પતિ-પત્ની વચ્ચે મોટો ઝઘડો થયો તો પિતાએ દીકરાનો પક્ષ લેવાના બદલે એવું કહ્યું કે...

મકાનમાં બપોરનો સમય સાવ શાંત હતો. હોલમાં પંખો ધીમે ધીમે ફરી રહ્યો હતો. વિવેક સોફા પર બેસીને પોતાના ફોનમાં મગ્ન હતો, પણ તેના ચહેરા પરથી સ્પષ્ટ લાગતું હતું કે તે અંદરથી ખૂબ ગુસ્સામાં છે. સામે રૂમમાં તેની પત્ની પૂજા કબાટમાંથી કપડાં સરખા કરી રહી હતી. બંને વચ્ચે સવારથી એક પણ શબ્દ બોલાયો નહોતો.

સવારે બનેલી ઘટના બહુ મોટી નહોતી, પણ વાત વધી ગઈ હતી. વિવેકના નાના ભાઈના લગ્ન માટે ઘરમાં બજેટ નક્કી થઈ રહ્યું હતું. પૂજાએ બહુ સહજતાથી કહ્યું હતું કે આપણે આ વખતે બિનજરૂરી દેખાડો કરવાના બદલે થોડા પૈસા બચાવીએ તો આગળ જતાં કામ આવે. વિવેકને આ વાત પોતાના અપમાન જેવી લાગી. તેણે બધાની સામે જ પૂજાને કહી દીધું કે ઘરમાં કોણે કેટલો ખર્ચ કરવો એ નક્કી કરવાનું કામ તેનું નથી. પૂજા આંખમાં પાણી સાથે પોતાના રૂમમાં જતી રહી હતી.

વિવેકના પિતા રમેશભાઈ અને માતા સરળાબેન પણ એ જ હોલમાં બેઠા હતા. સામાન્ય રીતે જ્યારે પણ ઘરના બે માણસો વચ્ચે ઝઘડો થાય ત્યારે વિવેકને પૂરતો વિશ્વાસ હતો કે તેના પિતા તેનો જ પક્ષ લેશે. નાનપણથી જ તેણે જોયું હતું કે તેના પિતા ઘરમાં હંમેશા પુરુષનો પક્ષ મજબૂત રાખતા. એટલે જ આજે પણ વિવેકને લાગતું હતું કે પપ્પા પૂજાને બે શબ્દો સંભળાવી દેશે અને તેને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ કરાવશે.

રસોડામાંથી સરળાબેને બહાર આવીને કહ્યું, "વિવેક, તારે આટલા મોટેથી બોલવાની જરૂર નહોતી. પૂજાએ કંઈ ખોટી વાત નહોતી કરી. ઘરમાં ખર્ચની ચિંતા કરવી એ કઈ ગુનો છે?"

વિવેકે ગુસ્સામાં સામે જવાબ આપ્યો, "મમ્મી, તમે વચ્ચે ન બોલો. પૂજાને ટેવ પડી ગઈ છે દરેક વાતમાં પોતાની હોશિયારી બતાવવાની. હું જે કહું એ જ ઘરમાં થવું જોઈએ. પપ્પા, તમે જ કહો ને, શું હું ખોટો છું?"

વિવેકને આશા હતી કે પપ્પા તરત જ હા માં હા મિલાવશે. પણ રમેશભાઈએ પોતાના ચશ્મા ઉતાર્યા, ટેબલ પર મૂક્યા અને વિવેક સામે એકીટશે જોઈ રહ્યા. તેમના ચહેરા પર કોઈ ગુસ્સો નહોતો, પણ એક ગંભીરતા હતી.

રમેશભાઈએ શાંત અવાજે કહ્યું, "હા વિવેક, તું સાવ ખોટો છે. અને તારો આ અહંકાર પણ સાવ ખોટો છે."

વિવેક સોફા પરથી ઊભો થઈ ગયો. તેને પોતાના કાન પર વિશ્વાસ ન આવ્યો. જે પપ્પાએ તેને હંમેશા સાથ આપ્યો હતો, જે પપ્પાએ ક્યારેય કોઈની સામે તેને ઉતરતો નહોતો પાડ્યો, તે જ પપ્પા આજે આખી ફેમિલી સામે તેને ખોટો કહી રહ્યા હતા.

"પપ્પા, તમે શું બોલો છો?" વિવેકનો અવાજ ઊંચો થઈ ગયો. "હું તમારો દીકરો છું. તમે મારી જ પત્ની સામે મને ખોટો પાડી રહ્યા છો? તમને લાગે છે કે હું મારી પત્નીને કંટ્રોલમાં ન રાખું? તમે મને સપોર્ટ કરવાના બદલે તેના પક્ષમાં બોલો છો?"

રમેશભાઈ કંઈ બોલ્યા વગર ઊભા થયા. તેમણે વિવેકના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, "ચાલ મારી સાથે, તારે મારી સાથે થોડી વાત કરવી પડશે."

