પિતાએ પૂછ્યા વગર દીકરાની પચીસ લાખની ગાડી વેચી દીધી, ત્રણ મહિના પછી બેંકમાંથી ફોન આવ્યો ત્યારે...

સવારના આઠ વાગ્યા હતા અને ઘરના આંગણામાં અચાનક મોટો હોબાળો મચી ગયો.

પાર્થ ઉતાવળે નીચે આવ્યો અને પાર્કિંગ તરફ દોડ્યો. દરવાજા પાસે ઊભેલી તેની નવી કાળી ચમકતી ગાડી ત્યાં નહોતી.

તેણે આજુબાજુ નજર દોડાવી પણ ક્યાંય ગાડી દેખાઈ નહીં. તેના ચહેરા પરનો રંગ ઉડી ગયો હતો અને હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા હતા.

"પપ્પા, મારી ગાડી ક્યાં ગઈ?" પાર્થે હોલમાં બેઠેલા હરેશભાઈ સામે જોઈને જોરથી બૂમ પાડી.

હરેશભાઈ હાથમાં છાપું પકડીને શાંતિથી ચાની ચૂસકી લઈ રહ્યા હતા. તેમણે ચશ્મા નીચે કર્યા અને દીકરા સામે જોયું.

"ગાડી મેં સવારે જ વેચી દીધી છે," હરેશભાઈએ ખૂબ જ સામાન્ય અવાજમાં કહ્યું.

પાર્થને લાગ્યું કે તેના કાન કંઈક ખોટું સાંભળી રહ્યા છે. તે દોડીને પિતાની બરાબર સામે આવીને ઊભો રહી ગયો.

"તમે શું બોલો છો એનું તમને ભાન છે?" પાર્થનો અવાજ આખા ઘરમાં ગુંજી ઊઠ્યો. "મારી પોતાની કમાણીની પચીસ લાખની ગાડી તમે મને પૂછ્યા વગર વેચી દીધી?"

રસોડામાંથી પાર્થની માતા મીનાબેન બહાર દોડી આવ્યા. તેમણે દીકરાનો હાથ પકડીને શાંત પાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

"શાંત થા પાર્થ, બેસીને વાત કર," મીનાબેને ચિંતાથી કહ્યું.

"શાંત કેવી રીતે થાઉં મમ્મી?" પાર્થે હાથ ઝટકી નાખ્યો. "આ માણસ મારી પ્રગતિ જોઈને હંમેશા બળતો રહ્યો છે."

હરેશભાઈ હજુ પણ ચૂપચાપ બેસી રહ્યા અને છાપું ટેબલ પર મૂકી દીધું. તેમની આંખોમાં કોઈ ગુસ્સો કે ડર નહોતો.

"તમને શરૂઆતથી જ મારી સફળતા ખૂંચતી હતી," પાર્થે પિતા સામે આંગળી ચીંધી. "મારી આટલી મોટી ગાડી આ સોસાયટીમાં કોઈ પાસે નહોતી, એટલે તમારાથી સહન ન થયું."

હરેશભાઈએ એક પણ શબ્દનો જવાબ ન આપ્યો. તેઓ ધીમેથી ઊભા થયા અને પોતાના રૂમ તરફ ચાલવા લાગ્યા.

"જવાબ આપો પપ્પા, કેમ વેચી મારી ગાડી?" પાર્થ પાછળ દોડ્યો પણ રૂમનો દરવાજો અંદરથી બંધ થઈ ગયો.

પાર્થ ગુસ્સામાં લાલચોળ થઈ ગયો અને તેણે સોફા પર પડેલો કુશન જમીન પર પછાડ્યો. તેણે તે જ ક્ષણે નક્કી કરી લીધું કે હવે તે પિતા સાથે ક્યારેય વાત નહીં કરે.

તે દિવસ પછી ઘરમાં એક ભારે સન્નાટો છવાઈ ગયો. પાર્થ ઘરમાં આવતો પણ પિતા સામે નજર પણ નહોતો મેળવતો.

હરેશભાઈ રોજ સવારે ચા પીને મંદિરે જતા અને બપોરે ચૂપચાપ જમી લેતા. મીનાબેન બંને વચ્ચે સમાધાન કરાવવા મથતા પણ પાર્થ કોઈનું સાંભળવા તૈયાર નહોતો.

ત્રણ મહિના વીતી ગયા પણ પાર્થના મનમાંથી પેલી ગાડીનો ગુસ્સો ઓછો થતો નહોતો. તે રોજ ઓફિસે જવા માટે કેબ બોલાવતો અને મનમાં પિતાને કોસતો રહેતો.

એક દિવસ બપોરે પાર્થના ફોન પર બેંકમાંથી એક મેનેજરનો ફોન આવ્યો.

