પપ્પાએ મૂકેલા બે લાખ રૂપિયા કબાટમાંથી ગાયબ થયા, બહેને ભાઈને ઘરની બહાર કાઢ્યો પણ પછી એવી ખબર પડી કે...

લગ્નને 25 વર્ષ પુરા થયા પણ પતિએ પત્નીને કંઈ કહ્યું નહીં, પત્નીને લાગ્યું પતિ ભૂલી ગયા, પણ રાત્રે આવીને પતિએ કહ્યું...સવિતાએ આજે ઘરની સાફ-સફાઈ કરવાનું નક્કી કર્યું હતું. રવિવારનો દિવસ હતો અને ઘરમાં બીજું કોઈ કામ નહોતું. સવિતા અને તેનો નાનો ભાઈ રમેશ આ ઘરમાં સાથે રહેતા હતા. માતા-પિતાના અવસાનને હજુ માંડ છ મહિના થયા હતા. એ બંનેના ગયા પછી ઘર એકદમ શાંત થઈ ગયું હતું.

સવિતા સાફ-સફાઈ કરતી વખતે રૂમના ખૂણામાં રહેલા જૂના સ્ટીલના કબાટ પાસે પહોંચી. આ કબાટ તેની મમ્મીનો હતો. મમ્મી હંમેશા કહેતી, "સવિતા, આ કબાટમાં જે કંઈ છે એ તારું અને રમેશનું છે. મુસીબતના સમયે આ જ કામ આવશે."

સવિતાએ ધીમેથી કબાટ ખોલ્યો. અંદર મમ્મીની જૂની સાડીઓ વ્યવસ્થિત ગોઠવેલી હતી. સૌથી નીચેના ખાનામાં એક નાની લોખંડની તિજોરી હતી. સવિતાને યાદ આવ્યું કે પપ્પાએ મરણમૂડી તરીકે બે લાખ રૂપિયા રોકડા આમાં જ રાખ્યા હતા. પપ્પા કહેતા હતા કે સવિતાના લગ્નમાં અથવા કોઈ મોટી જરૂરિયાતમાં આ પૈસા કામ લાગશે.

સવિતાએ ધ્રૂજતા હાથે તિજોરી ખોલી. પણ અંદર જોયું તો તેના હોશ ઊડી ગયા. તિજોરી ખાલી હતી. એ લાલ કાપડની થેલી ગાયબ હતી જેમાં પપ્પાએ પૈસા રાખ્યા હતા.

"આ પૈસા ક્યાં ગયા?" સવિતા બબડી. તેને પરસેવો વળવા લાગ્યો. ઘરમાં બીજું કોઈ આવતું-જતું નહોતું. માત્ર તે અને રમેશ જ રહેતા હતા. કબાટની ચાવી પણ રસોડાના ડબ્બામાં જ રહેતી, જેની જાણ રમેશને પણ હતી.

સાંજે રમેશ ઓફિસથી ઘરે આવ્યો. તે થાકેલો લાગતો હતો. સવિતા હોલમાં જ બેઠી હતી. તેનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલ હતો.

"રમેશ, મારે તારી સાથે વાત કરવી છે." સવિતાએ કડક અવાજે કહ્યું.

રમેશ પાણી પીતા પીતા બોલ્યો, "હા દીદી, બોલને. શું થયું? તારો મૂડ કેમ ખરાબ છે?"

"કબાટમાં પપ્પાએ રાખેલા બે લાખ રૂપિયા ક્યાં છે?" સવિતાએ સીધો સવાલ કર્યો.

રમેશ થોડીવાર માટે અટકી ગયો. તેણે ગ્લાસ નીચે મૂક્યો અને શાંતિથી બોલ્યો, "દીદી, એ પૈસા મેં લીધા છે. એ વિશે મારે તને વાત કરવી હતી પણ..."

"પણ શું રમેશ? તે મને પૂછ્યા વગર પપ્પાની છેલ્લી મૂડી હાથ લગાડી કેવી રીતે? તને ખબર છે એ પૈસા શેના માટે હતા? મારી આખી જિંદગીની ચિંતા પપ્પાએ એમાં મૂકી હતી." સવિતાનો અવાજ ઊંચો થઈ ગયો.

રમેશ નજીક આવીને બોલ્યો, "દીદી, તું મારી વાત તો સાંભળ. એ પૈસા ત્યાં પડ્યા પડ્યા શું કામના હતા? મેં તો બસ..."

