નવી વહુએ પહેલો પગાર સાસુના હાથમાં મૂકવાની ના પાડી, ઘરમાં મોટો કંકાસ થયો પણ પછી દીકરીએ આવીને એવો ખુલાસો કર્યો કે...

રસોડામાં તાંબાના વાસણો સાફ કરવાનો અવાજ આવી રહ્યો હતો. સાંજની રસોઈ પૂરી થઈ ચૂકી હતી અને ઘરના બધા લોકો હોલમાં બેઠા હતા.

નવી પરણીને આવેલી પ્રિયા હાથમાં એક કવર લઈને ધીમા પગલે રૂમમાંથી બહાર આવી. લગ્નને હજુ માંડ ચાર મહિના થયા હતા અને ગઈકાલે જ તેની પહેલી નોકરીનો પહેલો પગાર બેંકમાં જમા થયો હતો.

હોલમાં સોફા પર સાસુ સરલાબેન બેઠા હતા અને બાજુમાં સસરા હસમુખભાઈ છાપું વાંચતા હતા. પ્રિયાનો પતિ રોહન અને તેની નાની બહેન પૂજા પણ ત્યાં જ બેઠા હતા.

"મમ્મીજી, આ મારું પહેલું પેકેટ છે." પ્રિયાએ કવર સરલાબેનના હાથ તરફ આગળ ધરતા શાંત અવાજે કહ્યું. "આમાંથી હું પાંચ હજાર રૂપિયા ઘરખર્ચ માટે આપું છું."

સરલાબેનના હાથ કવર લેવા માટે આગળ વધ્યા હતા, પણ પાંચ હજાર શબ્દ સાંભળતાં જ અટકી ગયા. તેમણે ચશ્માની ઉપરથી પ્રિયા તરફ તીખી નજરે જોયું.

"પાંચ હજાર એટલે શું પ્રિયા?" સરલાબેને કવર હાથમાં લીધા વગર જ પૂછ્યું. "તારા હાથમાં તો આખું કવર છે, બાકીના પૈસા ક્યાં છે?"

"બાકીના પચીસ હજાર રૂપિયા મેં મારા ખાતામાં રાખ્યા છે મમ્મીજી." પ્રિયાએ નમ્રતાથી ચોખવટ કરી. "આવતા મહિને મારે મારી એજ્યુકેશન લોનનો હપ્તો ભરવાનો છે."

હોલમાં અચાનક સોપો પડી ગયો. હસમુખભાઈએ છાપું નીચું કર્યું અને રોહને પણ ટીવીનો અવાજ ધીમો કરી દીધો.

"પ્રિયા, તને આપણા ઘરના નિયમોની ખબર નથી?" સરલાબેનનો અવાજ થોડો કડક થઈ ગયો. "આ ઘરમાં જે વહુ પગાર લાવે, એણે પહેલો આખો પગાર સાસુના હાથમાં જ મૂકવો પડે."

"હા ભાભી, આ તો આપણી પેઢીઓની પરંપરા છે." જેઠાણી મીનાબેન પણ રસોડામાંથી બહાર આવીને બોલ્યા. "મેં પણ મારો પહેલો પગાર મમ્મીજીના હાથમાં જ મૂક્યો હતો."

"એ તો વડીલો પ્રત્યેનો આદર કહેવાય." સરલાબેને ફરીથી કહ્યું. "આખો પગાર સાસુના હાથમાં સોંપવો એ આપણા સંસ્કાર છે."

પ્રિયાએ બંને હાથ જોડીને ખૂબ જ શાંતિથી વાત મૂકી. "મમ્મીજી, આદર મનમાં હોય છે, આખા પગારનું કવર આપી દેવામાં નહીં."

"તમે શું કહેવા માગો છો?" સરલાબેન સોફા પરથી ઊભા થઈ ગયા. "તારા સંસ્કાર આવા છે કે પહેલા જ મહિને સાસુ સામે જીભાજોડી કરવા લાગી?"

"હું કોઈ જીભાજોડી નથી કરતી મમ્મીજી." પ્રિયાની આંખોમાં ડર નહોતો, પણ એક સાચી વાત કહેવાની હિંમત હતી. "મને ફક્ત એટલું સમજાવો કે આ નિયમ ફક્ત વહુઓ માટે જ કેમ છે?"

"શું બોલે છે તું ભાન છે?" રોહને વચ્ચે પડીને પ્રિયાને અટકાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. "મમ્મી જે કહે છે એ માની લે, આટલો મોટો મુદ્દો બનાવવાની જરૂર નથી."

"રોહન, હું કોઈ ઝઘડો નથી કરતી." પ્રિયાએ પતિ તરફ ફરીને કહ્યું. "પણ જો આ ઘર બધાનું છે, તો નિયમ પણ બધા માટે સરખા હોવા જોઈએ ને?"

ઘરમાં બધા એકબીજાના મોં જોવા લાગ્યા. સરલાબેનનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલ થઈ ગયો હતો અને તેઓ સોફા પર પાછા બેસી ગયા.