"પાર્થભાઈ, તમારી જૂની લોનનું ક્લિયરન્સ સર્ટિફિકેટ તૈયાર છે, તમે આવીને લઈ જાઓ," મેનેજરે કહ્યું.

પાર્થ થોડીવાર માટે અટકી ગયો અને તેને આશ્ચર્ય થયું. "કઈ લોનનું સર્ટિફિકેટ? મેં તો કોઈ ફાઈલ જમા નહોતી કરાવી."

"તમારી કાર લોનનું ખાતું પૂરું થઈ ગયું છે, સાહેબ," મેનેજરે સામેથી સ્પષ્ટતા કરી. "તેના ઓરિજિનલ કાગળો અહીં પડ્યા છે."

પાર્થને કંઈ સમજાયું નહીં એટલે તેણે તરત જ બેંક જવાનું નક્કી કર્યું. તે અડધા કલાકમાં બેંકની મેઈન બ્રાન્ચમાં પહોંચી ગયો.

મેનેજરે પાર્થને પોતાની કેબિનમાં બેસાડ્યો અને એક જાડી ફાઈલ તેના હાથમાં આપી. પાર્થે ધ્રૂજતા હાથે ફાઈલ ખોલી અને પહેલા પાના પર નજર નાખી.

ફાઈલના ગેરંટર વાળા પાના પર તેના પિતા હરેશભાઈની સહી અને તેમનો ફોટો ચોંટાડેલો હતો. એટલું જ નહીં, પિતાએ પોતાનું પેન્શન એકાઉન્ટ પણ તે લોન સામે ગિરવે મૂકેલું હતું.

પાર્થની આંખો પહોળી થઈ ગઈ અને તે કાગળો ઉથલાવવા લાગ્યો. તેને યાદ આવ્યું કે દોઢ વર્ષ પહેલાં જ્યારે તેણે ગાડી લીધી ત્યારે તેનો પોતાનો સિબિલ સ્કોર ખૂબ ખરાબ હતો.

તે સમયે એજન્ટે કહ્યું હતું કે લોન પાસ થઈ ગઈ છે, પણ તેણે ક્યારેય પૂછ્યું નહોતું કે કેવી રીતે થઈ. આજે તેને ખબર પડી કે પિતાએ ગુપચુપ રીતે પોતાની આખી જિંદગીની મૂડી દાવ પર લગાવીને તે લોન અપાવી હતી.

"પાર્થભાઈ, છેલ્લા ચાર મહિનાથી તમારા ખાતામાંથી હપ્તા બાઉન્સ થતા હતા," મેનેજરે ખુલાસો કર્યો. "બેંક તરફથી તમારા ઘર પર જપ્તીની નોટિસ નીકળવાની જ હતી."

પાર્થનું ગળું સુકાઈ ગયું અને તેનાથી કશું બોલાયું નહીં. તે સત્ય સાંભળીને અંદરથી હચમચી ગયો હતો.

"તમારા પિતાજી પોતે અહીં આવ્યા હતા," મેનેજરે આગળ કહ્યું. "તેમણે પોતાની ઓળખાણ વાપરીને ગાડીનો સારો ગ્રાહક શોધ્યો અને પૂરી લોન એક જ દિવસમાં ભરપાઈ કરી દીધી."

મેનેજરે જણાવ્યું કે જો હરેશભાઈએ તે દિવસે ગાડી ન વેચી હોત, તો બેંક વાળા રસ્તા પરથી ગાડી ખેંચી ગયા હોત અને આખી સોસાયટીમાં પાર્થનું નામ ખરાબ થઈ ગયું હોત.

પાર્થ ફાઈલ હાથમાં પકડીને બેંકની બહાર નીકળ્યો. તેના પગ ભારે થઈ ગયા હતા અને રસ્તા પર ચાલવું પણ મુશ્કેલ લાગતું હતું.

તેને યાદ આવ્યું કે છેલ્લા છ મહિનાથી તેની કંપનીમાં મંદી ચાલી રહી હતી અને તેનો પગાર અડધો થઈ ગયો હતો. તે દર મહિને ક્રેડિટ કાર્ડમાંથી પૈસા ઉપાડીને જેમતેમ ઘર ચલાવી રહ્યો હતો.

ગાડીનો પચાસ હજારનો હપ્તો ભરવો તેના માટે અસંભવ બની ગયો હતો, છતાં તે કોઈને કહી શકતો નહોતો. તે સોસાયટીમાં પોતાની ખોટી પ્રતિષ્ઠા જાળવી રાખવા માટે અંદરથી તૂટી રહ્યો હતો.

