પાંચ વર્ષના અબોલા પછી બહેન બધું ભૂલીને ભાઈના ઘરે ગઈ, પણ ભાઈએ રાખડી બાંધવાની ના પાડી દીધી કારણ કે...

રક્ષાબંધનનો પવિત્ર દિવસ હતો. સવારના સાત વાગ્યા હતા. મીનાએ વહેલી ઉઠીને નાહી-ધોઈને લાલ રંગની સુંદર સાડી પહેરી હતી. એનો ચહેરો આજે બહુ જ ખીલેલો હતો. આજે પાંચ વર્ષ પછી એ એના ભાઈ સંજયના ઘરે જવાની હતી.

રસોડામાં જઈને એણે સંજયના ભાવતા મગસના લાડુ બનાવ્યા. ડબ્બામાં લાડુ પેક કરતી વખતે એની આંખોમાં હરખના આંસુ હતા. બાજુમાં જ રાખડીની થાળી પડી હતી. રેશમી દોરો, કંકુ, ચોખા અને એક નાનકડો દીવો.

મીનાના પતિએ પૂછ્યું, "મીના, તૈયાર થઈ ગઈ? સંજયના ઘરે જવું છે ને?"

મીનાએ હસીને જવાબ આપ્યો, "હા, બસ આ લાડુ પેક થઈ ગયા. પાંચ વર્ષ થઈ ગયા, મારો વીરો મારી રાહ જોતો હશે. ભલે ગમે તેટલો ઝઘડો થયો હોય, પણ આજે તો એ બધું ભૂલી જશે."

મીના રિક્ષામાં બેસીને સંજયના ઘરે પહોંચી. રસ્તામાં એને જૂની વાતો યાદ આવતી હતી. નાનપણમાં સંજય કેવી રીતે એની પાછળ પાછળ ફરતો. ગમે તેટલો મોટો ઝઘડો થાય, પણ રક્ષાબંધનના દિવસે સંજય હંમેશા પહેલો મીના પાસે આવતો.

સંજયના ઘરની બહાર પહોંચીને મીનાએ બેલ વગાડી. થોડી વારમાં દરવાજો ખુલ્યો. સામે સંજય ઉભો હતો. મીનાના ચહેરા પર સ્મિત આવી ગયું. એણે થાળી આગળ ધરીને કહ્યું, "જો ભાઈ, હું તારા માટે તારી મનપસંદ રાખડી અને લાડુ લાવી છું."

પણ સંજયના ચહેરા પર કોઈ ખુશી નહોતી. એની આંખોમાં ગુસ્સો હતો. એણે મીનાની થાળી સામે જોયું પણ નહીં.

"તું અહીંયા શું કરવા આવી છે?" સંજયનો અવાજ બહુ જ કઠોર હતો.

મીના સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. એણે ધીમેથી કહ્યું, "ભાઈ, આજે રક્ષાબંધન છે. હું તને રાખડી બાંધવા આવી છું. જૂની વાતો હવે ભૂલી જાને."

સંજયે જોરથી કહ્યું, "મારે કોઈ રાખડી નથી બંધાવવી. જે બહેને મારો વિશ્વાસઘાત કર્યો હોય, જેણે પ્રોપર્ટી માટે થઈને ભાઈને રસ્તા પર લાવી દીધો હોય, એની રાખડી મારે નથી જોઈતી. તું અહીંથી જતી રહે."

મીનાની આંખો ભરાઈ આવી. "ભાઈ, તું આ શું બોલે છે? મેં ક્યારેય તારો ખરાબ નથી ઈચ્છ્યું."

"જૂઠું બોલવાનું બંધ કર!" સંજયે બૂમ પાડી. "પાંચ વર્ષ પહેલાં તેં જે કાગળો પર સહી કરી હતી ને, એના કારણે પપ્પાની બધી મિલકત તારા નામે થઈ ગઈ અને મારો ભાગ જતો રહ્યો. તેં મને દગો આપ્યો છે. હવે આ રાખડીનું નાટક બંધ કર અને અહીંથી નીકળી જા."

