પત્નીના ઓપરેશનના દોઢ લાખ ભરવા માટે મિત્રો પાસે હાથ ફેલાવ્યા પણ કોઈએ મદદ ન કરી, ત્યાં જ હોસ્પિટલના કેશિયરે કહ્યું કે તમારું બિલ...
હોસ્પિટલના કાઉન્ટરની આસપાસ એક અજીબ શાંતિ હતી, જે માત્ર દવાઓની તીવ્ર ગંધ અને પગરખાંના ઘસાવાના અવાજથી તૂટતી હતી. સુરેશભાઈના હાથમાં રહેલી કાગળની ફાઈલ સહેજ ભીની થઈ ગઈ હતી, કારણ કે તેમની હથેળીઓમાંથી સતત પરસેવો વળી રહ્યો હતો. કાઉન્ટર પર બેઠેલો માણસ કમ્પ્યુટરના કીબોર્ડ પર ઝડપથી આંગળીઓ ચલાવી રહ્યો હતો, અને એ ટક-ટક અવાજ સુરેશભાઈના હૃદયના ધબકારા વધારી રહ્યો હતો. ઓપરેશન થિયેટરની બહાર લાલ લાઈટ હજી પણ ચાલુ હતી, જેનો અર્થ હતો કે અંદર તેમની પત્ની શારદાનું ઓપરેશન હજી ચાલુ હતું.
કાઉન્ટર પરથી કમ્પ્યુટર સ્ક્રીન તરફ જોતા માણસે કહ્યું કે બિલ દોઢ લાખ રૂપિયા થયું છે. સુરેશભાઈએ પોતાના ખિસ્સામાં હાથ નાખ્યો, જ્યાં માત્ર પચાસ હજાર રૂપિયાની નોટોનું એક બંડલ પડ્યું હતું. આ એ રકમ હતી જે તેઓ પોતાના ઘરેથી બધી જ બચત ભેગી કરીને લાવ્યા હતા. તેમણે કાઉન્ટર પર ઊભેલા માણસ સામે જોયું, પણ ત્યાં કોઈ સહાનુભૂતિ નહોતી, માત્ર એક વ્યાવસાયિક ઠંડાશ હતી.
સુરેશભાઈ હોસ્પિટલના એક ખૂણામાં ગયા જ્યાં લોખંડની ત્રણ ખુરશીઓ ગોઠવેલી હતી. તેમણે ખિસ્સામાંથી પોતાનો જૂનો ફોન બહાર કાઢ્યો, જેની સ્ક્રીન પર ઘણા લીરા પડી ગયા હતા. તેમણે પહેલા પોતાના ખાસ મિત્ર રમેશને ફોન લગાવ્યો, પણ સામેથી અવાજ આવ્યો કે આ મહિને હાથ થોડો ખેંચાયેલો છે. ત્યારબાદ તેમણે બીજા ત્રણ લોકોને ફોન કર્યા, પણ દરેક જગ્યાએથી માત્ર આશ્વાસન અને બહાના જ મળ્યા.
ફોન કટ થયા પછી સુરેશભાઈ દીવાલને અઢેલીને ઊભા રહી ગયા, દીવાલની ઠંડક તેમના ખભા સુધી પહોંચી રહી હતી. તેમની આંખોની કિનારીઓ ગરમ થઈ ગઈ અને ઘૂંટણ નબળા પડવા લાગ્યા. આટલા વર્ષોની પ્રામાણિક જિંદગી પછી પણ આજે તેઓ એક લાખ રૂપિયા માટે લાચાર ઊભા હતા. તેઓ પાછા કાઉન્ટર તરફ ચાલ્યા, જ્યાં અન્ય લોકો પણ પોતાના બિલ ચૂકવવા લાઈનમાં ઊભા હતા.