વિવેક ગુસ્સામાં ને ગુસ્સામાં પપ્પાની પાછળ પાછળ અગાસી પર ગયો. બપોરનો તાપ હવે ઓછો થઈ રહ્યો હતો અને હળવો પવન ચાલી રહ્યો હતો. વિવેક હાથ બાંધીને એક ખૂણામાં ઊભો રહ્યો. તેને લાગતું હતું કે પપ્પાએ તેની સાથે બહુ મોટો વિશ્વાસઘાત કર્યો છે.

રમેશભાઈ અગાસીની પાળી પર ટેકો દઈને ઊભા રહ્યા. તેમણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને દૂર જોતાં જોતાં બોલ્યા, "વિવેક, તને અત્યારે એવું લાગે છે કે મેં તારી સાથે દગો કર્યો છે, સાચું ને? તને લાગે છે કે એક બાપ તરીકે મારે ગમે તે થાય તો પણ તારો જ પક્ષ લેવો જોઈએ."

"હા, પપ્પા!" વિવેકે તીખા અવાજે કહ્યું. "જ્યારે ઘરમાં ઝઘડો થાય ત્યારે પિતા પોતાના દીકરાની પડખે ઊભા રહે છે. તમે તો મને બધાની સામે નીચો બતાવી દીધો."

રમેશભાઈ હળવું હસ્યા. પણ એ હાસ્યમાં કોઈ ખુશી નહોતી, એક જૂનો દર્દ હતો. તેમણે કહ્યું, "આજે હું તને એક એવી વાત કહેવા માગું છું જે મેં તારાથી આટલા વરસો સુધી છુપાવી રાખી હતી. આજથી ત્રીસ વરસ પહેલાં, જ્યારે મારા નવા નવા લગ્ન થયા હતા, ત્યારે હું પણ બિલકુલ તારા જેવો જ હતો."

વિવેકે અચરજથી પપ્પા સામે જોયું.

રમેશભાઈએ આગળ ચલાવ્યું, "તારા દાદા બહુ કડક માણસ હતા. ઘરમાં તેમનો જ હુકમ ચાલતો. જ્યારે મારી અને તારી મમ્મીની વચ્ચે કોઈ નાની વાતમાં ઘર્ષણ થતું, ત્યારે તારા દાદા હંમેશા મારી જ બાજુ લેતા. હું ગમે તેટલો ખોટો હોઉં, ગમે તેટલો ઉદ્ધત હોઉં, તો પણ તારા દાદા તારી મમ્મીને જ દોષ આપતા અને મને કહેતા કે તું પુરુષ છે, તારે નમતું જોખવાની જરૂર નથી."

વિવેક શાંત થઈને પપ્પાની વાત સાંભળવા લાગ્યો.

"શરૂઆતમાં મને બહુ મજા આવતી હતી," રમેશભાઈનો અવાજ થોડો ભીનો થયો. "મને લાગતું હતું કે મારા બાપ મારી સાથે છે એટલે હું જે કરું તે સાચું જ છે. તારા દાદાના આ આંધળા સપોર્ટને કારણે મારો અહંકાર વધતો ગયો. હું તારી મમ્મીની કોઈ વાત સાંભળતો જ નહીં. તેને મૂર્ખ ગણતો, તેના વિચારોની મજાક ઉડાવતો અને હંમેશા તેના પર મારો નિર્ણય ઠોકી બેસાડતો."

"પછી શું થયું?" વિવેકે ધીમેથી પૂછ્યું.

"પછી એવું થયું કે તારી મમ્મી અંદરથી સાવ તૂટી ગઈ," રમેશભાઈએ વિવેકના ચહેરા સામે જોઈને કહ્યું. "પાંચ વરસ સુધી એણે આ બધું સહન કર્યું. ઘરમાં તે એક પૂતળાની જેમ રહેતી હતી. ના કોઈ હાસ્ય, ના કોઈ પ્રેમ. એક દિવસ એણે પોતાનો સામાન બાંધ્યો અને પોતાના બાપના ઘરે જતી રહી. એણે ચોખ્ખી ના પાડી દીધી કે તે ક્યારેય પાછી નહીં આવે."

વિવેકની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તેને આ વાતની કોઈ ખબર નહોતી.

રમેશભાઈએ આગળ કહ્યું, "ત્યારે મને સમજાણું કે તારા દાદાનો એ સપોર્ટ મારી મદદ નહોતો કરી રહ્યો, પણ મારા ઘરના પાયા ખોદતો હતો. જો તારા દાદાએ મને પહેલેથી જ મારી ભૂલ બતાવી હોત, મને સમજાવ્યો હોત કે પત્ની એ કોઈ ગુલામ નથી પણ જીવનસાથી છે, તો મારે એ દિવસો ન જોવા પડત. હું તારી મમ્મીના પગે પડ્યો, કરગરીયો, મારી ભૂલો સ્વીકારી અને છ મહિનાની મહેનત પછી તેને પાછી લાવી શક્યો. એ દિવસે મેં મારી જાત સાથે એક વચન લીધું હતું."

વિવેકે પૂછ્યું, "કયું વચન?"

