પિતાએ દીકરાને રમકડાની દુકાને લઈ જઈ મોંઘી ગાડી અપાવી, પણ બીજા દિવસે દીકરાએ દુકાનદારને ગાડી પાછી આપી એવું માગ્યું કે દુકાનદાર...

રાઘવભાઈ એક ખાનગી કંપનીમાં સામાન્ય ક્લાર્ક તરીકે નોકરી કરતા હતા. તેમનો આખો સંસાર તેમના સાત વર્ષના દીકરો આરવ અને તેમની પત્ની સુધાની આસપાસ જ ફરતો હતો. રાઘવભાઈનો પગાર ખૂબ જ મર્યાદિત હતો, જેમાં ઘરનું ભાડું, રાશન, આરવની સ્કૂલની ફી અને રોજના નાના-મોટા ખર્ચાઓ માંડ-માંડ પુરા થતા હતા. આજના આ મોંઘવારીના જમાનામાં મધ્યમ વર્ગના માણસ માટે પોતાના સપનાઓ બાજુ પર મૂકીને પરિવારની જરૂરિયાતો પૂરી કરવી એ જ સૌથી મોટું લક્ષ્ય બની જતું હોય છે. રાઘવભાઈ પણ એવા જ પિતા હતા, જે પોતાના ફાટેલા શર્ટ પર ગંજી પહેરી લેતા પરંતુ આરવ માટે દર દિવાળીએ નવા કપડાં લાવવામાં ક્યારેય કચાશ ન રાખતા.

આરવ ખૂબ જ સમજુ અને શાંત છોકરો હતો. તે ક્યારેય નાની-નાની બાબતોમાં જીદ કરતો નહોતો. પરંતુ છેલ્લા કેટલાક દિવસોથી તે જ્યારે પણ સ્કૂલેથી પાછો ફરતો ત્યારે રસ્તામાં આવતી એક મોટી વૈભવી રમકડાની દુકાનના કાચ પાસે ઉભો રહી જતો. તે દુકાનના ડિસ્પ્લેમાં એક અદભુત, લાલ રંગની રીમોટ કંટ્રોલવાળી કાર મૂકેલી હતી. આરવ કલાકો સુધી એ કારને ટગર-ટગર જોયા કરતો. તેની આંખોમાં એ રમકડું મેળવવાની તીવ્ર ઈચ્છા સાફ દેખાઈ આવતી હતી. એક દિવસ રાઘવભાઈએ આરવને એ દુકાનના કાચ પાસે ઉભેલો જોઈ લીધો. પિતાનું દિલ દીકરાની આ અધૂરી ઈચ્છા જોઈને અંદરથી ભીંસાઈ ગયું. તેમને મનોમન નક્કી કર્યું કે ગમે તે થાય, આ રવિવારે તે આરવને એ ગાડી જરૂર અપાવશે.

રવિવારનો દિવસ આવ્યો. રાઘવભાઈએ આરવનો હાથ પકડ્યો અને હસતા હસતા કહ્યું, "ચાલ બેટા, આજે તને પેલી લાલ ગાડી અપાવવા લઈ જાઉં." આરવના ચહેરા પર ખુશીનો પાર ન રહ્યો. તેનો ચહેરો એકદમ ખીલી ઉઠ્યો. તે કૂદતો કૂદતો તેના પિતા સાથે દુકાનની અંદર ગયો. દુકાન ખૂબ જ મોટી અને એર-કંડિશન્ડ હતી, જ્યાં મોટા ઘરના લોકો જ ખરીદી કરવા આવતા હતા. રાઘવભાઈ સીધા કાઉન્ટર પર ગયા અને દુકાનદારને પેલી લાલ ગાડી બતાવવા કહ્યું. દુકાનદારે ગાડી ટેબલ પર મૂકી અને આરવ તેના રીમોટને પકડીને ખુશ-ખુશ થઈ ગયો.

રાઘવભાઈએ હળવેથી પૂછ્યું, "ભાઈ, આ રમકડાની કિંમત શું છે?"

દુકાનદારે સહેજ તિરસ્કારભરી નજરે રાઘવભાઈના સાધારણ પહેરવેશ સામે જોયું અને રૂખા અવાજે કહ્યું, "સાડા ચાર હજાર રૂપિયા."