બરાબર એ જ સમયે કાઉન્ટરની અંદરથી કેશિયરે સુરેશભાઈને નામ દઈને બોલાવ્યા. "સુરેશકુમાર શાહ, જરા અહીં આવજો." સુરેશભાઈ ધીમા પગલે આગળ વધ્યા, તેમના મનમાં ફાળ પડી કે કદાચ ઓપરેશન રોકી દેવામાં આવ્યું હશે. પણ કેશિયરે કમ્પ્યુટર સ્ક્રીન પરથી નજર હટાવી અને એક સહી કરેલી રસીદ તેમની તરફ લંબાવી દીધી.
"સર, તમારું બિલ પે થઈ ગયું છે, તમારે હવે કોઈ રકમ ચૂકવવાની બાકી નથી." કેશિયરનો અવાજ બિલકુલ સામાન્ય હતો, જાણે આ રોજની ઘટના હોય. સુરેશભાઈ ચોંકી ગયા, તેમની પકડમાંથી ફાઈલ સહેજ સરકી ગઈ. તેમણે આસપાસ જોયું, પણ ત્યાં કોઈ પરિચિત ચહેરો નહોતો.
"કોણે ભર્યું આ બિલ? મારી પાસે તો કોઈ આવ્યું નથી." સુરેશભાઈનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો, તેમને લાગ્યું કે કદાચ કોઈ મોટી ભૂલ થઈ રહી છે. કેશિયરે ટેબલના ખાનામાંથી એક નાની, સફેદ કાગળની ચિઠ્ઠી કાઢી અને કાઉન્ટરની કાચની બારીની નીચેથી સુરેશભાઈ તરફ સરકાવી દીધી.
ચિઠ્ઠી પર વાદળી પેનથી ગુજરાતીમાં બહુ જ સુંદર અક્ષરો લખેલા હતા. સુરેશભાઈએ ચિઠ્ઠી હાથમાં લીધી, કાગળ સામાન્ય ડાયરીનો હતો જેની કિનારીઓ સરખી કપાયેલી નહોતી. તેમણે ચિઠ્ઠી વાંચવાનું શરૂ કર્યું અને જેમ જેમ અક્ષરો વંચાતા ગયા, તેમ તેમ હોસ્પિટલનો બધો જ ઘોંઘાટ જાણે ગાયબ થઈ ગયો.
ચિઠ્ઠીમાં લખ્યું હતું, "પાંચ વર્ષ પહેલાં તમે રસ્તા પર અકસ્માત વખતે જે અજાણ્યા છોકરાને લોહી આપી જીવ બચાવ્યો હતો, આ એ જ છોકરો છે. આજે મારું દેવું પૂરું થયું, ભાઈ!" સુરેશભાઈને યાદ આવ્યું કે એક ચોમાસાની રાત્રે હાઈવે પર એક બાઈક સવાર ખાડામાં પડ્યો હતો, જેનું બહુ લોહી વહી ગયું હતું. તેઓ તેને પોતાની ગાડીમાં હોસ્પિટલ લાવ્યા હતા અને ડોક્ટરે લોહીની જરૂરિયાત કહી ત્યારે વગર વિચારે પોતાનું લોહી આપ્યું હતું.
સુરેશભાઈએ ચિઠ્ઠી પરથી નજર હટાવી અને હોસ્પિટલના મોટા લોબીના દરવાજા તરફ જોયું. ત્યાં બહાર જતા રસ્તા પર એક યુવાન પીઠ દેખાઈ રહી હતી, જે ધીમેથી ભીડમાં ઓગળી રહી હતી. સુરેશભાઈના હાથમાં રહેલી ચિઠ્ઠી હવે ધ્રૂજી રહી હતી, પણ આ વખતે એ ધ્રૂજારી ચિંતાની નહીં, પણ કૃતજ્ઞતાની હતી. ભીના થયેલા કાગળ પર તેમના આંસુનું એક ટીપું પડ્યું, જેણે શાહીને સહેજ ફેલાવી દીધી.