પત્ની રાત્રે છૂપી રીતે ઘરની બહાર નીકળી જતી હતી, પતિએ પીછો કરીને રૂમમાં જોયું તો...

રાતના અગિયાર વાગ્યા હતા. આખું ઘર શાંત થઈ ગયું હતું. સુરેશ પોતાના રૂમમાં બેસીને ઓફિસની ફાઈલો જોઈ રહ્યો હતો, પણ તેનું ધ્યાન ફાઈલોમાં બિલકુલ નહોતું. તેની નજર વારંવાર સામે ગેલેરીમાં ઉભેલી પોતાની પત્ની નેહા પર જતી હતી. નેહા ફોન પર બહુ ધીમા અવાજે કોઈની સાથે વાત કરી રહી હતી.

છેલ્લા બે-ત્રણ મહિનાથી સુરેશ આ વસ્તુ દરરોજ જોઈ રહ્યો હતો. નેહા રાત્રે બધા ઊંઘી જાય પછી જ ફોન પર વાત કરતી હતી. જ્યારે પણ સુરેશ રૂમમાંથી બહાર આવે અથવા તેની નજીક જવાનો પ્રયાસ કરે, ત્યારે નેહા તરત જ ફોન કાપી નાખતી હતી. નેહાના ચહેરા પર એક અનોખો ડર અને ચિંતા દેખાતા હતા. સુરેશના મનમાં શંકાનો કીડો ધીમે ધીમે મોટો થઈ રહ્યો હતો.

સુરેશે ઘણો વિચાર કર્યો કે આ વાત નેહાને સીધી પૂછી લે. પણ દર વખતે તે અટકી જતો હતો. તેમના લગ્નને પાંચ વર્ષ થઈ ગયા હતા અને આટલા વર્ષોમાં ક્યારેય એવું કશું બન્યું નહોતું. નેહા ઘરમાં બધાની સંભાળ રાખતી અને ખૂબ જ શાંત સ્વભાવની હતી. પરંતુ આ મોડી રાતના ફોન કોલ્સ સુરેશનું મન અશાંત કરી રહ્યા હતા.

એક દિવસ સાંજે સુરેશે તેના ખાસ મિત્ર સાથે આ અંગે વાત કરી. મિત્રે તેને સલાહ આપી કે શંકા રાખીને ઘૂંટાવા કરતાં એકવાર નેહાનો પીછો કરીને સત્ય જાણી લેવું જોઈએ. સુરેશને પણ લાગ્યું કે હવે સત્ય જાણવાનો સમય આવી ગયો છે. તે પત્ની પર સીધો આરોપ લગાવીને ઘરનું વાતાવરણ બગાડવા નહોતો માગતો.

તે જ રાત્રે લગભગ બાર વાગ્યે નેહા ચૂપચાપ ઉઠી. તેણે સુરેશ સામે જોયું, સુરેશ ઊંઘવાનો ડોળ કરી રહ્યો હતો. નેહાએ ધીમેથી દરવાજો ખોલ્યો, પોતાના ખભા પર એક નાની બેગ મૂકી અને ઘરની બહાર નીકળી ગઈ. સુરેશ પણ તરત જ ઉભો થયો અને જેકેટ પહેરીને તેની પાછળ નીકળ્યો.

નેહા સોસાયટીના નાકે આવીને એક ઓટોરિક્ષામાં બેસી ગઈ. સુરેશે પણ પોતાની બાઇક ચાલુ કરી અને રિક્ષાની પાછળ થોડું અંતર રાખીને જવા લાગ્યો. રાતના સમયે રસ્તાઓ સાવ સુમસામ હતા. રિક્ષા શહેરના એક જૂના વિસ્તાર તરફ જઈ રહી હતી. સુરેશનું દિલ જોરથી ધડકી રહ્યું હતું અને તેના મનમાં નકારાત્મક વિચારો આવી રહ્યા હતા.

રિક્ષા એક નાની ગલીમાં આવીને ઉભી રહી. સામે એક જૂનું મકાન હતું જેના દરવાજે કોઈ બોર્ડ નહોતું લાગેલું. નેહાએ રિક્ષાવાળાને પૈસા આપ્યા અને ઝડપથી એ ઘરનો દરવાજો ખખડાવ્યો. અંદરથી એક સ્ત્રીએ દરવાજો ખોલ્યો અને નેહા તરત જ અંદર જતી રહી. સુરેશે પોતાની બાઇક થોડે દૂર ઊભી રાખી અને તે ઘરની ગ્રીલવાળી બારી નજીક પહોંચ્યો.

અંદરનું દ્રશ્ય જોઈને સુરેશ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. રૂમમાં ચાર-પાંચ સ્ત્રીઓ બેઠી હતી. એક નાની ઉંમરની છોકરી રડી રહી હતી અને તેના ચહેરા પર વાગવાના નિશાન હતા. નેહા તે છોકરીની પાસે બેઠી હતી અને તેને પોતાના છાતીએ લગાડીને સાંત્વના આપી રહી હતી. નેહા તેને પ્રેમથી પાણી પીવડાવી રહી હતી અને તેના આંસુ લૂછતી હતી.

સુરેશ બારી બહાર ઉભો રહીને બધું જોઈ રહ્યો હતો અને સાંભળી રહ્યો હતો. નેહા તે છોકરીને કહી રહી હતી, "ડરવાની બિલકુલ જરૂર નથી. તું એકલી નથી, હવે તારી સાથે હું છું. કોઈ તારા પર હાથ ઉપાડે તો સહન કરવાની કોઈ જરૂર નથી. આપણે કાયદાકીય મદદ પણ લઈશું અને તારા પરિવારને પણ સમજાવીશું."

