પતિ રોજ ઓફિસેથી થાકીને આવે એટલે પત્ની પાણી આપવાના બદલે સીધું કામનું લિસ્ટ આપતી, એક દિવસ પતિ વહેલો ઘરે આવ્યો અને જે જોયું તે જાણીને...

આકાશ અને નેહાના લગ્નને પાંચ વર્ષ પૂરા થઈ ચૂક્યા હતા. આકાશ શહેરની એક જાણીતી આઈટી કંપનીમાં ટીમ લીડર તરીકે નોકરી કરતો હતો. તેનો આખો દિવસ ક્લાયન્ટના ઈમેલ, પ્રોજેક્ટના ડેડલાઈન અને ઓફિસના રાજકારણ વચ્ચે એટલો બધો તણાવમાં પસાર થતો કે સાંજ પડતાં સુધીમાં તે માનસિક અને શારીરિક રીતે લોથપોથ થઈ જતો. મેટ્રો સિટીની એ અસહ્ય ટ્રાફિક વાળી લાઈફ અને ઓફિસનું સતત પ્રેશર આકાશના સ્વભાવને ધીમે-ધીમે ચીડિયો બનાવી રહ્યું હતું. દરરોજ સાંજે જ્યારે તે ઓફિસેથી નીકળતો ત્યારે તેના મનમાં એક જ ઈચ્છા હોતી કે તે ક્યારે ઘરે પહોંચે, સોફા પર આડો પડે અને શાંતિની બે ક્ષણ વિતાવે.

પરંતુ, ઘરે પહોંચતાની સાથે જ આકાશની આ આશા પર પાણી ફરી વળતું. દરરોજ સાંજે સાડા સાત વાગ્યે જ્યારે આકાશ થાકેલો-પાકેલો ઘરે આવીને દરવાજાની બેલ વગાડતો, ત્યારે નેહા દરવાજો ખોલતી. નેહાના ચહેરા પર કોઈ સ્મિત ન હોતું, ન તો તેના અવાજમાં કોઈ આવકારની મીઠાશ હોતી. આકાશ હજુ તો પોતાના બૂટ પણ ઉતારી ન શક્યો હોય, ત્યાં જ નેહા તેને પાણીનો ગ્લાસ આપવાના બદલે સીધું કામનું એક લાંબું લિસ્ટ હાથમાં પકડાવી દેતી.

"આ લો, કરિયાણા વાળાની દુકાનેથી દૂધની કોથળી લેતા આવજો, શાકભાજી વાળા પાસેથી કોથમીર અને આદુ લેવાના બાકી રહી ગયા છે એ પણ લેતા આવજો અને સોસાયટીનું લાઈટ બિલ ભરવાનું છે એ કાલે છેલ્લી તારીખ છે તો ઓનલાઈન ભરી દેજો." નેહા એક જ શ્વાસે બધું બોલી જતી.

આકાશ મનોમન અત્યંત ગુસ્સે થતો. તેને લાગતું કે નેહાને તેની કોઈ કિંમત જ નથી. તે આખો દિવસ ઓફિસમાં કોના માટે લોહી પાણી એક કરે છે? આ ઘર ચલાવવા માટે જ ને? તો પછી ઘરે આવ્યા પછી તેને પ્રેમથી બે શબ્દો પૂછવાને બદલે, પાણીનો એક ગ્લાસ આપવાને બદલે આ રીતે નોકરની જેમ કામની યાદી આપી દેવી એ ક્યાંનો ન્યાય છે? ઘણી વખત આ બાબતે બંને વચ્ચે નાની-મોટી બોલાચાલી પણ થઈ જતી. આકાશ ગુસ્સામાં કહી દેતો, "નેહા, તું પથ્થર હૃદયની છે. તને મારી કોઈ ચિંતા જ નથી. હું ઓફિસેથી થાકીને મરી જાવ તો પણ તને કોઈ ફરક નથી પડતો. તારે બસ તારા ઘરના કામો જ પૂરા કરાવવા છે."