આ આંકડો સાંભળતા જ રાઘવભાઈના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેમના ખિસ્સામાં માત્ર પાંચસો રૂપિયા પડ્યા હતા. સાડા ચાર હજાર રૂપિયા એ તેમના અડધા મહિનાના પગાર જેટલી રકમ હતી. રાઘવભાઈનો ચહેરો એકદમ ફીકો પડી ગયો. તેમને લાગ્યું કે જો તેઓ અત્યારે આરવને ના પાડશે તો દીકરાનું દિલ તૂટી જશે. પિતા તરીકે પોતાની લાચારી દીકરા સામે દેખાઈ જાય એ રાઘવભાઈને મંજૂર નહોતું.

તેમણે થોડી ક્ષણ વિચાર કર્યો. તેમની નજર પોતાના કાંડા પર બંધાયેલી સોનાના પટ્ટાવાળી જૂની ઘડિયાળ પર ગઈ. આ ઘડિયાળ રાઘવભાઈને તેમના પિતાજીએ લગ્નમાં ભેટ આપી હતી. તે માત્ર એક ઘડિયાળ નહોતી, પણ તેમના પિતાની આખરી નિશાની અને રાઘવભાઈની સૌથી કિંમતી મૂડી હતી. રાઘવભાઈએ દુકાનદારને સહેજ ઈશારો કર્યો અને તેને એક બાજુ ખૂણામાં લઈ ગયા.

રાઘવભાઈએ ધીમા અવાજે, કરગરીને કહ્યું, "શેઠ, મારી પાસે અત્યારે રોકડા પૈસા નથી. પણ મારો દીકરો આ ગાડી પાછળ પાગલ છે. હું આ મારી કિંમતી ઘડિયાળ તમારી પાસે ગીરવે મૂકું છું. આ સોનાની ઘડિયાળ ખૂબ મોંઘી છે. મને એક મહિનાનો સમય આપો, હું ગમે ત્યાંથી પૈસાની સગવડ કરીને તમારી આ કારની કિંમત ચૂકવી દઈશ અને મારી ઘડિયાળ પાછી લઈ જઈશ. પ્લીઝ, મારા દીકરા સામે મારી આબરૂ રાખજો."

દુકાનદાર પહેલાં તો અચકાયો, પણ રાઘવભાઈની આંખોમાં રહેલી પિતાની લાચારી જોઈને તેનું દિલ પીગળી ગયું. તેને ઘડિયાળ પોતાના ડ્રોઅરમાં મૂકી દીધી અને ગાડી પેક કરીને રાઘવભાઈને આપી દીધી. રાઘવભાઈએ હસતા મોઢે ગાડી આરવના હાથમાં આપી. આરવ ખૂબ ખુશ હતો, પણ તે બિલકુલ અજાણ નહોતો. જ્યારે તેના પિતા દુકાનદારને ખૂણામાં લઈ ગયા હતા, ત્યારે આરવ કાચના પ્રતિબિંબમાં બધું જ જોઈ ગયો હતો. તેણે જોયું હતું કે પિતાએ પોતાની વ્હાલી ઘડિયાળ આપી દીધી છે અને તેમનું કાંડું હવે સૂનું પડી ગયું છે. આરવના નાના મગજમાં એ વાત ઘર કરી ગઈ કે તેના એક રમકડા માટે તેના પપ્પાએ પોતાની સૌથી કિંમતી વસ્તુ ગુમાવી દીધી છે.

ઘરે આવીને આરવે આખો દિવસ એ ગાડી સાથે રમત કરી, પણ તેના ચહેરા પર એ અસલી ખુશી નહોતી જે દુકાને જતા સમયે હતી. તે વારંવાર તેના પપ્પાના ખાલી કાંડા તરફ જોતો હતો. રાઘવભાઈ જ્યારે પણ પૂછતા કે "ગાડી કેવી લાગી બેટા?", ત્યારે આરવ ખોટું હસીને કહેતો, "ખૂબ સરસ છે પપ્પા."

બીજા દિવસે સોમવારે રાઘવભાઈ સવારે વહેલા નોકરીએ ચાલ્યા ગયા. આરવે જોયું કે મમ્મી રસોડામાં કામમાં વ્યસ્ત છે. તેણે ચુપચાપ પેલી લાલ ગાડીને તેના બોક્સમાં પેક કરી. બોક્સને પોતાના નાના હાથોમાં પકડીને તે ઘરની બહાર નીકળી ગયો. તે એકલો જ રસ્તો ઓળંગીને પેલી રમકડાની દુકાને પહોંચ્યો.

