પત્નીને સમય ન આપનારા બિઝનેસમેનની કેબિનમાં અચાનક વ્હીલચેર પર આવી કેન્સર પીડિત પત્ની, એક કલાકની એપોઇન્ટમેન્ટ પાછળ ખુલ્યું હૃદય ધ્રુજાવી દેતું સત્ય

હાઈવે પર આવેલી એક બહુમાળી કોર્પોરેટ બિલ્ડિંગના ટોપ ફ્લોર પર રાઘવ સિંગાનિયાની આલીશાન ઓફિસ આવેલી હતી. રાઘવ આખા શહેરમાં એક અતિશય સફળ અને કરોડાધિપતિ બિઝનેસમેન તરીકે જાણીતો હતો. તેની કંપની રિયલ એસ્ટેટ અને ગ્લોબલ ટ્રેડિંગના ક્ષેત્રમાં દિનપ્રતિદિન નવી ઊંચાઈઓ સર કરી રહી હતી. રાઘવ માટે સમય એટલે માત્ર અને માત્ર પૈસા હતા. તેની ડાયરી હંમેશાં વિદેશી ક્લાયન્ટ્સની મીટિંગો, કરોડોના પ્રોજેક્ટ્સ અને બિઝનેસ કોન્ફરન્સથી ભરેલી રહેતી હતી.

રાઘવના લગ્ન આજથી સાત વર્ષ પહેલાં અંજલિ સાથે થયા હતા. અંજલિ એક અત્યંત સંસ્કારી, શાંત અને લાગણીશીલ સ્ત્રી હતી. લગ્નના શરૂઆતના થોડા મહિનાઓ ખૂબ જ સુંદર રહ્યા હતા, પણ જેમ જેમ રાઘવનો બિઝનેસ વધતો ગયો તેમ તેમ તે પોતાના પરિવારથી સાવ દૂર થતો ગયો. રાઘવ સવારે વહેલો ઓફિસે નીકળી જતો અને મોડી રાત્રે જ્યારે અંજલિ સૂઈ ગઈ હોય ત્યારે જ ઘરે પાછો ફરતો હતો. અંજલિ આ આલીશાન બંગલામાં એકલતાનો સામનો કરતી હતી, પણ તેણે ક્યારેય રાઘવની પ્રગતિમાં અવરોધ બનવાનો પ્રયત્ન નહોતો કર્યો.

અંજલિ વારંવાર રાઘવને વિનંતી કરતી કે તે થોડો સમય ઘર માટે અને પોતાની સાથે વિતાવે. પણ રાઘવનો જવાબ હંમેશાં એક સરખો જ રહેતો હતો કે તે આ બધી મહેનત અને દોડધામ માત્ર તેમના સારા ભવિષ્ય અને સુખ-સુવિધાઓ માટે જ કરી રહ્યો છે. અંજલિ સમજી શકતી નહોતી કે જે સુખમાં તેનો પતિ જ તેની સાથે ન હોય, તે વૈભવ અને પૈસા કયા કામના છે. તે રાઘવના પ્રેમ અને સાથ માટે ઝૂરતી રહેતી હતી, પણ રાઘવ માટે બિઝનેસના ટાર્ગેટ્સ પૂરા કરવા એ જ જિંદગીનું એકમાત્ર લક્ષ્ય બની ગયું હતું.

બરાબર એક વર્ષ પહેલાં અંજલિની તબિયત અચાનક બગડવા લાગી. તેને વારંવાર અસહ્ય થાક લાગતો અને શરીરમાં કમજોરી આવી ગઈ હતી. જ્યારે તેણે એકલા જ હોસ્પિટલ જઈને તમામ મેડિકલ ટેસ્ટ કરાવ્યા, ત્યારે ડૉક્ટરોએ તેને એક અત્યંત ચોંકાવનારો અને હૃદય તોડી નાખે તેવો અહેવાલ આપ્યો. અંજલિને ત્રીજા સ્ટેજનું બ્લડ કેન્સર હતું. આ સાંભળીને અંજલિના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેણે રડતા રડતા તે જ રાત્રે રાઘવને આ ગંભીર બીમારી વિશે જણાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

પરંતુ તે રાત્રે પણ રાઘવ એક બહુ મોટા વિદેશી પ્રોજેક્ટના ટેન્ડરના ટેન્શનમાં હતો. અંજલિએ જ્યારે ફાઈલ તેની સામે મૂકી, ત્યારે રાઘવે તેને જોયા વગર જ ટેબલ પર બાજુ પર મૂકી દીધી અને ગુસ્સામાં કહ્યું કે, અંજલિ, તું જોઈ રહી છે કે હું અત્યારે કંપનીના સૌથી મહત્વના કામમાં વ્યસ્ત છું. તારી આ નાની-મોટી બીમારીઓ માટે મારી પાસે અત્યારે સમય નથી, તું કોઈ સારા ડૉક્ટરને બતાવીને દવા શરૂ કરી દેજે, પૈસાની ચિંતા ન કરતી. રાઘવના આ કઠોર શબ્દો સાંભળીને અંજલિ અંદરથી સાવ તૂટી ગઈ.