નેહા આવી વાતો સાંભળીને ક્યારેક મૌન થઈ જતી તો ક્યારેક સામો જવાબ આપતી, "ઘર ચલાવવું હોય તો કામ તો કરવું જ પડે ને? હું પણ અહીં કોઈ નવરી નથી બેસતી." નેહાનો આ રૂખો જવાબ આકાશના દિલને વધુ દુભાવતો. ધીમે-ધીમે આકાશના મનમાં નેહા પ્રત્યે એક નફરત અને કડવાશ ઘર કરવા લાગી. તેને લાગ્યું કે તેનું લગ્નજીવન એક માત્ર મશીન બની ગયું છે, જ્યાં લાગણી કે પ્રેમ જેવું કશું બચ્યું જ નથી.

જોતજોતામાં શનિવારનો દિવસ આવ્યો. આકાશે ઓફિસેથી વહેલા નીકળવાનું નક્કી કર્યું કારણ કે શનિવારે હાફ-ડે હતો અને પ્રોજેક્ટનું કામ પણ વહેલું પતી ગયું હતું. આકાશ બપોરે ત્રણ વાગ્યે જ પોતાના ઘરે પહોંચી ગયો. સામાન્ય રીતે તે સાડા સાત વાગ્યે આવતો હતો, એટલે આજે વહેલા આવવા બદલ તેને નેહાને સરપ્રાઈઝ આપવી હતી. તે ચુપચાપ સોસાયટીના પગથિયાં ચડીને પોતાના ફ્લેટ પાસે આવ્યો. તેણે કિસ્સામાંથી ચાવી કાઢીને极其 સાવધાનીથી મુખ્ય દરવાજો ખોલ્યો જેથી કોઈ અવાજ ન થાય.

ઘરમાં પ્રવેશતા જ તેને આખા ઘરમાં એકદમ શાંતિ લાગી. હોલ ખાલી હતો અને ટીવી પણ બંધ હતું. પરંતુ રસોડામાંથી વાસણોનો સહેજ અવાજ આવી રહ્યો હતો અને કોઈના ધીમા અવાજે બબડવાનો અવાજ પણ આવી રહ્યો હતો. આકાશ ધીમા પગલે રસોડા તરફ આગળ વધ્યો. તેને થયું કે જોઉં તો ખરો કે નેહા મારા વગર આખો દિવસ ઘરમાં શું કરતી હોય છે.

તે જેવો રસોડાના દરવાજા પાસે આવીને ઊભો રહ્યો, તેની નજર નેહા પર ગઈ. નેહા ગેસના ચૂલા પાસે ઊભી હતી. પણ તેની સ્થિતિ જોઈને આકાશના હૃદયમાં એક ધ્રાસકો પડ્યો. નેહાનો ચહેરો એકદમ ફિક્કો પડી ગયો હતો, તેની આંખો ભારે થઈ ગઈ હતી અને તે ધ્રૂજી રહી હતી. તેને પોતાના એક હાથથી ઓટલાનો ટેકો લીધો હતો અને બીજા હાથથી તે ચમચો હલાવી રહી હતી. તે આકાશની સૌથી મનપસંદ રસોઈ—કાજુ કરી અને ગરમાગરમ રોટલી બનાવી રહી હતી.

રસોડાની અસહ્ય ગરમી અને બપોરનો આકરો તાપ હોવા છતાં નેહાએ તેના શરીર પર શાલ ઓઢી રાખી હતી. આકાશ આશ્ચર્યથી જોઈ રહ્યો કે આટલી ગરમીમાં શાલ કેમ ઓઢી છે? તે હજુ કંઈક વિચારે તે પહેલાં જ નેહાનો ધીમો અવાજ તેના કાન પર પડ્યો. નેહા તાવની અસહ્ય પીડામાં પોતાના આપમેળે જ મનોમન બબડી રહી હતી, તેની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા.

