અદિતિ અને રોહન, એક સમયે જેમની પ્રેમકહાણી નગરના ચોકમાં ગુંજતી હતી, આજે એ જ પ્રેમની રાખ પર ઊભા હતા. તેમની આંખોમાં વર્ષોનો પ્રેમ નહોતો, બલ્કે થાક હતો, હતાશા હતી અને એકબીજા પ્રત્યેની અસહ્ય કડવાશ હતી. લગ્નના દસ વર્ષ, જે શરૂઆતમાં મધુર લાગ્યા હતા, હવે કડવા ઝેર સમાન બની ગયા હતા. નાની નાની વાતોમાં ઝઘડા, અસહ્ય મૌન અને અનંત અપેક્ષાઓના ભાર નીચે તેમનો સંબંધ કચડાઈ ગયો હતો. પ્રેમ ક્યારે વિખવાદમાં પલટાઈ ગયો, તે તેમને ખુદને પણ ખબર ન પડી. આજે તેઓ એ જ કડવાશનો અંત લાવવા, છૂટાછેડાના કાગળો પર સહી કરવા, વકીલ શર્માની ઓફિસે પહોંચ્યા હતા.
વકીલ શર્મા, એક અનુભવી અને શાંત સ્વભાવના વ્યક્તિ હતા. તેમની ઓફિસમાં અનેક સંબંધો તૂટતા જોયા હતા અને ઘણાને ફરી જોડાતા પણ. અદિતિ અને રોહનની આંખોમાં રહેલી પીડા, તેમની તૂટેલી વાતોમાં છુપાયેલું દર્દ અને એકબીજા પ્રત્યેની ઉપેક્ષા, આ બધું તેમણે એક નજરમાં પારખી લીધું. અદિતિ એક ખૂણામાં ચૂપચાપ બેઠી હતી, તેની આંખોમાં આંસુ ભરાઈ આવ્યા હતા, પણ તેને રોકવાની હિંમત નહોતી. રોહન દીવાલ સામે જોઈ રહ્યો હતો, તેના ચહેરા પર ગુસ્સો અને નિરાશા સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. વકીલ શર્માએ તેમને શાંતિથી સાંભળ્યા, તેમની દસ વર્ષની યાત્રાના કડવા અને મીઠા અનુભવો સાંભળ્યા, અને પછી એક લાંબો શ્વાસ લીધો.
“જુઓ,” શર્માજીએ ધીમા અવાજે કહ્યું, “હું તમારા બંનેના દસ્તાવેજો તૈયાર કરી દઈશ, પણ તે પહેલા હું તમને એક નાનું કામ સોંપવા માંગુ છું. એક અઠવાડિયાનો સમય આપો મને, અને આ એક અઠવાડિયા માટે હું તમને અમુક ટાસ્ક આપીશ. જો તમે આ ટાસ્ક પૂરા કરી શકશો, અને પછી પણ તમને એમ લાગશે કે તમારે છૂટાછેડા જ લેવા છે, તો હું તમારી ઈચ્છા પૂરી કરીશ.” અદિતિ અને રોહન બંને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. આવો પ્રસ્તાવ તેમણે પહેલા ક્યારેય સાંભળ્યો નહોતો. “શું કામ?” રોહને પૂછ્યું, તેના અવાજમાં અવિશ્વાસ હતો. “આવો કોઈ ટાસ્ક આપીને શું ફાયદો થશે?” અદિતિએ પણ પોતાની શંકા વ્યક્ત કરી.
શર્માજી હસ્યા, એક મૃદુ હાસ્ય. “ફાયદો થશે કે નહીં, તે તો સમય જ કહેશે. પણ એક અઠવાડિયાનો સમય આપવાથી શું નુકસાન થશે? તમે બંને એકબીજાથી છુટકારો મેળવવા માંગો છો, નહીં? તો આ એક અઠવાડિયું, છેલ્લો પ્રયાસ સમજીને જીવી જુઓ. જો સફળ નહીં થાવ તો તમારો રસ્તો ખુલ્લો જ છે.” તેમની વાતમાં એટલી નમ્રતા અને વિશ્વાસ હતો કે અદિતિ અને રોહન ના પાડી શક્યા નહીં. તેઓ એકબીજાની સામે જોયા, આંખોમાં સવાલો હતા, પણ કોઈ જવાબ નહોતો. આખરે, બંને તૈયાર થઈ ગયા, એક અનિચ્છાથી ભરેલી સંમતિ હતી.
“ઠીક છે,” શર્માજીએ કહ્યું. “તો તમારો પહેલો ટાસ્ક એ છે કે, આજે રાત્રે ઘરે જઈને તમે બંને એકબીજાની પાંચ સારી ગુણવત્તાઓ લખશો, જે તમને તેમનામાં ગમતી હોય. કોઈ પણ પ્રકારના ઝઘડા વિના, કોઈ પણ પ્રકારની ટીકા કર્યા વિના. ફક્ત સારી વાતો. અને આ લિસ્ટ કોઈને બતાવવાનું નથી.” અદિતિ અને રોહન અવાક થઈ ગયા. એકબીજાની સારી ગુણવત્તાઓ? દસ વર્ષના સંઘર્ષ પછી, તેમને એકબીજામાં કંઈ સારું દેખાતું જ નહોતું. પણ શર્માજીની વાત માનવી જરૂરી હતી.