તેણે નક્કી કરી લીધું કે હવે તે ક્યારેય રાઘવ પાસે સમયની ભીખ નહીં માંગે અને પોતાની તકલીફ કહીને તેને ડિસ્ટર્બ નહીં કરે. દિવસો વીતતા ગયા અને અંજલિની સારવાર છાનામાના ચાલતી રહી. કીમોથેરાપીના ભારે ડોઝના કારણે અંજલિના સુંદર વાળ ખરી ગયા હતા અને તેનું આખું શરીર સુકાઈને લાકડા જેવું થઈ ગયું હતું. તે પલંગમાંથી જાતે ઊભી પણ નહોતી થઈ શકતી અને વ્હીલચેર પર આવી ગઈ હતી. રાઘવ ઘણીવાર ઘરે આવતો ત્યારે અંજલિને સૂતેલી જોઈને એમ જ સમજી લેતો કે તે આરામ કરી રહી છે. તેણે ક્યારેય પત્નીના ચહેરા પર છવાયેલી મરણતોલ પીડાને સમજવાનો પ્રયત્ન જ ન કર્યો.

થોડા મહિનાઓ પછી ડૉક્ટરોએ અંજલિને સ્પષ્ટ કહી દીધું કે કેન્સર હવે તેના શરીરના તમામ અંગોમાં ફેલાઈ ચૂક્યું છે અને તે છેલ્લા સ્ટેજ પર છે. તેની પાસે હવે ગણતરીના દિવસો જ બચ્યા છે. કોઈ પણ દવા કે સારવાર હવે તેને બચાવી શકે તેમ નથી. અંજલિ આ કડવું સત્ય જાણીને જરાય ન ડરી, પણ તેના મનમાં એક આખરી ઈચ્છા હતી. તે દુનિયા છોડતા પહેલાં પોતાના પતિ રાઘવ સાથે થોડો સમય એકાંતમાં વિતાવવા માંગતી હતી, જે સાથ તેને છેલ્લા સાત વર્ષમાં ક્યારેય નહોતો મળ્યો.

અંજલિ સારી રીતે જાણતી હતી કે જો તે રાઘવને સીધો ફોન કરશે, તો રાઘવ મીટિંગનું બહાનું બતાવીને ફોન કાપી નાખશે. તેથી તેણે એક અનોખો પ્લાન બનાવ્યો. શુક્રવારની સવારે અંજલિએ રાઘવના પર્સનલ સેક્રેટરી અમિતને ફોન કર્યો. અમિત અંજલિની બીમારી અને તેની લાચારીથી વાકેફ હતો અને તે વહુ સાહેબનો બહુ આદર કરતો હતો. અંજલિએ અમિતને કહ્યું કે, અમિત, રાઘવની આજે બપોરની કોઈ પણ એક કલાકની ઓફિશિયલ બિઝનેસ એપોઇન્ટમેન્ટ ખાલી હોય તો તે મારા નામે બુક કરી દે.

અમિત આ સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગયો, પણ અંજલિના આગ્રહ સામે તે ના ન પાડી શક્યો. તેણે બપોરે બરાબર ત્રણથી ચાર વાગ્યાનો સમય રાઘવની ડાયરીમાં એક ગુપ્ત ક્લાયન્ટના નામે બુક કરી દીધો. બપોરે અઢી વાગ્યે અંજલિએ બહુ જ મુશ્કેલીથી પોતાની જાતને સંભાળી, સુંદર સાડી પહેરી અને પોતાના માથા પર સ્કાફ બાંધી દીધો જેથી તેના ખરી ગયેલા વાળ દેખાય નહીં. તે ડ્રાઈવરની મદદથી વ્હીલચેર સાથે રાઘવની ભવ્ય કોર્પોરેટ ઓફિસે પહોંચી ગઈ.

