પિતાજી ૩ વર્ષ સુધી દીકરીની દુકાને પગ નહોતા મૂકતા, એક દિવસ ચોરીછૂપીથી અંદર જોયું તો...

દિશા સવારના આઠ વાગ્યે પોતાના નવા રેસ્ટોરન્ટના કાઉન્ટર પર ઊભી રહીને બિલિંગ મશીન તપાસી રહી હતી. તેણે પોતાની વર્ષોની મહેનત અને બચત લગાવીને આ રેસ્ટોરન્ટ શરૂ કર્યું હતું.

આજે તેના રેસ્ટોરન્ટનું ઉદ્ઘાટન હતું અને આખું ઘર ખુશ હતું. દિશાના પતિ અને સાસુ-સસરા બધા સવારથી જ ત્યાં પહોંચીને વ્યવસ્થા સંભાળી રહ્યા હતા.

ફક્ત એક જ ખુરશી સાવ ખાલી પડી હતી, જે તેના પિતા જગદીશભાઈ માટે રાખેલી હતી. જગદીશભાઈ સરકારી નોકરીમાંથી નિવૃત્ત થઈને સાદગીથી પોતાનું જીવન વિતાવતા હતા.

દિશાએ ફોન લગાવીને પૂછ્યું, "પપ્પા, તમે ક્યારે આવો છો? બધા તમારી રાહ જુએ છે."

સામેથી જગદીશભાઈએ સાવ શાંત અવાજે જવાબ આપ્યો, "બેટા, મને આવી ભીડભાડ વાળી જગ્યાઓ નથી ફાવતી. તું તારું કામ સંભાળ, મારા આશીર્વાદ તારી સાથે જ છે."

દિશાના હાથમાંથી ફોન ધીમેથી નીચે મુકાઈ ગયો. તેના મનમાં એક ઊંડી ચોટ વાગી કારણ કે તે પોતાના પિતાના હાથે જ શ્રીફળ વધેરાવવા માંગતી હતી.

ઉદ્ઘાટન પતી ગયું અને લોકોના વખાણ વચ્ચે પણ દિશાનું મન સાવ ઉદાસ રહ્યું. તેને લાગ્યું કે પિતાજીને તેની આ સિદ્ધિની કોઈ કિંમત નથી.

બાળપણથી જ જગદીશભાઈ ખૂબ કડક સ્વભાવના અને ઓછું બોલનારા માણસ હતા. તેમણે ક્યારેય કોઈના વખાણ મોઢા પર નહોતા કર્યા.

દિશાને લાગતું હતું કે પિતાજી દીકરીના વેપારને કદાચ મનથી સ્વીકારી શક્યા નહોતા. તેથી જ તેઓ આ ખુશીના પ્રસંગમાં પણ હાજર ન રહ્યા.

મહિનાઓ વીતતા ગયા અને દિશાનું રેસ્ટોરન્ટ શહેરમાં ખૂબ પ્રખ્યાત થવા લાગ્યું. દર રવિવારે ત્યાં લોકોની લાંબી લાઈનો લાગતી હતી.

દિશા દર મહિને પિયર જતી અને પિતાજીને આગ્રહ કરતી કે એકવાર આવીને તેનું બનાવેલું જમવાનું ટેસ્ટ કરે.

જગદીશભાઈ દર વખતે એક જ બહાનું કાઢતા, "મને બહારનું ખાવાનું નથી પચતું. તું તારા ગ્રાહકોનું ધ્યાન રાખ, મારે ત્યાં આવવાની જરૂર નથી."

દિશાને આ શબ્દો સાંભળીને ખૂબ દુઃખ થતું હતું. તેને લાગતું કે પિતાજી તેના કામને બિલકુલ મહત્વ આપતા નથી.

ધીમે ધીમે દિશાએ પિતાજીને બોલાવવાનું સાવ બંધ કરી દીધું. તેના મનમાં એક અજાણી કડવાશ અને અંતર ઊભું થઈ ગયું હતું.

તે માનવા લાગી હતી કે પિતાજી ક્યારેય તેનાથી ખુશ થઈ શકવાના નથી. આ વાદવિવાદ અને અબોલામાં ત્રણ વર્ષનો લાંબો સમય નીકળી ગયો.

રેસ્ટોરન્ટમાં મહારાજ તરીકે કામ કરતા રામજીકાકા ઘણા જૂના અને વિશ્વાસુ માણસ હતા. તેઓ રોજ સવારે છ વાગ્યે આવીને રસોડું ખોલી નાખતા હતા.

એક દિવસ દિશાને સવારે વહેલા માલસામાન ચેક કરવા માટે રેસ્ટોરન્ટે જવું પડ્યું. સવારના સાડા છ વાગ્યા હતા અને હજુ ગ્રાહકો માટે દરવાજા ખૂલ્યા નહોતા.