સંજયે દરવાજો જોરથી બંધ કરી દીધો. મીના ત્યાં જ દાદર પર બેસી પડી. એની થાળીમાંથી કંકુ નીચે ઢોળાઈ ગયું હતું. એ રડતી રડતી ઘરે પાછી આવી. રસ્તામાં લોકો એને જોતા હતા, પણ એને કોઈની પરવા નહોતી. એનું હૃદય ચિરાઈ ગયું હતું.

ઘરે આવીને એ સીધી પોતાના રૂમમાં જઈને સૂઈ ગઈ. એને સમજાતું નહોતું કે સંજય કઈ સહીની વાત કરતો હતો. એણે તો ક્યારેય કોઈ એવા કાગળ પર સહી કરી જ નહોતી જેનાથી સંજયનો ભાગ છીનવાઈ જાય.

બપોરે મીનાએ જૂના કબાટમાંથી પપ્પાની એક લોખંડની પેટી કાઢી. પપ્પાના અવસાન પછી એણે આ પેટી ક્યારેય ખોલી નહોતી. એમાં પપ્પાના જૂના કાગળો, ડાયરી અને થોડા ફોટા હતા.

એક પછી એક કાગળ જોતા જોતા મીનાની નજર એક પીળા પડી ગયેલા કવર પર પડી. એની ઉપર લખ્યું હતું, 'મીના અને સંજય માટે'.

મીનાએ ધ્રૂજતા હાથે કવર ખોલ્યું. અંદર પ્રોપર્ટીના અસલી કાગળો હતા. એ કાગળો જોઈને મીનાના હોશ ઉડી ગયા. એમાં મીનાની સહી હતી, પણ એ સહી મીનાની નહોતી. એના પપ્પાએ મીનાની સહીની નકલ કરી હતી.

સાથે જ એક ચિઠ્ઠી હતી, જે પપ્પાએ લખી હતી. એમાં લખ્યું હતું:

"બેટા મીના, મને માફ કરજે. સંજય સ્વભાવે બહુ ઉતાવળિયો છે. જો એના હાથમાં બધી મિલકત આવશે તો એ બધું ઉડાવી દેશે અને તને કશું નહીં મળે. એટલે મેં તારા નામની ખોટી સહી કરીને બધું તારા નામે કરી દીધું છે. મને લાગ્યું કે આનાથી તમે બંને સાથે રહેશો, પણ કદાચ મેં ભૂલ કરી છે. આ વાત કોઈને કહેતી નહીં, નહીં તો સંજય તારા પર ગુસ્સે થશે."

મીનાને બધું જ સમજાઈ ગયું. પપ્પાએ બંને ભાઈ-બહેનને ઝઘડાથી બચાવવા માટે આ રસ્તો અપનાવ્યો હતો, પણ એનાથી ઉલટું જ થયું. સંજયને લાગ્યું કે મીનાએ લાલચમાં આવીને આ બધું કર્યું છે. પપ્પાના એક ખોટા નિર્ણયે પાંચ વર્ષ સુધી ભાઈ-બહેનને અલગ કરી દીધા હતા.

મીનાએ તરત જ એ કાગળો લીધા અને સંજયના ઘરે જવા નીકળી. એના મનમાં એક જ વિચાર હતો કે ગમે તેમ કરીને ભાઈનો વહેમ દૂર કરવો.

સંજયના ઘરે પહોંચી ત્યારે સંજય બહાર નીકળવાની તૈયારીમાં હતો. મીનાને ફરીથી જોઈને એણે મોઢું ફેરવી લીધું.

"સંજય, પ્લીઝ એક મિનિટ મારી વાત સાંભળ. આ કાગળો જો." મીનાએ કરગરીને કહ્યું.

સંજયે કાગળો હાથમાં લીધા. એણે પપ્પાની લખેલી ચિઠ્ઠી વાંચી. જેમ જેમ એ વાંચતો ગયો, તેમ તેમ એનો ચહેરો ફીકો પડતો ગયો. એના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

ચિઠ્ઠી પૂરી કરીને સંજયે મીના સામે જોયું. એની આંખોમાં પસ્તાવો હતો. એણે જોયું કે મીનાના હાથમાં હજી પણ પેલી રાખડીની થાળી હતી, જે હવે વિખરાઈ ગઈ હતી.