દુકાન હજુ હમણાં જ ખૂલી હતી અને દુકાનદાર કાઉન્ટર પર બેઠો હતો. અચાનક સાત વર્ષના આરવને એકલો જોઈને દુકાનદાર નવાઈ પામ્યો. આરવે કૂદીને બોક્સ કાઉન્ટર પર મૂક્યું.

દુકાનદારે પૂછ્યું, "શું થયું બેટા? ગાડી બગડી ગઈ છે?"

આરવે પોતાની મોટી-મોટી આંખોમાં આંસુ છુપાવવાનો પ્રયત્ન કરતા કહ્યું, "ના અંકલ, ગાડી બિલકુલ બરાબર છે. પણ મારે આ ગાડી નથી જોઈતી. તમે આ પાછી રાખી લો."

દુકાનદાર આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો, "કેમ? કાલે તો તું આના માટે બહુ જીદ કરતો હતો. તારા પપ્પાએ કેટલી મહેનતથી તને અપાવી છે."

આરવનો અવાજ આ વખતે ધ્રૂજી ઉઠ્યો. તેણે રડતા રડતા કહ્યું, "અંકલ, કાલે મારા પપ્પાએ તમને જે ઘડિયાળ આપી હતી ને, એ મને પાછી આપી દો. એ ઘડિયાળ મારા દાદાજીની છે અને મારા પપ્પાને બહુ વ્હાલી છે. એ ઘડિયાળ વગર મારા પપ્પા વારંવાર પોતાનું કાંડું જોયા કરે છે અને ઉદાસ થઈ જાય છે. મારે રમકડું નથી જોઈતું અંકલ, પ્લીઝ મારા પપ્પાનો સમય મને પાછો આપી દો."

સાત વર્ષના બાળકના મોઢેથી "મારા પપ્પાનો સમય પાછો આપી દો" એવા શબ્દો સાંભળીને દુકાનદાર સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેના શરીરના રુંવાડા ઉભા થઈ ગયા. કલાકો સુધી લાખો રૂપિયાનો વેપાર કરનાર એ વેપારી આજે એક નાના બાળકના પિતૃપ્રેમ સામે હારી ગયો હતો. તેની આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહેવા લાગી. તેને અહેસાસ થયો કે આજના સ્વાર્થી જમાનામાં જ્યાં સંતાનો પિતાની મિલકત પાછળ અંદરોઅંદર લડતા હોય છે, ત્યાં આટલો નાનો દીકરો પોતાના પિતાના આત્મસન્માન અને સમય માટે પોતાનું સૌથી વ્હાલું રમકડું છોડવા તૈયાર થઈ ગયો છે.

દુકાનદારે તરત જ પોતાનું ગલ્લો ખોલ્યો, અંદરથી રાઘવભાઈની સોનાની ઘડિયાળ કાઢી અને આરવના નાના હાથમાં મૂકી દીધી. એટલું જ નહીં, તેને પેલું લાલ કારનું બોક્સ પણ આરવની બેગમાં પાછું મૂકી દીધું.

દુકાનદારે આરવના આંસુ લૂછતાં કહ્યું, "બેટા, તારા પપ્પા બહુ નસીબદાર છે કે તેમને તારા જેવો દીકરો મળ્યો. આ ઘડિયાળ તારા પપ્પાને પાછી આપી દેજે અને આ ગાડી મારી તરફથી તને ભેટ છે. આના કોઈ પૈસા નથી."

આરવના ચહેરા પર અસલી અને સાચી ખુશી આવી ગઈ. તે ઘડિયાળ અને રમકડું લઈને દોડતો ઘરે આવ્યો. સાંજે જ્યારે રાઘવભાઈ નોકરી પરથી થાકેલા પાકેલા ઘરે આવ્યા, ત્યારે આરવ દોડીને તેમની પાસે ગયો અને તેમના ખાલી કાંડા પર એ જૂની ઘડિયાળ ફરીથી બાંધી દીધી. રાઘવભાઈ આશ્ચર્યથી જોઈ રહ્યા કે આ કેવી રીતે બન્યું. આરવે જ્યારે આખી વાત કહી, ત્યારે રાઘવભાઈની આંખો પણ ભરાઈ આવી. તેમને આરવને છાતી સરસો ચાંપી દીધો. આજે રાઘવભાઈને લાગ્યું કે ભલે તેમની પાસે બેંક બેલેન્સ નથી, પણ દુનિયાની સૌથી મોટી અમીરી તેમના ઘરમાં દીકરાના રૂપમાં બેઠી છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો