પતિએ ગુપચુપ આખું મકાન પોતાના પરિવારના નામે કરવાની તૈયારી કરી, પત્નીને ખબર પડી પછી એવો જવાબ આપ્યો કે...
સાંજના સાડા સાત વાગ્યા હતા. શેરીમાં સ્ટ્રીટ લાઈટો ચાલુ થઈ ગઈ હતી અને લોકો પોતપોતાના કામ પતાવીને ઘરે પાછા ફરી રહ્યા હતા.
પરેશ પોતાની બાઇક પાર્ક કરીને ઘરના ઓટલા પર ચડ્યો. આખો દિવસ દુકાને દોડધામ કર્યા પછી તે ખૂબ થાકી ગયો હતો. તેને ફક્ત ગરમ ચા પીને શાંતિથી બેસવું હતું.
તેણે ખિસ્સામાંથી ચાવી કાઢીને મુખ્ય દરવાજાના તાળામાં ભરાવી. ચાવી અંદર ગઈ નહીં અને ગોળ ફરી પણ નહીં. તેણે બે-ત્રણ વાર જોર કરીને પ્રયત્ન કર્યો પણ તાળું ખુલ્યું નહીં.
પરેશે ધ્યાનથી જોયું તો દરવાજા પર નવું ચમકતું ગોળ લોક લાગેલું હતું. તેણે અકળાઈને દરવાજો ખખડાવ્યો. લાકડાના કમાડ પર હાથ પછાડીને તેણે મોટેથી અવાજ લગાવ્યો.
"નીતા, અરે ઓ નીતા, દરવાજો ખોલ." પરેશનો અવાજ ગલીના છેડા સુધી સંભળાયો.
થોડી જ ક્ષણોમાં અંદરથી ધીમા પગલાંનો અવાજ આવ્યો. લોખંડની સ્ટોપર ખુલવાનો અવાજ થયો અને દરવાજો થોડોક જ ખૂલ્યો. નીતા અંદર ઊભી હતી, તેના ચહેરા પર કોઈ ગભરાટ નહોતો.
"આ શું નાટક છે નીતા? આ તાળું કેમ બદલી નાખ્યું છે?" પરેશે ગુસ્સાથી દરવાજો પૂરો ખોલવાનો પ્રયત્ન કરતા પૂછ્યું.
નીતાએ દરવાજો પકડી રાખ્યો અને તેને અંદર આવવાની જગ્યા ન આપી. "પહેલાં મારી એક વાત સાંભળો, પછી અંદર આવજો." નીતાનો અવાજ એકદમ શાંત અને સ્થિર હતો.
"તારું મગજ ઠેકાણે છે કે નહીં? હું આખો દિવસનો થાકેલો ઘરે આવ્યો છું અને તું મને ઘરની બહાર ઊભો રાખે છે?" પરેશનો પારો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો.
"આ ઘર જેટલું તમારું છે એટલું મારું પણ છે. આજે મારે તમને એક સવાલ પૂછવો છે, એનો સાચો જવાબ આપો પછી જ આ ઘરનો દરવાજો ખુલશે." નીતાએ નજર હટાવ્યા વગર કહ્યું.
પરેશને આ બધું કોઈ મજાક જેવું લાગ્યું. તેણે આજુબાજુ જોયું કે કોઈ પાડોશી જોઈ તો નથી રહ્યું ને. "બોલ, તારે શું પૂછવું છે? જલ્દી પતાવ આ તમાશો."
"જો આજે મારી પાસે પિયરની કોઈ મિલકત ન હોત, મારા નામે કોઈ સોનું-દાગીના ન હોત, અને મારા પપ્પાએ મને એક રૂપિયો પણ ન આપ્યો હોત, તો શું તમે આજે પણ મારી સાથે લગ્ન કરત?" નીતાએ ધીમેથી પૂછ્યું.
આ સવાલ સાંભળીને પરેશ મોટેથી હસી પડ્યો. તેને લાગ્યું કે પત્ની કોઈ સિરિયલ જોઈને આવી વાતો કરી રહી છે. "તું સાવ પાગલ થઈ ગઈ છે નીતા, આવા વાહિયાત સવાલો પૂછવા માટે તેં તાળું બદલ્યું?"
