પતિએ ગુસ્સામાં ઘર છોડવાની વાત કરી, પત્નીએ સૂટકેસ પેક કરીને એવો જવાબ આપ્યો કે...

સંજય રાત્રે મોડો ઘરે આવ્યો ત્યારે સોસાયટીમાં બધે અંધારું થઈ ગયું હતું. તેણે પગથિયાં ચડીને ઘરના દરવાજાનો હેન્ડલ દબાવ્યો પણ દરવાજો અંદરથી બંધ હતો. તેણે બે વાર ડોરબેલ વગાડી અને પછી ધીમેથી કડી ખખડાવી.

અંદરથી કોઈ અવાજ ન આવ્યો એટલે તેણે ફરીથી જોરથી દરવાજો ખટખટાવ્યો. પાંચ મિનિટ સુધી કોઈ જવાબ ન મળતાં સંજયનો પારો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. તેણે ખિસ્સામાંથી ફોન કાઢીને પત્ની નીતાને ફોન લગાવ્યો.

ફોનની રિંગ વાગતી રહી પણ નીતાએ ફોન ઉપાડ્યો નહીં. સંજયે ઉપરાઉપરી પાંચ ફોન કર્યા પણ અંદરથી કોઈ હલચલ દેખાઈ નહીં. તેના મનમાં સવારનો ઝઘડો ફરીથી તાજો થઈ ગયો.

સવારે ઓફિસ જતી વખતે નાની વાતમાં બંને વચ્ચે મોટો વિવાદ થયો હતો. સંજયે ગુસ્સામાં આવીને નીતાનું અપમાન કર્યું હતું અને ઘર માથે લીધું હતું. તે હંમેશાં ઝઘડાના અંતે એક જ વાક્ય બોલીને વાત પૂરી કરતો હતો.

"તારે રહેવું હોય તો રહે, નહિતર તું ગમે ત્યારે આ ઘર છોડીને જઈ શકે છે," સંજયે સવારે પણ આ જ શબ્દો કહ્યા હતા. તે સમયે નીતા સાવ શાંત ઊભી રહી હતી અને તેણે કોઈ જવાબ નહોતો આપ્યો.

હવે રાત્રે દરવાજો બંધ જોઈને સંજયને લાગ્યું કે નીતા જાણીજોઈને તેનો બદલો લઈ રહી છે. તેણે દરવાજા પર જોરથી લાત મારી અને મોટેથી બૂમ પાડી, "દરવાજો ખોલ નીતા, આ મારું ઘર છે."

આજુબાજુના પાડોશીઓની લાઈટો ચાલુ થવા લાગી એટલે સંજય વધારે અકળાઈ ગયો. તેણે નીતાને મેસેજ કર્યો કે જો દરવાજો નહીં ખોલે તો પરિણામ સારું નહીં આવે. છતાં અંદરથી કોઈ દરવાજો ખોલવા ન આવ્યું.

સંજયનો અહંકાર ઘવાયો હતો અને તે હવે ત્યાં વધુ ઊભો રહેવા માંગતો નહોતો. તે ગુસ્સામાં બબડતો બબડતો નીચે ઉતર્યો અને પોતાની ગાડીમાં બેસી ગયો. તેણે આખી રાત નજીકની એક નાની હોટલમાં વિતાવી.

હોટલના રૂમમાં પણ સંજય આખી રાત પલંગ પર પડખાં ફેરવતો રહ્યો. તેને થયું કે સવારે ઘરે જઈને તે નીતાને સારો એવો પાઠ ભણાવશે. તે વિચારતો હતો કે એક પત્ની પોતાના પતિ માટે દરવાજો બંધ કરવાની હિંમત કેવી રીતે કરી શકે.

સવારે સાત વાગ્યે સંજય પાછો પોતાના ઘરે પહોંચ્યો. આ વખતે તેણે જોયું કે ઘરનો મુખ્ય દરવાજો સહેજ ખુલ્લો હતો. તે સીધો અંદર ઘૂસી ગયો અને હોલમાં જઈને ઊભો રહ્યો.

નીતા હોલમાં શાંતિથી બેઠી હતી અને તેના ચહેરા પર કોઈ ગભરાટ નહોતો. સંજયને જોતાં જ તે ઊભી થઈ અને રૂમમાંથી એક મોટી સૂટકેસ ખેંચી લાવી. તેણે એ સૂટકેસ સંજયના પગ પાસે મૂકી દીધી.