નેહા સાથે ઉભેલી બીજી એક મોટી ઉંમરની સ્ત્રીએ કહ્યું, "નેહાબેન, તમે રાત્રે આટલી દૂર આવો છો. તમારા પતિને ખબર પડશે તો?" નેહાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો અને નીચું જોઈને કહ્યું, "હું સુરેશથી આ વાત છુપાવું છું કારણ કે હું તેમને મારી જૂની વિતી ગયેલી જિંદગીની તકલીફોથી દૂર રાખવા માગું છું. હું નથી ઈચ્છતી કે મારા ભૂતકાળનો પડછાયો અમારા આજના ખુશહાલ જીવન પર પડે."

નેહાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેણે આગળ કહ્યું, "લગ્ન પહેલાં મારા પિતાના ઘરમાં અને મારા પહેલાં સગાઈવાળા ઘરમાં મેં શારીરિક અને માનસિક ત્રાસ ખૂબ સહન કર્યો છે. હું કલાકો સુધી રૂમમાં પુરાઈને રડતી હતી પણ મારી વાત સાંભળનાર કોઈ નહોતું. એ સમયના ડર અને એકલતા હું ક્યારેય ભૂલી શકતી નથી. ત્યારે મેં મારી જાત સાથે વચન લીધું હતું કે જ્યારે હું સરખી થઈ જઈશ, ત્યારે કોઈ બીજી સ્ત્રીને આવી રીતે એકલી અને લાચાર નહીં રહેવા દઉં."

નેહાનો અવાજ કાંપતો હતો. "હું દરરોજ રાત્રે આવી પીડિત મહિલાઓ સાથે ફોન પર વાત કરું છું. તેમને હિંમત આપું છું અને જ્યારે કોઈ ઈમરજન્સી હોય ત્યારે અહીં આવીને તેમને સુરક્ષિત જગ્યાએ પહોંચાડવામાં મદદ કરું છું. સુરેશ ખૂબ જ સારા પતિ છે, તેઓ મને બહુ પ્રેમ કરે છે. પણ હું મારા આ સેવાકાર્યને ક્યારેય બંધ નહીં કરી શકું."

બારી બહાર ઉભેલા સુરેશના પગમાંથી ત્રાણ જતી રહી. તેની આંખોમાંથી દડ-દડ આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેના માથા પરથી શંકાનો મોટો બોજ ઉતરી ગયો હતો અને તેની જગ્યાએ પત્ની પ્રત્યે એક અથાહ આદર ઊભો થયો હતો. જે પત્ની પર તે ચરિત્રહીન હોવાની શંકા કરી રહ્યો હતો, તે પત્ની તો સમાજના સૌથી કડવા સત્ય સામે લડી રહી હતી.

સુરેશે ધીમેથી દરવાજો ખખડાવ્યો. અંદર બેઠેલી બધી સ્ત્રીઓ ગભરાઈ ગઈ. નેહાએ દરવાજો ખોલ્યો તો સામે સુરેશને ઉભેલો જોઈને તેનો ચહેરો સાવ ફીક્કો પડી ગયો. નેહાના હાથ-પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

"સુરેશ... તમે અહીં?" નેહાએ નીચું જોઈને ગભરાતા અવાજે કહ્યું. "મને માફ કરી દો. હું તમને બધું બતાવવાની જ હતી, પણ..."

સુરેશે નેહાને આગળ બોલવા ન દીધી. તેણે નેહાના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લઈ લીધા અને તેને પોતાના છાતીએ લગાડી દીધી. સુરેશનો અવાજ રડી પડવાને કારણે રૂંધાઈ ગયો હતો. "નેહા, માફી તારે નહીં પણ મારે માંગવાની છે. હું તારા પર શંકા કરતો રહ્યો અને તું અહીં કોઈની જિંદગી બચાવી રહી હતી."

નેહાએ આશ્ચર્યથી સુરેશ સામે જોયું. સુરેશે તેના આંસુ લૂછ્યા અને કહ્યું, "તેં આટલું મોટું દુઃખ એકલા સહન કર્યું એ વાતનું મને દુઃખ છે. પણ આજે મને તારા પર ગર્વ થાય છે. તારા આ કામમાં હવેથી તું એકલી નથી. હું દરરોજ રાત્રે તારી સાથે આવીશ અને તારો સાથ આપીશ."

નેહાની આંખોમાં ખુશીના આંસુ આવી ગયા. ઘરમાં ચાલી રહેલો શંકાનો અંધકાર એક ક્ષણમાં ગાયબ થઈ ગયો હતો. તે રાત્રે એક પતિ અને પત્ની વચ્ચેનો સંબંધ માત્ર પ્રેમથી નહીં, પણ એકબીજા પ્રત્યેના ઊંડા આદરથી વધુ મજબૂત બની ગયો હતો.

આપણે ઘણીવાર સામે વાળા માણસના વર્તનને જોઈને ઉતાવળમાં નિર્ણય લઈ લઈએ છીએ. પરંતુ સત્ય એ હોય છે કે દરેક માણસ પોતાની અંદર એક લડાઈ લડી રહ્યો હોય છે જેને આપણે જોઈ શકતા નથી. શંકા સંબંધોના મૂળિયાં નબળા કરે છે, જ્યારે વિશ્વાસ અને સમજણ ગમે તેવા વાવાઝોડા સામે પણ સંબંધને ટકાવી રાખે છે.

જિંદગીમાં સાચો પ્રેમ એ નથી જે માત્ર સાથે હસે, પણ સાચો પ્રેમ એ છે જે સામે વાળાના ભૂતકાળના ઘા સમજીને તેને રૂઝવવામાં મદદ કરે. જ્યારે પરિવારનો સાથ મળે છે ત્યારે માણસનું દુઃખ પણ નાનું બની જાય છે અને તેની હિંમત બમણી થઈ જાય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.