દિશા પાછળના રસ્તેથી અંદર પ્રવેશી તો તેને રસોડામાંથી વાતો કરવાનો ધીમો અવાજ સંભળાયો. તે અવાજ સાંભળીને તેના પગ ત્યાં જ થંભી ગયા.

તેણે ધીમેથી રસોડાના દરવાજાની તિરાડમાંથી અંદર જોયું. સામે જે દ્રશ્ય દેખાયું તે જોઈને તેના હોશ ઊડી ગયા.

જગદીશભાઈ પોતાના જૂના ચશ્મા ચડાવીને મસાલાના ડબ્બાઓ અને તેલનું ટીન તપાસી રહ્યા હતા. બાજુમાં રામજીકાકા હાથ જોડીને ઊભા હતા.

જગદીશભાઈ બોલી રહ્યા હતા, "રામજી, શાકભાજી હંમેશા તાજી જ વાપરવાની. કોઈ પણ ગ્રાહકને વાસી કે હલકી ગુણવત્તાનું ખાવાનું ન પીરસાવું જોઈએ."

રામજીકાકાએ માથું નમાવીને કહ્યું, "હા સાહેબ, તમે કહ્યું છે એમ જ અમે બધું નિયમ મુજબ કરીએ છીએ."

જગદીશભાઈએ ફ્રિજ ખોલીને દૂધની થેલીઓની તારીખ ચેક કરી. તેમણે ગૂંથેલા લોટની ગુણવત્તા પણ પોતાના હાથથી ચકાસી.

જગદીશભાઈએ આગળ પૂછ્યું, "દિશા પર કોઈ કામનું વધારે પડતું દબાણ તો નથી ને? કોઈ સપ્લાયર કે કર્મચારી તેને પરેશાન તો નથી કરતો ને?"

રામજીકાકાએ હસીને જવાબ આપ્યો, "ના સાહેબ, બેન બધું બહુ સારી રીતે સંભાળે છે. બધા માણસો તેમનો ખૂબ આદર કરે છે."

જગદીશભાઈના ચહેરા પર એક સંતોષભર્યું હાસ્ય આવી ગયું. તેમણે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક નાની ડાયરી કાઢી અને તેમાં કંઈક નોંધ કરી.

દિશા દરવાજા પાછળ છુપાઈને આંસુ ભરેલી આંખે આ બધું જોઈ રહી હતી. તેને સમજાતું નહોતું કે આ શું થઈ રહ્યું છે.

જગદીશભાઈ પાછળના દરવાજેથી કોઈ જુએ તે પહેલાં જ ચૂપચાપ નીકળી ગયા. દિશા ધ્રૂજતા પગલે રસોડામાં અંદર આવી.

રામજીકાકા દિશાને અચાનક સામે જોઈને ગભરાઈ ગયા. તેમણે નીચું જોઈ લીધું અને ચૂપ થઈ ગયા.

દિશાએ પૂછ્યું, "કાકા, આ બધું શું છે? પિતાજી અહીં સવાર સવારમાં શું કરતા હતા?"

રામજીકાકાએ હાથ જોડીને કહ્યું, "બેન, સાહેબે મને તમારી સામે આ વાત કરવાની સખત ના પાડી હતી."

દિશાએ રડતા રડતા આગ્રહ કર્યો, "કાકા, પ્લીઝ મને સાચી વાત કહો. આ કેટલા સમયથી ચાલે છે?"

રામજીકાકાએ ભારે હૈયે વાત શરૂ કરી, "બેન, જે દિવસથી આ રેસ્ટોરન્ટ શરૂ થયું છે ત્યારથી સાહેબ રોજ સવારે સાડા છ વાગ્યે અહીં આવે છે."

દિશા સ્તબ્ધ બનીને રામજીકાકા સામે તાકી રહી. તેના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ હતી.

રામજીકાકાએ કહ્યું, "તેઓ રોજ સવારે આવીને રસોડાની સફાઈ, અનાજની ગુણવત્તા અને હિસાબના ચોપડા પણ ચકાસી જાય છે. તેઓ ખાતરી કરે છે કે કોઈ તમારી સાથે છેતરપિંડી ન કરે."

દિશાએ પૂછ્યું, "તો પછી તેઓ મારી સામે કેમ ન આવ્યા? તેમણે કેમ હંમેશા મને ના પાડી?"

રામજીકાકાની આંખોમાં પણ પાણી આવી ગયું. તેમણે કહ્યું, "સાહેબ કહેતા હતા કે જો હું દિવસે આવીશ તો દિશા મારા પર ધ્યાન આપવા લાગશે અને તેનું કામ બગડશે."

રામજીકાકાએ આગળ જણાવ્યું, "તેમણે મને કહ્યું હતું કે બાપની હાજરી ઘણીવાર દીકરી પર એક અજાણ્યો ભાર બની જાય છે. તેઓ નહોતા ઈચ્છતા કે તમે તેમના ડર કે સંકોચમાં કોઈ નિર્ણય લો."