ઓફિસના સ્ટાફના લોકો અંજલિની આ ગંભીર હાલત જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગયા હતા. અમિતે અત્યંત આદરપૂર્વક અંજલિની વ્હીલચેરને રાઘવની પ્રાઈવેટ કેબિન તરફ આગળ વધારી. તે સમયે રાઘવ અંદર પોતાની ખુરશી પર બેઠો બેઠો લેપટોપમાં કોઈ મોટો બિઝનેસ પ્લાન ચેક કરી રહ્યો હતો. તેના ચહેરા પર હંમેશાંની જેમ એક વ્યસ્તતા અને ગંભીરતા છવાયેલી હતી. અમિતે ધીમેથી કેબિનનો દરવાજો ખોલ્યો અને અંજલિની વ્હીલચેરને અંદર દાખલ કરીને દરવાજો બહારથી બંધ કરી દીધો.

રાઘવે લેપટોપમાંથી માથું ઊંચું કર્યું અને કડક અવાજે બોલ્યો કે, અમિત, મેં કહ્યું હતું ને કે નવો ક્લાયન્ટ આવે એટલે જ અંદર મોકલજે... પણ આ વાક્ય પૂરું થાય તે પહેલા જ રાઘવની નજર સામે બેઠેલી વ્યક્તિ પર ગઈ અને તેના શબ્દો અધવચ્ચે જ અટકી ગયા. સામે વ્હીલચેર પર તેની પોતાની પત્ની અંજલિ બેઠી હતી. અંજલિનો અત્યંત કમજોર થઈ ગયેલો ચહેરો, સુકાઈ ગયેલા હાથ અને આંખોની નીચેના કાળા કુંડાળા જોઈને રાઘવને એક બહુ મોટો ઝાટકો લાગ્યો.

રાઘવ પોતાની ખુરશી પરથી ઊભો થઈ ગયો અને ધ્રૂજતા પગલે અંજલિની નજીક આવ્યો. તેણે આશ્ચર્ય અને ગભરામણ સાથે પૂછ્યું કે, અંજલિ, આ શું છે? તારી આ કેવી હાલત થઈ ગઈ છે? અને તું વ્હીલચેર પર કેમ છે? તું અહીં ઓફિસે શું કામ આવી છે? અંજલિના ચહેરા પર એક અદભુત, પવિત્ર અને લાચાર સ્મિત હતું. તેણે રાઘવની આંખોમાં જોયું જેમાં અત્યાર સુધી માત્ર પૈસાના આંકડા જ દેખાતા હતા, પણ આજે પહેલીવાર પત્ની માટે એક ભય અને ચિંતા દેખાઈ રહ્યા હતા.

અંજલિએ અત્યંત ધીમા અને નબળા અવાજે બોલવાનું શરૂ કર્યું કે, રાઘવ, ગુસ્સો ન કરતો. હું અહીં તારા કામમાં કોઈ દખલ કરવા નથી આવી. મેં તારા સેક્રેટરી દ્વારા કાયદેસર રીતે એક કલાકની એપોઇન્ટમેન્ટ બુક કરાવી છે અને તેના બદલામાં તારા બિઝનેસના એક કલાકની કિંમત ચૂકવવા પણ તૈયાર છું. તારી ડાયરીમાં આજે ત્રણથી ચાર વાગ્યાનો સમય મારો છે, એટલે આ એક કલાક પર માત્ર મારો જ હક છે.

રાઘવ કંઈ જ સમજી ન શક્યો અને બોલ્યો કે, અંજલિ, તું આ કેવી પાગલ જેવી વાતો કરે છે? એપોઇન્ટમેન્ટ અને કિંમત? તને થયું છે શું? અંજલિએ પોતાના ધ્રૂજતા હાથે બેગમાંથી હોસ્પિટલના અહેવાલો અને ડૉક્ટરનું અંતિમ સર્ટિફિકેટ બહાર કાઢીને રાઘવના હાથમાં મૂક્યા. અંજલિએ હસીને કહ્યું કે, રાઘવ, જે ફાઈલ તેં એક વર્ષ પહેલાં જોયા વગર ટેબલ પર મૂકી દીધી હતી, આ એ જ ફાઈલ છે. મને છેલ્લી સ્ટેજનું બ્લડ કેન્સર છે અને ડૉક્ટરોના કહેવા પ્રમાણે મારી પાસે હવે માત્ર આગામી ચોવીસ કે ચાલીસ કલાકનો જ સમય બચ્યો છે.

આ શબ્દો સાંભળતાની સાથે જ રાઘવના હાથમાંથી એ મેડિકલ ફાઈલ નીચે જમીન પર પડી ગઈ. તેના પગ નીચેથી જાણે આખી ધરતી સરકી ગઈ. તેનું હૃદય જોરજોરથી ધબકવા લાગ્યું. તેણે ફટાફટ નીચે પડી ગયેલા કાગળો ઉઠાવીને વાંચવાનું શરૂ કર્યું. રિપોર્ટ્સમાં સાફ લખેલું હતું કે દર્દીના શરીરના તમામ અંગો ફેલ થઈ રહ્યા છે અને હવે કોઈ ચમત્કાર જ તેને બચાવી શકે તેમ છે. રાઘવ આ વાંચીને સાવ અવાચક થઈ ગયો, તેનું આખું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું.