"દીદી..." સંજયનો અવાજ ફાટી ગયો. એ મીનાના પગમાં પડી ગયો. "મને માફ કરી દે. મેં તારા પર કેટલા ખોટા આક્ષેપો કર્યા. મેં તને પાંચ વર્ષ સુધી રડાવી. મને ખબર જ નહોતી કે પપ્પાએ આવું કર્યું હશે."

મીનાએ સંજયને બેઠો કર્યો અને એના માથે હાથ મૂક્યો. "ભાઈ, તારો વાંક નથી. સંજોગો જ એવા હતા. પપ્પાએ જે કર્યું એ આપણા ભલા માટે વિચાર્યું હશે, ભલે એમની રીત ખોટી હતી."

સંજયે સોફા પર બેસીને મીનાનો હાથ પકડ્યો. "આજે મને સમજાયું કે મિલકત કરતા પણ મોટી એક વસ્તુ છે, અને એ છે તારો પ્રેમ. મેં તને સવારે કાઢી મૂકી, તો પણ તું મારા માટે આ કાગળો લઈને આવી."

સંજયે રસોડામાં જઈને એક પાટલો મૂક્યો. "દીદી, અત્યારે જ મને રાખડી બાંધ. ભલે મોડું થયું, પણ મારે તારા આશીર્વાદ જોઈએ છે."

મીનાએ ધ્રૂજતા હાથે દીવો પ્રગટાવ્યો. સંજયના કપાળ પર તિલક કર્યું. જ્યારે એણે સંજયના કાંડા પર રેશમી દોરો બાંધ્યો, ત્યારે બંનેની આંખોમાંથી શ્રાવણ-ભાદરવો વહેતા હતા. એ રાખડી માત્ર એક દોરો નહોતી, પણ પાંચ વર્ષના મનદુઃખનું વિસર્જન હતું.

સંજયે મીનાને ભેટમાં શું આપવું એ વિચાર્યું, પણ પછી એણે બધા પ્રોપર્ટીના કાગળો મીનાના હાથમાં મૂકી દીધા.

મીનાએ હસીને કહ્યું, "મારે આ કાગળો નથી જોઈતા સંજય. મારે તો મારો ભાઈ પાછો જોઈતો હતો, જે મને આજે મળી ગયો."

મીનાએ કાગળો ફાડી નાખ્યા અને કહ્યું, "હવે આપણે બંને અડધો-અડધો ભાગ કરીશું, જેમ પપ્પા ખરેખર ઈચ્છતા હતા. આપણે સાથે મળીને રહીશું."

સંજયે મીનાના હાથમાંથી મગસનો લાડુ લીધો અને એને ખવડાવ્યો. પાંચ વર્ષની કડવાશ એક ક્ષણમાં ઓગળી ગઈ હતી. આ રક્ષાબંધન મીના માટે જિંદગીની સૌથી યાદગાર રક્ષાબંધન બની ગઈ હતી.

પરિવારમાં ક્યારેક ગેરસમજની દીવાલો એટલી ઊંચી થઈ જાય છે કે આપણને સામેવાળાની લાગણી દેખાતી નથી. પણ જો ધીરજ રાખવામાં આવે અને સત્ય બહાર આવે, તો ગમે તેવા મોટા ઝઘડા પણ શાંત થઈ જાય છે. મિલકત તો આજે છે ને કાલે નથી, પણ ભાઈ-બહેનનો સંબંધ લોહીનો હોય છે, જે ક્યારેય બદલાતો નથી.

દરેક કુટુંબમાં પિતા કે વડીલો ક્યારેક સંતાનોના ભલા માટે એવા નિર્ણયો લેતા હોય છે જે તે સમયે કદાચ ખોટા લાગે, પણ એમનો ઈરાદો હંમેશા પ્રેમ જ હોય છે. બસ, એ પ્રેમને સમજવાની જરૂર હોય છે.

સંબંધોને સાચવવા માટે ક્યારેક જતું કરવું પડે છે અને ક્યારેક માફી માંગવી પડે છે. જે વ્યક્તિ પોતાની ભૂલ સ્વીકારી લે છે અને જે વ્યક્તિ સામેવાળાને માફ કરી દે છે, એ જ સાચો સુખી માણસ છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.