દિશા રસોડાના ઓટલા પર બેસી પડી અને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગી. તેને યાદ આવ્યું કે તે પિતાજી વિશે કેટલું ખોટું વિચારતી હતી.

તે માનતી હતી કે પિતાજીને તેના પ્રત્યે કોઈ પ્રેમ કે સપોર્ટ નથી. પણ પિતાજી તો પડદા પાછળ રહીને તેના આખા સામ્રાજ્યની રક્ષા કરી રહ્યા હતા.

રામજીકાકાએ કહ્યું, "સાહેબ કહેતા હતા કે જ્યારે દિશા પોતાના પગ પર પૂરી રીતે મજબૂત થઈ જશે, ત્યારે જ હું અહીં બેસીને જમીશ."

દિશા તે જ ક્ષણે ઊભી થઈ અને પોતાની ગાડી લઈને સીધી પિયર તરફ રવાના થઈ ગઈ. તેના મનમાં વર્ષોથી ભરેલો બધો રોષ પળવારમાં ઓગળી ગયો હતો.

તે ઘરે પહોંચી ત્યારે જગદીશભાઈ આંગણામાં બેસીને તુલસી ક્યારે પાણી પીવડાવી રહ્યા હતા. તેમના ચહેરા પર હંમેશ મુજબની શાંતિ હતી.

દિશા દોડીને ગઈ અને સીધા જગદીશભાઈના પગ પકડી લીધા. તે પોતાના આંસુ રોકી શકતી નહોતી.

જગદીશભાઈ ગભરાઈ ગયા અને લોટો બાજુ પર મૂકી દીધો. તેમણે દિશાને બંને હાથે પકડીને ઊભી કરી અને પૂછ્યું, "શું થયું બેટા? તું આટલી સવારે કેમ રડે છે?"

દિશાએ જગદીશભાઈને જોરથી ગળે લગાવી લીધા. તેણે રડતા અવાજે કહ્યું, "પપ્પા, તમે આટલા વર્ષો સુધી આટલો મોટો ભાર એકલા કેમ ઉપાડ્યો?"

જગદીશભાઈ સમજી ગયા કે દિશાને સવારની બધી વાતની ખબર પડી ગઈ છે. તેમના ચહેરા પરનો કડક ભાવ સાવ ઓગળી ગયો અને આંખો ભીની થઈ ગઈ.

જગદીશભાઈએ દિશાના માથા પર હાથ મૂક્યો અને ખૂબ જ વહાલથી બોલ્યા, "બેટા, બાપનો પ્રેમ ક્યારેય ઢંઢેરો પીટીને નથી દેખાડાતો."

તેમણે કહ્યું, "તું મારી એકની એક દીકરી છે. તારી નિષ્ફળતા મને તોડી નાખત, એટલે હું રોજ આવીને તારા રસ્તાના કાંટા સાફ કરતો હતો."

દિશાએ પિતાજીનો હાથ પકડ્યો અને આંસુ લૂછતાં કહ્યું, "પપ્પા, આજે તમારે મારી સાથે આવવું જ પડશે. આજે મારે મારા હાથે તમને જમાડવા છે."

જગદીશભાઈએ સ્મિત સાથે માથું હલાવ્યું અને તૈયાર થવા માટે અંદર ગયા. પહેલીવાર તેમના ચહેરા પર એક પિતા તરીકેનો અદભુત ગર્વ દેખાતો હતો.

બપોરે બાર વાગ્યે રેસ્ટોરન્ટ ગ્રાહકોથી ભરેલું હતું. દિશા પોતે પિતાજીનો હાથ પકડીને અંદર લઈ આવી.

તેણે રેસ્ટોરન્ટના સૌથી સારા ટેબલ પર પિતાજીને બેસાડ્યા. જગદીશભાઈએ આજુબાજુ જોયું અને તેમની છાતી ગજગજ ફૂલવા લાગી.

દિશા પોતે રસોડામાંથી થાળી પીરસીને લઈ આવી. તેણે પિતાજીની સામે ગરમાગરમ રોટલી, દાળ, શાક અને મીઠાઈ મૂકી.

જગદીશભાઈએ હાથ જોડીને ભગવાનનું સ્મરણ કર્યું અને પહેલો કોળિયો મોઢામાં મૂક્યો. તેમણે આંખો બંધ કરીને સ્વાદ માણ્યો.

જગદીશભાઈએ દિશા સામે જોયું અને તેમની આંખમાંથી ખુશીનું એક આંસુ ગાલ પર સરી પડ્યું. તેમણે કહ્યું, "બેટા, મારા જીવનનું આ સૌથી શ્રેષ્ઠ જમણવાર છે."

આખો સ્ટાફ અને ત્યાં હાજર ગ્રાહકો આ દ્રશ્ય જોઈને ભાવુક થઈ ગયા. દિશા પોતાના પિતાની બાજુમાં બેસી ગઈ અને બંનેના ચહેરા પર સાચો સંતોષ છવાઈ ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.