"હું બહુ ગંભીરતાથી પૂછી રહી છું પરેશ, મને હસીને વાત ટાળ્યા વગર સીધો જવાબ આપો." નીતાના ચહેરા પર એક પણ રેખા બદલાઈ નહીં.
પરેશનું હાસ્ય અચાનક ગાયબ થઈ ગયું. પત્નીની આંખોમાં રહેલી ગંભીરતા જોઈને તેને કંઈક અજુગતું લાગ્યું. "લગ્નને સાત વર્ષ થઈ ગયા, એક દીકરો છે આપણો, અને તને આજે આવા સવાલો સૂઝે છે?"
"હા, કારણ કે સાત વર્ષ પછી પણ મને ખબર નથી પડી કે હું તમારી જીવનસાથી છું કે ફક્ત એક સગવડ." નીતાના અવાજમાં ઊંડી વેદના છુપાયેલી હતી.
"નીતા, દરવાજો ખોલ અને ઘરમાં આવીને વાત કર, શેરીમાં તમાશો ન કર." પરેશે દાંત ભીંસીને નીચા અવાજે કહ્યું.
"ના, આજે ફેંસલો અહીં જ થશે. તમે જવાબ આપો કે તમારા માટે આ સંબંધનું મૂલ્ય શું છે?" નીતા પોતાની વાત પર અડગ રહી.
પરેશ અકળાઈ ગયો અને બોલ્યો, "મેં તારી સાથે લગ્ન કર્યા ત્યારે તારું ઘર કે પૈસા જોઈને નહોતા કર્યા. તું સારી છોકરી હતી એટલે કર્યા હતા, હવે ખુશ? ચાલ દરવાજો ખોલ."
નીતાએ પોતાના હાથમાં રહેલો એક પીળો કાગળ આગળ કર્યો. "તો પછી આ કાગળ શું છે પરેશ?"
એ દસ્તાવેજ જોતાં જ પરેશના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેનો ચહેરો એક ક્ષણમાં ફિક્કો પડી ગયો અને હાથ આપોઆપ નીચે આવી ગયા.
એ કાગળ તેમના આ સંયુક્ત મકાનને પરેશના પોતાના પરિવારના નામે ટ્રાન્સફર કરવા માટેની અરજી હતી. જેમાં નીતાના હસ્તાક્ષર વગર બધી કાર્યવાહી ગુપચુપ રીતે આગળ વધારવામાં આવી રહી હતી.
"તું... આ કાગળ તારી પાસે ક્યાંથી આવ્યો?" પરેશનો અવાજ ધ્રૂજવા લાગ્યો.
"આજે બપોરે વકીલની ઓફિસમાંથી માણસ આ કાગળ આપવા આવ્યો હતો. તેને લાગ્યું કે મને બધી ખબર જ છે." નીતાની આંખમાંથી એક આંસુ ટપકી પડ્યું.
પરેશ કંઈ બોલી ન શક્યો અને નીચી નજર કરી ગયો. તેને સમજાઈ ગયું કે તેની ચોરી પકડાઈ ગઈ હતી.
"આ ઘર ખરીદવા માટે મારા પપ્પાએ પોતાની પ્રોવિડન્ટ ફંડની અડધી રકમ આપી હતી. મેં મારા બધા દાગીના વેચી દીધા હતા જેથી આપણે લોન ઓછી લેવી પડે." નીતાએ જૂના દિવસો યાદ કરાવ્યા.
"નીતા, મારી વાત સાંભળ, તું જે વિચારે છે એવું કંઈ નથી." પરેશે બચાવ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
"હું કોઈ બદલો લેવા નથી માંગતી પરેશ, મને મિલકતનો કોઈ મોહ નથી. પણ મને એ જાણવું છે કે આ ઘરમાં મારી જગ્યા શું છે?" નીતાએ દુઃખી હૃદયે પૂછ્યું.
પરેશે માથું પકડી લીધું. "મારા ભાઈને ધંધામાં મોટું નુકસાન થયું હતું, બા અને બાપુજી મારા પર દબાણ કરતા હતા કે આ ઘર તેમના નામે કરી દઉં જેથી તેના પર નવી લોન મળી શકે."