સંજયે સૂટકેસ સામે જોયું અને પછી નીતા સામે જોયું. "આ બધું શું નાટક છે નીતા? રાત્રે તેં દરવાજો કેમ નહોતો ખોલ્યો?" સંજયે કડક અવાજે પૂછ્યું.

નીતાએ એકદમ શાંત અવાજે કહ્યું, "આ સૂટકેસમાં તમારો બધો જરૂરી સામાન છે. કપડાં, દવાઓ અને તમારી ઓફિસની ફાઈલો મેં બધું વ્યવસ્થિત પેક કરી દીધું છે."

સંજય સ્તબ્ધ થઈ ગયો અને તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. "તારું મગજ ઠેકાણે છે કે નહીં? તું મને મારા જ ઘરમાંથી બહાર કાઢવાની વાત કરે છે?" સંજયે રાડ પાડી.

નીતાની આંખોમાં કોઈ ગુસ્સો નહોતો, માત્ર એક ઊંડો થાક દેખાતો હતો. તેણે કહ્યું, "આ ઘર તમારું છે અને તમે જ અહીં રહેશો. પણ હવેથી હું અહીં નહીં રહું, હું મારા પિયર જઈ રહી છું."

સંજયે હસીને વાત ઉડાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, "સવારના ઝઘડા માટે તું આટલું મોટું નાટક કરે છે? મેં ગુસ્સામાં કંઈક કહી દીધું તો તું ઘર છોડીને જતી રહીશ?"

નીતાએ સંજયની આંખોમાં જોયું અને કહ્યું, "આ કોઈ એક દિવસનો ગુસ્સો નથી. લગ્નના આઠ વર્ષમાં તમે મને સેંકડો વાર કહ્યું છે કે તારે જવું હોય તો તું જઈ શકે છે."

નીતાના શબ્દો સાંભળીને સંજયના મોઢા પરનો રંગ ઉડી ગયો. નીતાએ આગળ કહ્યું, "તમે દરેક નાની વાતમાં મને આ ઘર પરાયું હોવાનો અહેસાસ કરાવ્યો છે. તમે મને વારંવાર કહ્યું કે મારું અહીં કોઈ અસ્તિત્વ નથી."

"ગઈકાલે રાત્રે જ્યારે તમે દરવાજો ખખડાવતા હતા, ત્યારે હું અંદર બેસીને વિચારતી હતી," નીતાએ ધીમેથી કહ્યું. "મને સમજાયું કે જે ઘરમાં મારી કોઈ કિંમત નથી, ત્યાં મારે રહેવું જ ન જોઈએ."

નીતાએ કહ્યું, "તમે હંમેશાં કહેતા હતા કે તું ગમે ત્યારે જઈ શકે છે. ગઈકાલે રાત્રે મેં તમારા એ શબ્દોને ગંભીરતાથી લેવાનું નક્કી કરી લીધું."

સંજય કશું બોલી શક્યો નહીં અને તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેને સમજાયું કે ગુસ્સામાં બોલાયેલા તેના શબ્દો નીતાના દિલમાં કેટલા ઊંડા ઘાવ કરી ચૂક્યા હતા.

નીતાએ પોતાની નાની બેગ ઉપાડી અને દરવાજા તરફ ચાલવા લાગી. સંજયે દોડીને તેનો હાથ પકડ્યો અને કહ્યું, "નીતા, ઊભી રહે. મારી ભૂલ થઈ ગઈ, હું હવે ક્યારેય એવું નહીં બોલું."

નીતાએ પોતાનો હાથ ધીમેથી છોડાવી લીધો. તેણે કહ્યું, "સંજય, તમે દર વખતે માફી માંગી લો છો અને બે દિવસ પછી ફરી એ જ વર્તન કરો છો. મને હવે તમારી કોઈ ખોટી ખાતરી પર વિશ્વાસ નથી."

નીતાએ ઉમેર્યું, "જો તમારે મને ખરેખર પાછી લાવવી હોય, તો તમારા બોલવામાં નહીં પણ તમારા વર્તનમાં બદલાવ લાવવો પડશે. જ્યાં સુધી મને એ નહીં દેખાય, ત્યાં સુધી હું પાછી નહીં આવું."

નીતા દરવાજો ખોલીને બહાર નીકળી ગઈ અને ટેક્સીમાં બેસીને જતી રહી. સંજય હોલમાં ખાલી પડેલી સૂટકેસ સામે જોતો જ રહી ગયો. ઘરમાં એક અજબ પ્રકારનો સન્નાટો છવાઈ ગયો હતો.