નેહા ધ્રૂજતા અવાજે બોલી રહી હતી, "ભગવાન... પ્લીઝ મને થોડી શક્તિ આપજે. આજે ચાર વાગ્યા પહેલાં રસોઈ અને ઘરનું બધું કામ પતી જવું જોઈએ. આકાશ સાડા સાત વાગ્યે ઘરે આવશે ત્યારે તે બહુ થાકેલો હશે. આખો અઠવાડિયો તેને ઓફિસમાં બહુ ટેન્શન રહ્યું છે. જો હું અત્યારે વહેલી બધી રસોઈ પતાવી લઈશ, તો સાંજ સુધીમાં ઘર એકદમ શાંત થઈ જશે. તેને આવ્યા પછી રસોડાની કિટકિટ નહીં સાંભળવી પડે. તે શાંતિથી જમીને વહેલો સુઈ શકશે. તેને આરામ મળશે..."

તેણે સહેજ શ્વાસ લીધો, પોતાની શાલ સરખી કરી અને આગળ બોલી, "હું રોજ તેને આવતાની સાથે જ બહારના કામો કેમ સોંપી દઉં છું એ તો એ પાગલ ક્યારેય સમજી જ નહીં શકે. જો હું તેને કરિયાણું કે શાકભાજી લેવા બહાર નહીં મોકલું, તો તે ઘરમાં આવીને સીધો સોફા પર બેસી જશે અને ઓફિસના જ ટેન્શન વાળા વિચારો કર્યા કરશે. બહાર જશે, ચાલશે, ચાર લોકો સાથે વાત કરશે તો તેનું મગજ ડાયવર્ટ થશે, તેની ઓફિસનું સ્ટ્રેસ ઓછું થશે... તે ભલે મને કઠોર સમજે, ભલે એમ સમજે કે મને તેની ચિંતા નથી, પણ તેના સ્વાસ્થ્ય માટે મારે આટલું તો કરવું જ પડશે. બસ, આજે મારો આ તાવ થોડો ઓછો થઈ જાય તો સારું, નહિતર આકાશ ચિંતામાં પડી જશે અને તેને આરામ નહીં મળે."

નેહાના મોઢેથી નીકળેલા આ એક-એક શબ્દો આકાશના કાનમાં પીગળેલા સીસાની જેમ વાગ્યા. તેના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ. જે પત્નીને તે અત્યાર સુધી પથ્થર હૃદયની, સ્વાર્થી અને કામચોર સમજતો હતો, તે હકીકતમાં પોતાની અસહ્ય માંદગીમાં પણ માત્ર ને માત્ર તેના જ આરામનો વિચાર કરી રહી હતી! જે કામના લિસ્ટને તે આફત સમજતો હતો, તે હકીકતમાં આકાશને ડિપ્રેશન અને ઓફિસના સ્ટ્રેસમાંથી બહાર લાવવા માટેનો નેહાનો એક અનોખો પ્રેમ હતો.

આકાશની આંખોમાંથી પશ્ચાતાપના આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેને પોતાની સંકુચિત માનસિકતા અને અહંકાર પર અત્યંત નફરત થઈ આવી. તે એક પળ પણ બગાડ્યા વગર રસોડામાં અંદર ગયો અને ગેસની સ્વીચ બંધ કરી દીધી.

અચાનક આકાશને પોતાની સામે જોઈને નેહા ચોંકી ગઈ. તે પોતાનો તાવ છુપાવવાનો પ્રયત્ન કરતા બોલી, "અરે આકાશ! તમે આજે આટલા વહેલા? કેમ તબિયત તો ઠીક છે ને? તમે બેસો, હું બસ હમણાં જ ચા બનાવી આપું..."

નેહા હજુ આગળ બોલે તે પહેલાં જ આકાશે આગળ વધીને નેહાનો હાથ પકડી લીધો. નેહાનો હાથ ભઠ્ઠીની જેમ સળગી રહ્યો હતો, તેને ૧૦૩ ડિગ્રી જેટલો સખત તાવ હતો. આકાશનું હૃદય દ્રવી ઉઠ્યું. તેણે કશું જ બોલ્યા વગર નેહાને જોરથી પોતાની છાતી સરસી ચાંપી દીધી. તે બાળકની જેમ ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડવા લાગ્યો.

નેહા ગભરાઈ ગઈ, "શું થયું આકાશ? તમે કેમ રડો છો? ઓફિસમાં કંઈ તકલીફ થઈ છે?"