રમેશભાઈએ વિવેકના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લીધા. "મેં વચન લીધું હતું કે જ્યારે મારો દીકરો મોટો થશે અને તેના સંસારમાં આવી કોઈ ભૂલ થશે, ત્યારે હું તારા દાદા જેવી ભૂલ ક્યારેય નહીં કરું. હું મારા દીકરાને અહંકારી નહીં બનવા દઉં. હું તને સાચો રસ્તો બતાવીશ, જેથી તારે એ દર્દ ન ભોગવવું પડે જે મેં ભોગવ્યું હતું."

વિવેકનું માથું નમી ગયું. તેના પપ્પાના આંખમાંથી એક આંસુ સરી પડ્યું.

"વિવેક," રમેશભાઈએ બહુ વહાલથી કહ્યું, "પૂજા આ ઘરમાં પોતાનું બધું છોડીને આવી છે. એ તારી વિરોધી નથી. એ જો તને કોઈ સલાહ આપે છે તો એ ઘરના ભલા માટે જ હોય છે. તારો બાપ બનીને જો હું તારા ખોટા કામમાં તારો સાથ આપું, તો હું તારો બાપ નહીં પણ તારો સૌથી મોટો દુશ્મન સાબિત થાઉં. મારે તારો સંસાર બગાડવો નથી, પણ સાચવવો છે."

વિવેકના મનમાં ચાલી રહેલો ગુસ્સો ક્ષણભરમાં ઓગળી ગયો. તેને સમજાઈ ગયું કે પપ્પાએ બધાની સામે તેને ખોટો કેમ કહ્યો હતો. એ પપ્પાનો અનાદર નહોતો, પણ એક પિતાનો પોતાના દીકરા પ્રત્યેનો સાચો પ્રેમ હતો.

વિવેકે પપ્પાને ભેટી પડ્યો. "મને માફ કરી દો પપ્પા. હું બહુ મોટો ભૂલ કરી રહ્યો હતો. મને લાગતું હતું કે તમે મને નીચો બતાવ્યો, પણ તમે તો મને એક મોટો ખાડામાં પડતાં બચાવી લીધો."

રમેશભાઈએ તેના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને કહ્યું, "હવે અહીં મારી સામે ઊભા રહેવાનો કોઈ અર્થ નથી. નીચે જા અને જેના દિલને તેં દુભાવ્યું છે તેની માફી માંગ."

વિવેક નીચે આવ્યો. પૂજા હજુ પણ રૂમમાં ચુપચાપ બેઠી હતી. વિવેક રૂમમાં ગયો અને દરવાજો અડધો બંધ કર્યો. તે પૂજા પાસે ગયો અને તેની સામે ખુરશી પર બેસી ગયો.

પૂજાએ તેના તરફ જોયું નહીં. વિવેકે ધીમેથી પૂજાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. પૂજાએ હાથ છોડાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ વિવેકે મજબૂતીથી પકડી રાખ્યો.

"પૂજા, મને માફ કરી દે," વિવેકે બહુ નમ્ર અવાજે કહ્યું. "સવારે મેં બધાની સામે તારી સાથે જે રીતે વાત કરી એ સાવ ખોટી હતી. તારી વાત સાચી હતી કે આપણે લગ્નમાં બિનજરૂરી ખર્ચ ન કરવો જોઈએ. હું મારા અહંકારમાં એટલો અંધ થઈ ગયો હતો કે તારો પ્રેમ જોઈ જ ન શક્યો."

પૂજાએ આશ્ચર્યથી વિવેક સામે જોયું. જે વિવેક ક્યારેય પોતાની ભૂલ નહોતો માનતો, તે આજે આટલી સહજતાથી માફી માંગી રહ્યો હતો.

પૂજાની આંખોમાંથી આંસુ વહી નીકળ્યા. તેણે કહ્યું, "મારે પૈસાની કોઈ વાત નહોતી વિવેક, પણ તમે મને બધાની વચ્ચે જે રીતે ઉતારી પાડી એ મને બહુ વાગ્યું હતું."

"હું વચન આપું છું પૂજા, હવે પછી ક્યારેય આવું નહીં થાય. આપણે ઘરના બધા નિર્ણયો સાથે મળીને જ લેશું," વિવેકે પૂજાના આંસુ લૂછતાં કહ્યું.

બંને હોલમાં આવ્યા. રમેશભાઈ અને સરળાબેન ચા પી રહ્યા હતા. વિવેકે પૂજા સાથે બેસીને રમેશભાઈ સામે જોયું. રમેશભાઈના ચહેરા પર એક સંતોષભર્યું સ્મિત હતું. તેમને લાગ્યું કે આજે એક પિતા તરીકેની તેમની ફરજ પૂરી થઈ હતી. તેમણે પોતાના દીકરાને એક અહંકારી પુરુષ બનતા રોકીને એક સમજદાર અને જવાબદાર પતિ બનાવી દીધો હતો.

જે ઘરમાં સવારે તણાવ અને ઉદાસી હતી, ત્યાં હવે શાંતિ અને પ્રેમનું વાતાવરણ છવાઈ ગયું હતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.