંચવાનું શરૂ કર્યું. વસિયતમાં લખ્યું હતું કે મારા વહાલા દીકરાઓ, જો તમે આ પત્ર વાંચી રહ્યા છો એનો અર્થ એ કે તમે તમારી માતાને એક વર્ષ સુધી ખૂબ જ ખુશ રાખી છે. પણ સત્ય એ છે કે મારી પાસે આ એક મકાન સિવાય શહેરમાં અન્ય કોઈ પાંચ જગ્યાએ મિલકત નથી.
વકીલે આગળ વાંચ્યું કે મારી પાસે કોઈ કરોડોની સંપત્તિ નહોતી. હું એક સામાન્ય માણસ હતો અને મેં મારી આખી જિંદગીની કમાણી આ એક જ ઘર બનાવવામાં લગાવી દીધી હતી. હું બસ મારા ગયા પછી મારી પત્નીને એકલી, અસહાય અને દીકરાઓના કારણે દુખી જોવા નહોતો માંગતો. મને ખબર હતી કે જો હું સીધી રીતે કહીશ તો તમે તમારી માતાને ઘરમાં સ્થાન નહીં આપો, એટલે મેં આ મિલકતની ખોટી શરત મૂકી હતી જેથી તમે લોભમાં આવીને પણ તમારી માતાની સાચી સેવા કરો અને તમને પરિવારની સાચી કિંમત સમજાય. આ ઘર તમારા બંનેનું જ છે.
આ અસલી સત્ય સામે આવતા જ રમેશ અને સુરેશ એકબીજા સામે જોતા જ રહી ગયા. કોર્ટના એ રૂમમાં જાણે સમય થંભી ગયો હોય તેવો સન્નાટો છવાઈ ગયો. બંને વહુઓ પણ સ્તબ્ધ થઈ ગઈ કે જે પાંચ મિલકતોના સપના તેઓ જોઈ રહ્યા હતા, તે હકીકતમાં ક્યાંય હતી જ નહીં. પિતાએ રમેલી આ અદભુત ચાલથી બંને ભાઈઓનો અહંકાર અને લોભ એક જ પળમાં ઓગળી ગયા. પણ આ એક વર્ષ દરમિયાન માતા સાથે વિતાવેલો સમય, તેમની સેવા કરવાથી મળેલી આંતરિક શાંતિ અને પરિવારની એકતાનો જે અહેસાસ થયો હતો, તેણે બંને ભાઈઓના હૃદય પરિવર્તન કરી નાખ્યા હતા.
રમેશ અને સુરેશની આંખોમાંથી આજે પશ્ચાતાપના આંસુ વહી રહ્યા હતા. તેમને સમજાયું કે પિતાએ મિલકત ભલે ન આપી, પણ તેમને એક સાચો પરિવાર અને સંસ્કાર આપી દીધા હતા. બંને ભાઈઓ દોડીને પોતાની માતા ગંગાબેનના ચરણોમાં નમી પડ્યા. રમેશે રડતા રડતા કહ્યું કે મમ્મી, અમને માફ કરી દે, અમે લોભમાં આવીને તારી સેવા કરી હતી, પણ હવે અમને સમજાયું છે કે દુનિયાની સૌથી મોટી મિલકત તો તું જ છો. સુરેશે પણ માતાનો હાથ પકડીને વચન આપ્યું કે હવે કોઈ મિલકત હોય કે ના હોય, અમે તને જિંદગીભર આમ જ ખુશ રાખીશું.
ગંગાબેનની આંખોમાં આજે હર્ષના આંસુ હતા. તેમણે બંને દીકરાઓને પોતાના ગળે લગાવી દીધા. કાંતિલાલ ભલે આ દુનિયામાં નહોતા, પણ તેમનો આત્મા આજે આ દ્રશ્ય જોઈને ચોક્કસ તૃપ્ત થયો હશે. પિતાના ત્યાગ અને અદભુત બુદ્ધિ ચાતુર્યના કારણે એક તૂટતો પરિવાર કાયમ માટે એક થઈ ગયો હતો. કોર્ટમાંથી બહાર નીકળતી વખતે બંને ભાઈઓ ખભેખભા મિલાવીને ચાલી રહ્યા હતા અને તેમની વચ્ચે હવે મિલકતની કોઈ દીવાલ નહોતી, માત્ર સાચો પ્રેમ હતો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.