પાંચ કરોડની હવેલી, જે ક્યારેક અંજલિના સપનાનું ઘર હતું, તે આજે પારકી બની ગઈ હતી. એ ભવ્ય દરવાજા પાછળની દરેક યાદ, દરેક ખુશીનો પડઘો હવે દર્દ બનીને ગૂંજતો હતો. આંખોમાં આંસુ સુકાઈ ગયા હતા, માત્ર એક ખાલીપો રહી ગયો હતો. એક જ સવાલ તેના મગજમાં વારંવાર અથડાતો હતો: શું ખરેખર એક નાનકડી ભૂલ, એક ભૂલી ગયેલું પર્સ, આટલો મોટો ભોગ લઈ શકે? પતિ રાજેશનું સ્મિત, જે ક્યારેક તેને દુનિયાની સૌથી સુરક્ષિત સ્ત્રી હોવાનો અહેસાસ કરાવતું હતું, તે હવે એક ઠંડું, ગણતરીભર્યું વેર લાગતું હતું. “પર્સ ભૂલી ગયો છું, અંજલિ, તારી પાસે જે છે તે આપી દે,” એ શબ્દો આજે પણ તેના કાનમાં ધાક પકડી રહ્યા હતા. તે દિવસે જે સામાન્ય લાગતું હતું, તે જ ઘટનાએ તેના જીવનનો પાયો હલાવી નાખ્યો હતો. પણ રાજેશ આવું શા માટે કરત? તેની પાછળ કઈ એવી ગૂઢ વાત છુપાયેલી હતી જેણે તેમના સંબંધોને તબાહ કરી દીધા હતા? આ બધું કેવી રીતે બન્યું?
અંજલિ અને રાજેશની પ્રેમકથા કોઈ પરીકથાથી ઓછી નહોતી. રાજેશ એક સામાન્ય મધ્યમવર્ગીય પરિવારનો હતો, પણ તેના સપના ઊંચા હતા અને મહેનત કરવાની તેની લગન બેજોડ હતી. અંજલિ એક સુંદર, શિક્ષિત યુવતી હતી જેણે રાજેશના સંઘર્ષના દિવસોમાં તેનો સાથ આપ્યો હતો. રાજેશને અંજલિ માટે એક એવું ઘર બનાવવું હતું જે તેના પ્રેમનું પ્રતીક હોય, એક એવી હવેલી જ્યાં તેમના સપના જીવંત બને. તેણે દિવસ-રાત એક કરી, લોહી-પાણી એક કર્યા. વર્ષોની સખત મહેનત અને બચત પછી, આખરે તેણે પાંચ કરોડની એ હવેલી અંજલિના નામે ખરીદી. એ હવેલી માત્ર ઈંટો અને સિમેન્ટનો ઢગલો નહોતી, તે રાજેશના પ્રેમનો, તેના સમર્પણનો અને અંજલિ પ્રત્યેની તેની અતૂટ શ્રદ્ધાનો જીવંત પુરાવો હતી. અંજલિ પણ ખૂબ ખુશ હતી. તેણે ઘરને પોતાના હાથે સજાવ્યું હતું. દરેક ખૂણામાં તેમની યાદો, તેમની હાસ્યની ગુંજ અને તેમના પ્રેમના પુરાવા છુપાયેલા હતા.
પણ સમય કોઈના માટે કાયમી ખુશીઓ લખતો નથી. સંબંધોના તાણાવાણા ક્યારે ગૂંચવાઈ જાય છે તેની ખબર પણ નથી પડતી. રાજેશના જીવનમાં વસંત હતી ત્યાં જ પાનખરની શરૂઆત થઈ. તે તેના એક જૂના મિત્ર અને બિઝનેસ પાર્ટનર અમિત પર આંખ બંધ કરીને વિશ્વાસ કરતો હતો. અમિત રાજેશ અને અંજલિના ઘરે પણ મુક્તપણે આવતો-જતો હતો. ધીમે ધીમે, રાજેશને અંજલિના વર્તનમાં પરિવર્તન લાગવા માંડ્યું. ફોન પર લાંબી વાતો, અમિત સાથેની ગુપ્ત મુલાકાતો, અને રાજેશથી છુપાવવામાં આવતી દરેક નાની વાત રાજેશના મનમાં શંકાના બીજ રોપી રહી હતી. એક દિવસ, તેની શંકા હકીકતમાં પલટાઈ ગઈ. રાજેશને એવું કંઈક જાણવા મળ્યું જેણે તેના પગ નીચેથી જમીન સરકાવી દીધી. અંજલિ, જેની માટે તેણે પોતાનું સર્વસ્વ હોમી દીધું હતું, તે જ તેના સૌથી વિશ્વાસપાત્ર મિત્ર અમિત સાથે પ્રેમસંબંધમાં હતી. આ સમાચાર રાજેશ માટે કોઈ જીવલેણ ઘા સમાન હતા. તેનું હૃદય, જે ક્યારેક અંજલિના પ્રેમથી છલકાતું હતું, તે હવે વેરની આગથી સળગી રહ્યું હતું. તેની બનાવેલી હવેલી, તેના પ્રેમનું પ્રતીક, હવે તેને અપમાન અને દગાનું સ્મારક લાગી રહી હતી. તેણે મનોમન નક્કી કર્યું કે અંજલિને તેના કરતૂતની એવી સજા આપશે કે તે જીવનભર યાદ રાખશે.