પહેલી રાત, ઘરમાં એક વિચિત્ર મૌન છવાયું હતું. અદિતિ તેના બેડરૂમમાં બેઠી હતી, કલમ તેના હાથમાં હતી, પણ કાગળ ખાલી હતો. રોહન વિશે શું લખવું? તેના ગુસ્સા સિવાય, તેની ઉદાસીનતા સિવાય, તેને કશું યાદ નહોતું આવતું. પણ પછી તેના મનમાં એક ચમકારો થયો. જ્યારે તેઓ નવા પરણ્યા હતા, ત્યારે રોહન કેટલો રોમેન્ટિક હતો. તે કેટલી નાની નાની વાતોનું ધ્યાન રાખતો હતો. તેની પ્રામાણિકતા, તેની મહેનત, તેનો રસોઈ પ્રત્યેનો પ્રેમ, જે ધીમે ધીમે ઓછો થઈ ગયો હતો. અદિતિની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયા. તેણે માંડ માંડ પાંચ ગુણવત્તાઓ લખી. રોહનની પણ એવી જ હાલત હતી. અદિતિની જીદ, તેની ટીકાખોર સ્વભાવ, આ બધું તેને યાદ હતું. પણ પછી તેને યાદ આવ્યું કે અદિતિ કેટલી સંભાળ રાખતી હતી, તેના બીમાર પડવા પર કેવી સેવા કરતી હતી, તેના સપનાઓને કેટલો સપોર્ટ કરતી હતી. તેના ચહેરા પર એક નાનકડું સ્મિત આવ્યું. ક્યાંક ઊંડે, કંઈક હજી જીવંત હતું.
બીજો ટાસ્ક હતો, એક દિવસ માટે એકબીજાની મનપસંદ વાનગી બનાવવી, અને કોઈ પણ ફરિયાદ વિના ખાવી. અદિતિને તીખું પસંદ હતું, રોહનને મીઠું. અદિતિએ રોહન માટે પંજાબી કઢી બનાવી, જે તેને બિલકુલ પસંદ નહોતી. રોહને અદિતિ માટે ગળ્યા પુડલા બનાવ્યા, જે તેને ભાવતા નહોતા. રસોડામાં થોડી અકળામણ હતી, પણ કોઈ ઝઘડો નહોતો. જ્યારે તેમણે જમવાનું શરૂ કર્યું, ત્યારે એક વિચિત્ર અનુભવ થયો. અદિતિને રોહને બનાવેલા પુડલા ખાવામાં મુશ્કેલી પડી, પણ તે યાદ કરતી હતી કે રોહન કેટલીવાર તેના માટે આવી વસ્તુઓ પ્રેમથી બનાવતો હતો. રોહને અદિતિની કઢી ખાતા ખાતા યાદ કર્યું કે તે કેટલી ખુશ થતી હતી જ્યારે તે તેની પસંદની વાનગી બનાવતી હતી. આ એક નાનકડી ક્રિયાએ તેમને યાદ અપાવ્યું કે તેઓ એકબીજા માટે કેટલી નાની નાની વસ્તુઓ કરતા હતા.
ત્રીજા દિવસે, શર્માજીએ તેમને એક એવી જગ્યાની મુલાકાત લેવાનું કહ્યું, જ્યાં તેમની પ્રેમકહાણી શરૂ થઈ હતી. અદિતિ અને રોહનનો પ્રેમ એક કોલેજ કેન્ટીનમાં ખીલ્યો હતો, જ્યાં તેઓ ગુપ્ત રીતે મળતા હતા. જ્યારે તેઓ તે જ કેન્ટીનમાં પાછા ફર્યા, ત્યારે સમય થંભી ગયો હોય તેવું લાગ્યું. ત્યાં બેસીને તેમણે ચા પીધી, જેમ વર્ષો પહેલા પીતા હતા. કોઈ વાત નહોતી, પણ તેમની આંખો એકબીજામાં ભૂતકાળને શોધી રહી હતી. જૂની યાદો, જૂના હાસ્ય, જૂના સ્પર્શ, આ બધું તેમની અંદર ફરી જાગૃત થવા લાગ્યું. અદિતિને રોહનનો હાથ પકડવાની ઈચ્છા થઈ, પણ તેણે રોકી દીધી. રોહનને અદિતિના ખભે માથું ટેકવવાની ઈચ્છા થઈ, પણ તે પણ રોકાયો. આ મુલાકાતે તેમના હૃદયમાં દબાયેલી લાગણીઓને ફરી સપાટી પર લાવી દીધી.