અંજલિએ રાઘવનો ધ્રૂજતો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને અત્યંત વ્હાલથી કહ્યું કે, રાઘવ, મેં આખી જિંદગી તારી સફળતા જોઈ છે, તારી અમીરી જોઈ છે. પણ મારે તારી આ કરોડોની સંપત્તિ, બંગલા કે ગાડીઓ નથી જોઈતી. હું તો બસ આ દુનિયા છોડીને કાયમ માટે વિદાય થાઉં તે પહેલાં એક કલાક શાંતિથી તારી સાથે જીવવા માંગતી હતી. હું ઈચ્છતી હતી કે તું તારો આ બિઝનેસ, લેપટોપ અને મીટિંગો સાઈડમાં મૂકીને માત્ર મારી સામે બેસે અને મારો હાથ પકડી રાખે. આ મારી જિંદગીની આખરી અને એકમાત્ર ઈચ્છા છે.

આ સાંભળતા જ રાઘવની અંદર છુપાયેલો પથ્થર દિલ બિઝનેસમેન એક ક્ષણમાં તૂટી પડ્યો. તેનું આખું અભિમાન, તેનો અહંકાર અને પૈસા કમાવવાની આંધળી દોડ બધું જ સાવ વામણું સાબિત થઈ ગયું. તેની આંખોમાંથી પસ્તાવાના ચોધાર આંસુ વહેવા લાગ્યા. તે સીધો જમીન પર ઘૂંટણિયે બેસી પડ્યો અને વ્હીલચેર પર બેઠેલી અંજલિના ખોળામાં પોતાનું માથું મૂકીને ધોળા દિવસે બાળકની જેમ ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડવા લાગ્યો. તે જોરજોરથી રડતા રડતા બોલવા લાગ્યો કે, અંજલિ, મને માફ કરી દે, હું બહુ મોટો ગુનેગાર છું.

રાઘવ પોતાની જાત પર અતિશય ધિક્કાર વરસાવતો રહ્યો કે જે પત્નીએ પોતાના આખા જીવનની ખુશીઓ તેના ચરણોમાં ધરી દીધી, તેની જિંદગીની સૌથી મોટી લડાઈમાં તે તેની સાથે ક્યારેય નહોતો. તે પૈસાના નશામાં એટલો આંધળો થઈ ગયો હતો કે પત્નીના મરણતોલ દર્દને પણ જોઈ ન શક્યો. તે અંજલિના હાથને પોતાના ગાલ પર મૂકીને કરગરી રહ્યો હતો કે તું મને છોડીને ક્યાંય ન જઈ શકે, હું મારો આખો બિઝનેસ, મારી બધી મિલકત વેચીને પણ તને બચાવી લઈશ.

પણ અંજલિએ તેના માથા પર વ્હાલથી હાથ ફેરવ્યો અને કહ્યું કે, રાઘવ, હવે બહુ મોડું થઈ ગયું છે. સમય ક્યારેય કોઈના પૈસા જોઈને રોકાતો નથી. તું રડ નહીં, બસ આ બચેલો એક કલાક મને તારું એ જૂનું સ્મિત આપી દે જે જોઈને મેં તારી સાથે આખી જિંદગી વિતાવવાનું સપનું જોયું હતું. રાઘવે તે દિવસે ઓફિસના તમામ ફોન સ્વિચ ઓફ કરી દીધા, બધી કરોડોની મીટિંગો રદ કરી નાખી અને અંજલિને પોતાના બાહુપાશમાં લઈને કલાકો સુધી તેની સાથે બેસી રહ્યો.

આ પ્રસંગે રાઘવને જિંદગીનો સૌથી મોટો પાઠ ભણાવ્યો કે દુનિયાના તમામ કરોડો રૂપિયા અને સફળતા પણ ગુમાવેલા સમય અને સંબંધોને ક્યારેય પાછા ખરીદી શકતા નથી. જે માણસ પોતાના પરિવાર અને વ્હાલસોયા પાત્રોને સમય નથી આપી શકતો, તેની અમીરી સાવ નકામી અને ગરીબ સમાન છે. રાઘવ અને અંજલિની એ આખરી મુલાકાત કોર્પોરેટ જગતમાં એક મોટો પસ્તાવો અને સાચા પ્રેમનું પ્રતીક બનીને રહી ગઈ.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.