25 વર્ષના લગ્ન પછી પત્નીએ અચાનક છૂટાછેડા માંગ્યા, કોર્ટમાં કારણ બતાવ્યું તો સાંભળીને...

એક શાંત વિસ્તારમાં રહેતા રમેશભાઈ અને સુમિત્રાબેનનું લગ્નજીવન પચ્ચીસ વર્ષ પૂરું થઈ ચૂક્યું હતું. તેમનો એક દીકરો હતો જે ઉચ્ચ અભ્યાસ માટે બહારગામ રહેતો હતો. ઘરમાં બંને પતિ-પત્ની ખૂબ જ પ્રેમથી અને શાંતિથી પોતાનું જીવન વિતાવતા હતા. રમેશભાઈ એક નાની સરકારી કચેરીમાં નોકરી કરતા હતા અને સુમિત્રાબેન ઘરનું બધું જ કામ ખૂબ જ સલીકાથી સંભાળતા હતા.

આજુબાજુના લોકો પણ બંનેના જોડાણના વખાણ કરતા થાકતા નહોતા. રમેશભાઈ માટે સુમિત્રાબેન વિના ઘરની કલ્પના કરવી પણ અશક્ય હતી. સવારે ચા આપવાથી લઈને રાત્રે જમવાના સમય સુધી સુમિત્રાબેન તેમની દરેક નાની-મોટી જરૂરિયાતનું ધ્યાન રાખતા હતા. ઘરમાં ક્યારેય મોટો ઝગડો કે કડવાશ જોવા મળી નહોતી.

પરંતુ છેલ્લા ત્રણ-ચાર મહિનાથી સુમિત્રાબેનનો વ્યવહાર અચાનક બદલાવા લાગ્યો હતો. તેઓ રમેશભાઈ સાથે બહુ ઓછી વાતો કરતા અને મોટાભાગનો સમય પોતાના રૂમમાં એકલા બેસી રહેતા. રમેશભાઈ જ્યારે પણ તેમને પૂછતા કે શું થયું છે, ત્યારે તેઓ વાત ટાળી દેતા હતા. રમેશભાઈને લાગતું હતું કે કદાચ ઉંમરના હિસાબે કે ઘરની એકલતાના કારણે તેમનું મન ઉદાસ રહે છે.

એક દિવસ સવારે રમેશભાઈ નોકરી પર જવાની તૈયારી કરી રહ્યા હતા. સુમિત્રાબેને ટેબલ પર ચા મૂકી અને તેમની સામે એક સફેદ કાગળ મૂક્યો. રમેશભાઈએ આશ્ચર્યથી એ કાગળ સામે જોયું અને પછી સુમિત્રાબેન સામે જોયું.

"આ શું છે સુમિત્રા?" રમેશભાઈએ ચશ્મા સરખા કરતા પૂછ્યું.

સુમિત્રાબેને નીચું જોઈને અત્યંત શાંત અવાજે કહ્યું, "આ કોર્ટની નોટિસ છે. હું તમારી પાસેથી અલગ થવા માંગુ છું. મેં છૂટાછેડા માટે અરજી કરી દીધી છે."

રમેશભાઈના હાથમાંથી ચારનો કપ છૂટી જતાં રહી ગયો. તેમના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. તેમને લાગ્યું કે તેઓ કોઈ સ્વપ્ન જોઈ રહ્યા છે. "તું આ શું બોલે છે સુમિત્રા? આપણા લગ્નને પચ્ચીસ વર્ષ થઈ ગયા. ઘરમાં કોઈ ઝગડો નથી, કોઈ તકલીફ નથી. અચાનક છૂટાછેડા કેમ?"

સુમિત્રાબેને પોતાના ચહેરાના ભાવ કઠોર રાખવાનો પ્રયત્ન કર્યો. તેમણે કહ્યું, "હવે મને આ ઘરમાં અને તમારી સાથે રહેવાનો કોઈ રસ નથી. હું મારી રીતે જીવવા માંગુ છું."