"ચૂપ થઈ જા રમેશ!" સવિતાએ તેને અટકાવતા કહ્યું. "તારે મોજ-મસ્તી કરવી હશે એટલે લઈ લીધા હશે. મને નહોતી ખબર કે મારો ભાઈ જ આવો નીકળશે. માં-બાપ ગયા એટલે તે તારો અસલી રંગ બતાવી દીધો?"

રમેશની આંખોમાં પાણી આવી ગયા. "દીદી, તું આવું કેમ બોલે છે? હું તારો ભાઈ છું. હું તારા પૈસા શા માટે બગાડું?"

"તો ક્યાં છે એ પૈસા? અત્યારે ને અત્યારે પાછા આપ." સવિતાએ જીદ પકડી.

રમેશ નીચું જોઈને બોલ્યો, "દીદી, અત્યારે એ પૈસા રોકડા મારી પાસે નથી. પણ તું વિશ્વાસ રાખ, એ ક્યાંય નથી ગયા."

"બસ, મારે તારી કોઈ વાત સાંભળવી નથી. આજથી તારો અને મારો સંબંધ પૂરો. તે વિશ્વાસઘાત કર્યો છે." સવિતા ગુસ્સામાં પોતાના રૂમમાં જતી રહી અને અંદરથી દરવાજો બંધ કરી દીધો.

એ દિવસ પછી ઘરમાં સ્મશાન જેવી શાંતિ છવાઈ ગઈ. સવિતા રમેશ સાથે એક પણ શબ્દ બોલતી નહીં. તે રસોઈ બનાવતી, પણ રમેશ માટે થાળી ટેબલ પર મૂકીને જતી રહેતી. રમેશ ઘણીવાર વાત કરવાનો પ્રયત્ન કરતો, "દીદી, આજે શાક બહુ સરસ બન્યું છે." પણ સવિતા કોઈ જવાબ ન આપતી.

મહિનાઓ વીતી ગયા. રમેશ અવારનવાર સવિતાની સામે ફાઈલો અને કાગળો લઈને આવતો, પણ સવિતા એ જોવાની ના પાડી દેતી. તેને લાગતું હતું કે રમેશ જૂઠું બોલીને તેને પટાવવાની કોશિશ કરે છે. સવિતાના મનમાં એક જ વાત ઘર કરી ગઈ હતી કે તેનો ભાઈ ચોર છે.

આમ ને આમ આઠ મહિના નીકળી ગયા. રમેશ હવે વધુ શાંત થઈ ગયો હતો. તેના ચહેરા પર હંમેશા એક ઉદાસી રહેતી.

એક દિવસ રમેશ વહેલો ઘરે આવ્યો. તેના હાથમાં એક કવર હતું. તેણે સવિતા પાસે જઈને કવર ટેબલ પર મૂક્યું.

"દીદી, આજે આ છેલ્લી વાર તારી પાસે આવ્યો છું. આ કવર ખોલીને જોઈ લે. પછી ભલે તું મારી સાથે ક્યારેય વાત ન કરે." રમેશના અવાજમાં એક પ્રકારની હાર હતી.

સવિતાએ ગુસ્સામાં કવર ઉપાડ્યું અને ફાડી નાખ્યું. અંદર કેટલાક કાગળો હતા અને એક બેંકની સ્ટેટમેન્ટ જેવું કંઈક હતું. સવિતાએ ધ્યાનથી જોયું.

એમાં રમેશનું અને સવિતાનું જોઈન્ટ એકાઉન્ટ હતું. એ કાગળમાં લખ્યું હતું કે આઠ મહિના પહેલા બે લાખ રૂપિયા મ્યુચ્યુઅલ ફંડમાં રોકવામાં આવ્યા હતા. અને આજે એ બે લાખની કિંમત વધીને અઢી લાખ રૂપિયાથી પણ વધારે થઈ ગઈ હતી.

સવિતાને કઈ જ સમજાયું નહીં. તે કાગળ લઈને રમેશ સામે જોવા લાગી.

રમેશ ધીમેથી બોલ્યો, "દીદી, જે દિવસે મેં પૈસા લીધા, એ દિવસે હું તને આ જ કહેવા માંગતો હતો. પપ્પાએ પૈસા કબાટમાં રાખ્યા હતા. એ રોકડા પૈસા ત્યાં પડ્યા રહેત તો એમાં એક રૂપિયો પણ ન વધત. મેં વિચાર્યું કે જો હું સારા ફંડમાં એનું રોકાણ કરું, તો તારા લગ્ન આવે ત્યાં સુધીમાં એ રકમ ઘણી મોટી થઈ જશે."