પાર્થ સીધો ઘરે પહોંચ્યો અને દરવાજો ખોલીને અંદર ગયો. હરેશભાઈ હંમેશની જેમ હિંચકા પર બેસીને માળા ફેરવી રહ્યા હતા.

પાર્થે હાથમાં રહેલી પેલી બેંકની ફાઈલ ટેબલ પર મૂકી. ફાઈલનો અવાજ સાંભળીને હરેશભાઈએ આંખો ખોલી.

"પપ્પા, તમે આ બધું કેમ કર્યું?" પાર્થનો અવાજ ભારે હતો, પણ તેમાં હજુય એક વિચિત્ર ફરિયાદ હતી. "તમે આટલી મોટી લોન પોતાના માથે કેમ લીધી હતી?"

હરેશભાઈએ માળા બાજુ પર મૂકી અને દીકરા સામે જોયું.

"અને જો તમે જ બધું પતાવ્યું હતું, તો તે દિવસે મને સાચી વાત કેમ ન કહી?" પાર્થે થોડા ઊંચા અવાજે પૂછ્યું. "તમે મને ચોખ્ખું કહી શકતા હતા ને કે તારાથી હપ્તા નથી ભરાતા એટલે ગાડી વેચવી પડશે."

પાર્થે આંસુ રોકતા કહ્યું, "તમે ચૂપ કેમ રહ્યા? તમે મને એવું કેમ લાગવા દીધું કે તમે મારા દુશ્મન છો?"

હરેશભાઈ હિંચકા પરથી ઊભા થયા અને પાર્થની નજીક આવ્યા. તેમણે ખૂબ જ શાંતિથી દીકરાના ખભા પર હાથ મૂક્યો.

"કારણ કે તે વખતે તું ગાડી ગુમાવવાના ડર કરતાં પોતાની નિષ્ફળતા છુપાવવામાં વધારે શરમ અનુભવતો હતો," હરેશભાઈએ ધીમેથી કહ્યું.

પાર્થ આ સાંભળીને એકદમ સ્તબ્ધ થઈ ગયો અને પિતાની આંખોમાં જોવા લાગ્યો.

"બેટા, હું તારો બાપ છું, તારા ચહેરાનો ઉતરેલો રંગ હું ઓળખી જતો હતો," હરેશભાઈએ આગળ કહ્યું. "તું રાત્રે ઊંઘી નહોતો શકતો અને છુપાઈને લોનના મેસેજ જોતો હતો એ મેં જોયું હતું."

હરેશભાઈએ જણાવ્યું કે જો તેઓ તે દિવસે સાચી વાત કહેત, તો પાર્થ પોતાના અહંકારમાં વધારે ઘવાઈ જાત. તે પોતાની જાતને નાનો અને લાચાર મહેસૂસ કરત.

"તેં મને ખરાબ કહ્યો, મારા પર ગુસ્સો કર્યો, પણ તારા મન પરથી પેલી લોનનો ભાર તો હટી ગયો ને?" હરેશભાઈના અવાજમાં એક અનોખો સંતોષ હતો. "મારે તારી નજરમાં સારો બનવા કરતાં તારા ભવિષ્યને બરબાદીમાંથી બચાવવું વધારે જરૂરી લાગ્યું હતું."

પાર્થની આંખોમાંથી આંસુઓની ધાર વહી નીકળી. તે પોતાના પિતાના પગમાં બેસી પડ્યો અને બંને હાથ પકડીને રડવા લાગ્યો.

"મને માફ કરી દો પપ્પા," પાર્થ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે બોલવા લાગ્યો. "હું કેટલો સ્વાર્થી અને મૂર્ખ હતો કે તમારા પ્રેમને સમજી જ ન શક્યો."

મીનાબેન પણ રૂમમાંથી બહાર આવીને ઊભા રહ્યા અને તેમની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ.

હરેશભાઈએ નીચે નમીને પાર્થને ઊભો કર્યો અને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી લીધો. "દીકરા, ગાડીઓ તો જિંદગીમાં ફરીથી આવી જશે, પણ જો માણસ દેવાના બોજ નીચે દબાઈ જાય તો ફરી ઊભો નથી થઈ શકતો."

પાર્થને આજે સમજાયું કે સાચો પિતા એ નથી જે સંતાનોની દરેક જીદ પૂરી કરે, પણ એ છે જે સંતાન પર આવનારી મુસીબતને પોતાના માથે લઈ લે છે.

ઘરમાં મહિનાઓથી છવાયેલો કડવાશનો ભાર એક જ ક્ષણમાં ઓગળી ગયો હતો. પાર્થે તે દિવસે નક્કી કર્યું કે હવે તે ક્યારેય દેખાડો કરવા માટે જીવશે નહીં અને પિતાની શીખને આખી જિંદગી યાદ રાખશે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.