રમેશભાઈએ તેમને ખૂબ સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પણ સુમિત્રાબેને એક પણ વાત ન સાંભળી. તેઓ પોતાની એક નાની સામાનની બેગ લઈને પિયર જતી રહી. રમેશભાઈ ભાંગી પડ્યા. ઘરમાં એકલા બેસીને તેઓ સતત વિચારતા રહ્યા કે તેમનાથી એવી તો કઈ ભૂલ થઈ ગઈ કે સુમિત્રાએ પચ્ચીસ વર્ષ જૂનો સંબંધ એક ક્ષણમાં તોડી નાખ્યો.

સોસાયટીના લોકો અને સગા-સંબંધિઓમાં પણ વાતો વહેતી થઈ ગઈ. કેટલાક લોકોએ રમેશભાઈને કહ્યું કે સુમિત્રાબેનનો સ્વભાવ બદલાઈ ગયો છે અને કદાચ તેમના જીવનમાં કોઈ બીજું આવી ગયું છે. રમેશભાઈના મનમાં પણ શંકાનો કીડો ઘર કરી ગયો. તેમને લાગ્યું કે કદાચ સુમિત્રા તેમને હવે પ્રેમ નથી કરતી અને કોઈ બીજા ખાતર આ ઘર છોડીને જતી રહી છે.

મહિનાઓ વીતી ગયા અને આખરે કોર્ટમાં કેસની પહેલી તારીખ આવી ગઈ. રમેશભાઈ કોર્ટના ખંડમાં બેઠા હતા. તેમનો ચહેરો ચીંતા અને દુઃખથી ભરેલો હતો. થોડી વારમાં સુમિત્રાબેન પણ પોતાના વકીલ સાથે અંદર આવ્યા. સુમિત્રાબેનનો ચહેરો સાવ ફીક્કો પડી ગયો હતો અને શરીર ખૂબ સુકાઈ ગયું હતું.

જજ સાહેબે બંને સામે જોયું અને સુમિત્રાબેનને પૂછ્યું, "તમે પચ્ચીસ વર્ષના લગ્નજીવન પછી છૂટાછેડા કેમ માંગો છો? શું તમારા પતિ તમારી સાથે મારપીટ કરે છે કે કોઈ ખરાબ વ્યવહાર કરે છે?"

સુમિત્રાબેને ધીમેથી ના પાડી. "ના હુજૂર, મારા પતિ ખૂબ જ સારા માણસ છે. તેમણે મને ક્યારેય કોઈ દુઃખ નથી આપ્યું."

જજે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "તો પછી તમે કેમ અલગ થવા માંગો છો? શું કોઈ આર્થિક કારણ છે કે પછી કોઈ બીજો પુરુષ તમારા જીવનમાં છે?"

રમેશભાઈ શ્વાસ અધ્ધર કરીને સુમિત્રાબેનના જવાબની રાહ જોઈ રહ્યા હતા. તેમના મનમાં વિતાવેલા મહિનાઓની શંકાઓ ફરી તાજી થઈ ગઈ હતી.

સુમિત્રાબેન થોડી ક્ષણ માટે શાંત રહ્યા. તેમની આંખોમાં પાણી ભરાઈ આવ્યા. તેમણે રમેશભાઈ સામે જોયું અને પછી જજ સામે જોઈને બોલવાનું શરૂ કર્યું. "સર, મારા જીવનમાં કોઈ બીજો પુરુષ નથી અને ના તો મને મારા પતિ સામે કોઈ ફરિયાદ છે."

તેમણે પોતાની બેગમાંથી એક મોટી મેડિકલ ફાઇલ કાઢી અને જજના ટેબલ પર મૂકી. "પાંચ મહિના પહેલાં મને ખબર પડી કે મને કેન્સર છે અને તે છેલ્લા સ્ટેજ પર છે. ડોક્ટરોએ કહ્યું છે કે મારી પાસે છ મહિનાથી વધુ સમય નથી."

આખા કોર્ટરૂમમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો. રમેશભાઈ પોતાની જગ્યાએથી ઊભા થઈ ગયા. તેમની આંખો ફાટી ગઈ.

સુમિત્રાબેને રડતાં રડતાં આગળ કહ્યું, "જો હું આ ઘરમાં રહેત તો રમેશ પોતાની આખી જિંદગીની બચત, ઘર અને મિલકત મારી મોંઘી સારવાર પાછળ વેચી દેત. મારી સારવારનો ખર્ચ લાખોમાં છે જે આપણો પરિવાર સહન કરી શકે તેમ નથી. હું નહોતી ઈચ્છતી કે મારા ગયા પછી મારો પતિ કરજદાર બની જાય અને પોતાની બાકીની જિંદગી ગરીબીમાં વિતાવે."