આકાશે રડતા રડતા કહ્યું, "ના નેહા... તકલીફ ઓફિસમાં નથી, તકલીફ મારા મગજમાં હતી. હું કેટલો મૂર્ખ છું ને? હું હંમેશાં એમ જ સમજતો રહ્યો કે તને મારી કોઈ પરવા નથી. તું મને આવતાની સાથે જ કામ સોંપી દે છે એટલે તું ક્રૂર છે. પણ મને આજે ખબર પડી કે તું કઠોર બનીને પણ માત્ર મારા માટે જ દોડતી હતી. તું પોતે આટલી બીમાર છે છતાં મારા આરામનો વિચાર કરે છે? મને માફ કરી દે નેહા, હું એક સારો પતિ ન બની શક્યો."

નેહા આ સાંભળીને અવાક થઈ ગઈ. તેને સમજાઈ ગયું કે આકાશે તેની બધી વાતો સાંભળી લીધી છે. નેહાની આંખોમાંથી પણ ખુશી અને સંતોષના આસુ સરી પડ્યા. તેને લાગ્યું કે આજે તેની વર્ષોની તપસ્યા સફળ થઈ ગઈ છે, તેના પતિએ તેનો વણબોલાયેલો પ્રેમ સમજી લીધો છે.

આકાશે નેહાને પરાણે પકડીને બેડરૂમમાં લઈ ગયો અને પલંગ પર સુવડાવી દીધી. તેના માથા પર ભીના પોતાં મૂક્યા અને ડૉક્ટરને ફોન કરીને ઘરે બોલાવ્યા. ડૉક્ટરે આવીને દવા આપી અને કહ્યું કે નેહાને વાયરલ ફીવર છે અને તેને અઠવાડિયા સુધી સંપૂર્ણ આરામની જરૂર છે.

એ દિવસે આકાશે ઓફિસનું બધું જ કામ લેપટોપ બંધ કરીને બાજુ પર મૂકી દીધું. તેને રસોડામાં જઈને નેહા માટે ગરમ સૂપ બનાવ્યો, તેને પોતાના હાથે પીવડાવ્યો અને દવા આપી. સાંજ પડી ત્યારે આકાશે જોયું કે ઘરમાં શાકભાજી અને દૂધ પૂરું થઈ ગયું હતું. આ વખતે તે નેહાના કહ્યા વગર, પોતે જ સ્વેચ્છાએ થેલી લઈને બહાર ગયો. રસ્તામાં ચાલતા-ચાલતા તેને અહેસાસ થયો કે સાચે જ, બહારની તાજી હવા અને લોકોની ચહલપહલથી તેનું મગજ એકદમ હળવું થઈ ગયું હતું. નેહાની આ ફિલોસોફી બિલકુલ સાચી હતી.

જ્યારે તે સામાન લઈને ઘરે પાછો આવ્યો, ત્યારે તેના ચહેરા પર થાક નહીં પણ એક અનોખો સંતોષ હતો. તેને બેડરૂમમાં જઈને નેહાના માથા પર હાથ ફેરવ્યો. નેહા હવે શાંતિથી સુઈ રહી હતી અને તેના ચહેરા પર એક આત્મીય સુકૂન હતું.

આકાશ સમજી ચૂક્યો હતો કે પ્રેમ હંમેશાં ગુલાબના ફૂલો કે મીઠા શબ્દોમાં જ વ્યક્ત થાય એવું જરૂરી નથી. ક્યારેક પત્નીનો ગુસ્સો, તેની કિટકિટ અને તેના દ્વારા સોંપવામાં આવેલા ઘરના કામોની પાછળ પણ પતિની સુખાકારી માટેનો બ્રહ્માંડ જેટલો મોટો પ્રેમ છુપાયેલો હોય છે. બસ, એ પ્રેમને જોવા માટે નજર નહીં પણ શુદ્ધ હૃદયની જરૂર હોય છે. એ દિવસ પછી આકાશ અને નેહાનું ઘર માત્ર ઈંટોનું મકાન ન રહેતા, સાચા અર્થમાં પ્રેમનું મંદિર બની ગયું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.