સવિતા સ્તબ્ધ થઈને સાંભળતી રહી.

રમેશ આગળ બોલ્યો, "તે દિવસે તું એટલી ગુસ્સામાં હતી કે તે મને બોલવાનો મોકો જ ન આપ્યો. મેં ઘણીવાર તને સમજાવવા માટે ફાઈલ બતાવી પણ તું જોતી જ નહીં. મને બહુ દુઃખ થતું હતું કે મારી સગી બહેન મને ચોર સમજે છે. પણ મેં વિચાર્યું કે જ્યારે પૈસા વધી જશે ત્યારે જ તને આશ્ચર્ય આપીશ. આજે શેરબજારમાં ઉછાળો આવ્યો અને તારા પૈસામાં મોટો ફાયદો થયો છે, એટલે મેં આ કાગળ તને આપ્યા."

સવિતાની આંખોમાંથી ગડગડ આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેના હાથ ધ્રૂજતા હતા. તેણે જે ભાઈને આટલા મહિના દુતકાર્યો, જેને ચોર કહ્યો, તે તો તેના ભવિષ્યની ચિંતા કરતો હતો.

"રમેશ..." સવિતાનો અવાજ ફાટી ગયો.

રમેશ હસ્યો, પણ એ હાસ્યમાં દર્દ હતું. "દીદી, પૈસા તો પાછા આવી ગયા, પણ આ આઠ મહિનાની આપણી વાતચીત જે બંધ થઈ ગઈ, એ સમય ક્યાંથી આવશે? મને પૈસા જવાની બીક નહોતી, મને તારો વિશ્વાસ ખોવાનો ડર હતો."

સવિતા દોડીને રમેશને ભેટી પડી. "મને માફ કરી દે રમેશ. હું બહુ મોટી ભૂલ કરી બેઠી. મેં તારા પર શંકા કરી. તું તો મારા માટે આટલું બધું વિચારતો હતો અને હું તને જ ગાળો આપતી હતી."

રમેશે સવિતાના આંસુ લૂછ્યા. "કાંઈ વાંધો નહીં દીદી. તારી ચિંતા પણ સાચી હતી. પણ સંબંધોમાં થોડો વિશ્વાસ રાખવો જરૂરી છે."

એ રાત્રે આઠ મહિના પછી ઘરમાં ફરીથી હાસ્ય ગુંજ્યું. સવિતાએ રમેશની મનપસંદ વાનગીઓ બનાવી. તેને સમજાયું કે પૈસા વધે એ તો સારી વાત છે, પણ પરિવારનો પ્રેમ અને વિશ્વાસ ક્યારેય ઓછો ન થવો જોઈએ.

આ પ્રસંગે સવિતાને એક મોટી શીખ આપી. ઘણીવાર આપણે અધૂરી જાણકારીના લીધે આપણા પ્રિય પાત્રો પર શંકા કરવા લાગીએ છીએ. આપણને લાગે છે કે આપણે જે જોઈએ છીએ એ જ સત્ય છે, પણ હકીકત કંઈક અલગ હોઈ શકે છે.

પરિવારમાં જ્યારે પણ કોઈ ગેરસમજ થાય, ત્યારે મૌન ધારણ કરવાને બદલે વાતચીત કરવી જોઈએ. જો સવિતાએ તે દિવસે રમેશની વાત સાંભળી લીધી હોત, તો આ આઠ મહિનાનું દુઃખ અને કડવાશ ન આવત.

સંબંધોમાં ઉતાવળિયો નિર્ણય હંમેશા નુકસાન પહોંચાડે છે. વિશ્વાસ એ પાયો છે, જો એ હલી જાય તો આખું ઘર વેરવિખેર થઈ શકે છે. રમેશે પોતાની ધીરજથી સાબિત કર્યું કે સાચો પ્રેમ ક્યારેય બદલો લેવાની ભાવના નથી રાખતો, પણ સામેની વ્યક્તિનું ભલું જ વિચારે છે.

આજકાલના સમયમાં જ્યારે પૈસા પાછળ લોકો સંબંધો તોડી નાખે છે, ત્યારે રમેશ જેવા ભાઈઓ હજુ પણ જીવંત છે જે પોતાની બહેનના સુખ માટે અપમાન પણ સહન કરી લે છે. પૈસા તો આજે છે ને કાલે નથી, પણ ભાઈ-બહેનનો આ પવિત્ર પ્રેમ કાયમ રહેવો જોઈએ.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.