સુમિત્રાબેનનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો. "હું જાણતી હતી કે જો હું સાચી વાત કહીશ તો રમેશ મને ક્યારેય છોડશે નહીં. તેથી મેં નાટક કર્યું. મેં એવો ડોળ કર્યો કે હું કઠોર થઈ ગઈ છું, જેથી આ મને નફરત કરવા લાગે. જો કાયદાકીય રીતે આ મારાથી અલગ થઈ જાય, તો મારી પાછળ થનારું દેવું એમના માથે ન આવે. હું તેમને મુક્ત કરવા માંગતી હતી જેથી મારા ગયા પછી તેઓ શાંતિથી જીવી શકે."

આ વાત સાંભળતા જ રમેશભાઈના પગમાંથી ત્રાણ જતી રહી. તેઓ દોડીને બોક્સ પાસે ગયા અને સુમિત્રાબેનનો હાથ પકડી લીધો. તેમની આંખોમાંથી દડ-દડ આંસુ વહેવા લાગ્યા.

"સુમિત્રા... તું આટલું મોટું સત્ય મારાથી છુપાવતી હતી?" રમેશભાઈનો અવાજ રડી પડવાના કારણે રૂંધાઈ ગયો હતો. "તમે મને સ્વાર્થી સમજી લીધો? મને ઘર, પૈસા કે બચતની કોઈ પરવા નથી. મને ફક્ત તારી પરવા છે. હું તારી સારવાર માટે બધું જ વેચી દેવા તૈયાર છું."

જજ સાહેબ પણ આ દ્રશ્ય જોઈને ભાવુક થઈ ગયા. કોર્ટમાં બેઠેલા દરેક વ્યક્તિની આંખો ભીની થઈ ગઈ હતી. જે પત્ની પર બધા શંકા કરતા હતા, તે પત્ની પોતાના પતિના ભવિષ્યને સુરક્ષિત કરવા માટે પોતાની મમતા અને ઈજ્જત કુરબાન કરી રહી હતી.

રમેશભાઈએ જજ સામે હાથ જોડ્યા અને કહ્યું, "સાહેબ, આ કેસ રદ કરી દો. હું મારી પત્નીને ક્યાંય જવા નહીં દઉં. મારી પાસે જે કંઈ છે તે હું એની સેવા પાછળ લગાવી દઈશ."

સુમિત્રાબેને રમેશભાઈના છાતી પર માથું મૂકી દીધું. પચ્ચીસ વર્ષનો એ પ્રેમ આજે શંકાના વાદળો હટી જતાં વધુ મજબૂત બની ગયો હતો. તે દિવસે કોર્ટમાં પ્રેમ અને સમર્પણની જીત થઈ હતી.

સંબંધોમાં ઘણીવાર આપણે સામે વાળા માણસના નિર્ણયને જોઈને તેના પર ખોટો આરોપ લગાવી દઈએ છીએ. પણ દરેક નિર્ણય પાછળનો ભાવ સમજવો ખૂબ જરૂરી છે. સાચો પ્રેમ ક્યારેય સ્વાર્થી નથી હોતો, તે સામે વાળાના ભલા માટે પોતાનું બધું જ જતું કરવા તૈયાર હોય છે.

આપણને લાગતું હોય છે કે પૈસા કે મિલકત જીવનમાં સૌથી મોટા છે, પણ વિપરીત પરિસ્થિતિમાં સાથ આપનાર અને આપણા માટે ત્યાગ કરનાર જીવનસાથી જ સાચી મિલકત છે. શંકા હંમેશા સંબંધોને તોડે છે, જ્યારે સમર્પણ અને વિશ્વાસ ગમે તેટલી મોટી મુશ્કેલીને પણ હરાવી દે છે.

જિંદગીમાં ક્ષણભરનો ગુસ્સો કે શંકા લાવતા પહેલા સામે વાળાના પ્રેમ અને ત્યાગને યાદ કરી લેવો જોઈએ. પ્રેમ એ લેવાનો નહીં, પણ એકબીજા માટે સર્વસ્વ આપી દેવાનો ભાવ છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.