"તો તમે મારી સાથે એકવાર વાત પણ ન કરી? શું હું આ પરિવારનો ભાગ નથી?" નીતાના અવાજમાં આક્રોશ કરતાં વધારે તૂટેલા ભરોસાનો દર્દ હતો.
"મને ડર હતો કે તું ના પાડી દઈશ, અને ઘરમાં મોટો ઝઘડો થશે." પરેશે સાચું કારણ જણાવ્યું.
"તમે મને પારકી સમજી લીધી પરેશ. જો તમે મને પ્રેમથી પૂછ્યું હોત તો કદાચ હું પોતે આગળ આવીને મદદ કરત." નીતાએ દરવાજાના ટેકે ઊભા રહીને કહ્યું.
પરેશને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ થવા લાગ્યો. તેણે જોયું કે નીતાના હાથમાં ઘરની કોઈ નવી ચાવીઓ નહોતી, પણ તેનો વિશ્વાસ તૂટી ગયો હતો.
"તમે મને પૂછ્યા વગર આટલો મોટો નિર્ણય લઈ લીધો કારણ કે તમને લાગ્યું કે મારી કોઈ કિંમત નથી. મેં તાળું એટલા માટે બદલ્યું કે તમને સમજાય કે ઘર વગરના થવું કેવું લાગે છે." નીતાએ કહ્યું.
પરેશ ઓટલા પર બેસી પડ્યો. તેની આંખો ભીની થઈ ગઈ અને તેણે પોતાના બંને હાથ જોડી દીધા.
"મને માફ કરી દે નીતા, મારાથી બહુ મોટી ભૂલ થઈ ગઈ. મેં તારા ત્યાગ અને તારા હકનું અપમાન કર્યું છે." પરેશનો અવાજ ભરાઈ આવ્યો હતો.
નીતાએ જોયું કે પરેશ સાચા દિલથી પછતાઈ રહ્યો હતો. તેના અહંકારનો પર્દાફાશ થઈ ચૂક્યો હતો અને તે પોતાની ભૂલ સ્વીકારી રહ્યો હતો.
"હું આ કાગળો હમણાં જ ફાડી નાખીશ, મારે કોઈ મિલકત બીજાના નામે નથી કરવી. તું મારી સાચી જીવનસાથી છે, કોઈ સગવડ નથી." પરેશે ઊભા થઈને નીતાના હાથમાંથી કાગળ લીધો.
પરેશે બધા કાગળો વચ્ચેથી ફાડીને ટુકડા કરી નાખ્યા. તેણે એ ટુકડા કચરાપેટીમાં નાખી દીધા અને નીતા સામે જોયું.
"હવે પછી હું તારી સંમતિ વગર જીવનનો એક પણ નાનો નિર્ણય નહીં લઉં. મને માફ કરીને એક તક આપ." પરેશે આજીજી કરી.
નીતાએ થોડી ક્ષણો સુધી પરેશ સામે જોયું. તેણે જોયું કે પતિની આંખોમાં પસ્તાવો સાચો હતો અને તેના શબ્દોમાં સચ્ચાઈ હતી.
નીતાએ ધીમેથી દરવાજો આખો ખોલી નાખ્યો. તેણે ખિસ્સામાંથી નવા તાળાની ચાવી કાઢીને પરેશના હાથમાં મૂકી દીધી.
"આ ચાવી તમારી પાસે રાખો, આ ઘર આપણું બંનેનું છે. હવેથી કોઈ વાત છુપાવશો નહીં." નીતાએ નમ્રતાથી કહ્યું.
પરેશે ચાવી હાથમાં લીધી અને ઘરમાં પ્રવેશ કર્યો. તેણે નીતાના માથે હાથ મૂકીને એક નવી શરૂઆત કરવાનો સંકલ્પ કર્યો.
એ રાત્રે ઘરમાં કોઈ કડવાશ ન રહી. બંને વચ્ચેનો સંબંધ હવે માત્ર કાગળ પરનો નહોતો, પણ સાચી ભાગીદારી અને વિશ્વાસનો બની ગયો હતો.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.