તે દિવસે સંજય ઓફિસે ન ગયો અને આખો દિવસ ઘરમાં એકલો બેસી રહ્યો. રસોડામાં પડેલા વાસણો, ડાઈનિંગ ટેબલ અને ઘરનો દરેક ખૂણો નીતાની હાજરીની સાક્ષી પૂરતા હતા.

સંજયને યાદ આવ્યું કે નીતા સવારે વહેલી ઉઠીને તેના માટે ચા બનાવતી હતી. તે તેની દરેક નાની મોટી જરૂરિયાતનું ધ્યાન રાખતી હતી. બદલામાં સંજયે તેને માત્ર અપમાન અને ઉપેક્ષા જ આપી હતી.

સાંજે સંજયે નીતાના પિતાને ફોન કર્યો પણ તેમણે પણ શાંતિથી વાત પતાવી દીધી. સસરાએ કહ્યું, "બેટા, નીતા ઘણી દુઃખી છે. અમે તેને દબાણ નહીં કરીએ, તમારે જ તેને વિશ્વાસ અપાવવો પડશે."

સંજય સમજી ગયો હતો કે માત્ર હાથ જોડીને માફી માંગવાથી આ સંબંધ નહીં સુધરે. તેણે પોતાના જીવનમાં અને પોતાના સ્વભાવમાં મોટો બદલાવ લાવવાનો સંકલ્પ કર્યો.

બીજા દિવસથી સંજયે ઘરનું બધું કામ જાતે કરવાનું શરૂ કર્યું. તે ઓફિસેથી સીધો ઘરે આવતો અને પોતાના ક્રોધ પર કાબૂ રાખવાની પ્રેક્ટિસ કરતો. તે રોજ સાંજે નીતાને એક નાનકડો મેસેજ કરતો જેમાં કોઈ દલીલ નહોતી, માત્ર તેનો ખબરઅંતર પૂછતો.

એક મહિનો વીતી ગયો પણ નીતા તરફથી કોઈ ખાસ જવાબ ન આવ્યો. સંજયે ધીરજ ન ગુમાવી અને પોતાનું બદલાયેલું વર્તન ચાલુ રાખ્યું. તે રવિવારે સવારે નીતાના ઘરે પહોંચ્યો.

નીતાના માતા-પિતાએ તેને આવકાર આપ્યો પણ નીતા રૂમમાં જ બેસી રહી. સંજય સીધો નીતાના રૂમમાં ગયો અને જમીન પર બેસી ગયો. તેના ચહેરા પર કોઈ અહંકાર કે ગુસ્સો નહોતો.

સંજયે કહ્યું, "નીતા, હું તને પાછી લેવા નથી આવ્યો. હું બસ તને કહેવા આવ્યો છું કે આ એક મહિનામાં મને સમજાયું છે કે ઘર માત્ર ચાર દીવાલોથી નથી બનતું, તારાથી બને છે."

સંજયે પોતાના હાથમાં એક કાગળ આપ્યો જેમાં તેણે ઘરની માલિકીમાં નીતાનું નામ પણ ઉમેરી દીધું હતું. તેણે કહ્યું, "આ ઘર જેટલું મારું છે એટલું જ તારું પણ છે. હવેથી કોઈ કોઈને બહાર જવાનું નહીં કહે."

નીતાએ સંજય સામે જોયું અને તેની આંખોમાં સાચો પસ્તાવો જોઈ શકી. સંજયના અવાજમાં અને તેની આંખોમાં રહેલો અહંકાર સાવ ઓગળી ગયો હતો.

નીતાની આંખોમાંથી પણ આંસુ સરી પડ્યા. તેણે સંજયનો હાથ પકડ્યો અને તેને ઊભો કર્યો. તેણે કહ્યું, "મને કોઈ મિલકત કે કાગળ નથી જોઈતા, મને માત્ર તમારો આદર અને સાચો સાથ જોઈએ છે."

નીતાના માતા-પિતા પણ આ જોઈને ખુશ થઈ ગયા. સંજયે નીતાની બેગ ઉપાડી અને બંને સાથે પોતાના ઘર તરફ પાછા વળ્યા. આ વખતે ઘરનો દરવાજો કોઈ એક માટે નહીં પણ બંનેના પરસ્પર આદર માટે ખૂલ્યો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.