રાજેશે ઠંડા દિમાગથી બદલો લેવાનું કાવતરું ઘડ્યું. તેને ખબર હતી કે હવેલી અંજલિના નામે છે, એટલે સીધી રીતે તે તેને પાછી લઈ શકશે નહીં. તેણે એક વકીલની સલાહ લીધી અને એક જટિલ લોન કરાર તૈયાર કરાવ્યો. આ કરાર હેઠળ, અંજલિને હવેલીના મૂલ્યના લગભગ ચાર કરોડ રૂપિયાની લોન લેનાર દર્શાવવામાં આવી હતી, અને હવેલીને તેના માટે ગીરવે મૂકવામાં આવી હતી. આ લોન આપનારી કંપની રાજેશ દ્વારા ગુપ્ત રીતે સ્થાપિત કરાયેલી એક શેલ કંપની હતી. અંજલિને આ કરાર વિશે કશી ખબર નહોતી. રાજેશે તેને સમજાવ્યું કે આ દસ્તાવેજો તેમના ભવિષ્યના કોઈ મોટા રોકાણ માટે જરૂરી છે, અને હવેલી તેના નામે હોવાથી તેના હસ્તાક્ષર અનિવાર્ય છે. અંજલિ, જે રાજેશ પર આંધળો વિશ્વાસ કરતી હતી, તેણે કાગળો બરાબર વાંચ્યા વગર જ સહી કરી દીધી. તેને ખ્યાલ પણ નહોતો કે તે પોતાના જ પગ પર કુહાડી મારી રહી છે. આ કરારમાં એક ભયાનક શરત છુપાયેલી હતી: જો નિર્ધારિત તારીખે એક મોટી, બિન-રિફંડેબલ લોનનો હપ્તો ચૂકવવામાં નહીં આવે, તો હવેલી જપ્ત થઈ જશે, અને માલિકી શેલ કંપનીને હસ્તાંતરિત થઈ જશે.
નિયત દિવસ આવી પહોંચ્યો. રાજેશનો પ્લાન સંપૂર્ણ રીતે તૈયાર હતો. સવારે તેણે અંજલિને કહ્યું કે આજે તેમને એક બેંકમાં જઈને કેટલાક મહત્વપૂર્ણ કાગળો પર સહી કરવાની છે અને એક મોટી રકમનું પેમેન્ટ કરવાનું છે. અંજલિ તૈયાર થઈ ગઈ. તેઓ બેંક પહોંચ્યા. રાજેશ અંજલિને એક સીટ પર બેસાડીને પોતે કાઉન્ટર પર ગયો. થોડીવાર પછી, તે ચિંતાતુર ચહેરે પાછો આવ્યો. “અંજલિ, આ શું થઈ ગયું? હું પર્સ ઘરે ભૂલી ગયો છું! આજે પેમેન્ટ કરવું ખૂબ જરૂરી છે, નહીં તો મોટું નુકસાન થઈ શકે છે,” રાજેશે ગભરાટનો ડોળ કરતાં કહ્યું. અંજલિને ખબર હતી કે રાજેશ ઘણીવાર નાની-મોટી વસ્તુઓ ભૂલી જતો હતો. આ સ્ટોરી તમે https://justgujjuthings.com પર વાંચી રહ્યા છો. તેણે તરત જ પૂછ્યું, “કેટલા પૈસાની જરૂર છે? મારી પાસે મારા એકાઉન્ટમાં થોડી બચત છે, અને એફડી પણ છે, હું ઉપાડી લઉં છું.” રાજેશે જાણી જોઈને મોટી રકમ જણાવી, લગભગ એક કરોડ રૂપિયા, જે તેના શેલ કંપનીના એકાઉન્ટમાં ટ્રાન્સફર કરવાના હતા. અંજલિએ એક પળનો પણ વિચાર કર્યા વગર પોતાના પર્સમાંથી ડેબિટ કાર્ડ કાઢ્યું. તેના માટે આ હવેલી કોઈ પણ કિંમતી વસ્તુ કરતાં વધારે મહત્વની હતી. તેણે પોતાના લાખો રૂપિયાની બચત, જે તેણે પોતાના ભવિષ્ય માટે રાખી હતી, તે રાજેશના કહેવા મુજબ, તેની શેલ કંપનીના ખાતામાં ટ્રાન્સફર કરી દીધી. તેને લાગતું હતું કે તે પોતાના ઘરને બચાવી રહી છે, પણ તે ખરેખર રાજેશના જાળમાં ફસાઈ રહી હતી.