"જો આપણે આ પરંપરા સાચવવી જ હોય, તો મારો એક પ્રસ્તાવ છે." પ્રિયાએ હોલની વચ્ચે આવીને બધા સામે જોયું. "આપણે ઘરમાં એક નવો નિયમ બનાવીએ."

"તારે હવે અમને નવા નિયમો શીખવવાના બાકી હતા?" સરલાબેને મોં મચકોડ્યું. "બોલ, તારે શું નવી સલાહ આપવી છે?"

"નિયમ બહુ સીધો છે." પ્રિયાએ ધીમા પણ મક્કમ અવાજે કહ્યું. "આ ઘરમાં જેટલા લોકો કમાય છે, તે બધા પોતાની કમાણીમાંથી સરખો હિસ્સો ઘરખર્ચમાં આપશે."

"એટલે તારું કહેવું શું છે?" હસમુખભાઈએ પહેલીવાર વાતમાં રસ લીધો અને પૂછ્યું.

"સસરાજી, રોહન મહિને સિત્તેર હજાર કમાય છે, તો એણે વીસ ટકા એટલે ચૌદ હજાર આપવાના." પ્રિયાએ વિગતવાર સમજાવ્યું. "હું ત્રીસ હજાર કમાઉં છું, તો મારે છ હજાર આપવાના."

"અને હું પચીસ હજાર કમાઉં છું, તો મારે પાંચ હજાર આપવાના, બરાબર ને ભાભી?" અચાનક ખૂણામાંથી પૂજાનો અવાજ આવ્યો.

પૂજા આ ઘરની સૌથી નાની દીકરી હતી અને હજુ છ મહિના પહેલા જ તેણે એક પ્રાઇવેટ સ્કૂલમાં ભણાવવાનું શરૂ કર્યું હતું. તેનો અવાજ સાંભળીને સરલાબેન ચોંકી ગયા.

"પૂજા, તું વચ્ચે ના બોલ." સરલાબેને દીકરીને ધમકાવતા કહ્યું. "તું તો આ ઘરની દીકરી છે, તારા પૈસા તો તારા પોતાના કહેવાય."

"કેમ મમ્મી?" પૂજા ઊભી થઈને પ્રિયાની બાજુમાં આવીને ઊભી રહી ગઈ. "ભાભી જે કહે છે એમાં ખોટું શું છે?"

"તું તારી ભાભીનો પક્ષ લે છે?" મીનાબેને આશ્ચર્યથી પૂછ્યું. "તને ખબર છે ને કે વહુ અને દીકરીમાં ફરક હોય?"

"કેવો ફરક ભાભી?" પૂજાએ સીધો સવાલ કર્યો. "જ્યારે મેં નોકરી શરૂ કરી ત્યારે મમ્મીએ મને ક્યારેય નહોતું કહ્યું કે તારો પહેલો પગાર મને આપ."

સરલાબેન અચાનક ચૂપ થઈ ગયા. તેમના ચહેરા પરનો ગુસ્સો ધીમે ધીમે ક્ષોભમાં બદલાવા લાગ્યો હતો.

"મેં તો મારો પહેલો પગાર મારા પોતાના શોખ પાછળ વાપરી નાખ્યો હતો." પૂજાએ નીચી નજરે કહ્યું. "ત્યારે કોઈએ મને સંસ્કાર કે આદરની વાત નહોતી કરી."

"દીકરી તો પારકી થાપણ કહેવાય." સરલાબેને બચાવ કરતા ધીમા અવાજે કહ્યું. "એના પૈસા પર મારો કોઈ હક ના હોય."

"જો દીકરીના પૈસા પર હક નથી, તો વહુના પૈસા પર પૂરો હક કેવી રીતે હોઈ શકે?" પૂજાએ ખૂબ જ માસૂમિયતથી મોટો સવાલ પૂછી નાખ્યો.

આખો ઓરડો એકદમ શાંત થઈ ગયો. ઘડિયાળના કાંટાનો અવાજ પણ સ્પષ્ટ સંભળાતો હતો.

હસમુખભાઈએ પોતાના ચશ્મા ઉતાર્યા અને ટેબલ પર મૂક્યા. તેમણે સરલાબેન સામે જોયું, જેમની નજર હવે જમીન તરફ ઢળેલી હતી.

"પ્રિયા સાચું કહે છે સરલા." હસમુખભાઈએ ગંભીર અવાજે કહ્યું. "આપણે જેને પરંપરા કહેતા હતા, એ ખરેખર તો ફક્ત આપણો અહંકાર હતો."

"હું તો ફક્ત ઘરની મર્યાદા જાળવતી હતી." સરલાબેને ધીમેથી કહ્યું, પણ તેમના અવાજમાં હવે પહેલા જેવો જોશ નહોતો.

"ના સરલા, મર્યાદા બધા માટે એક સરખી હોવી જોઈએ." હસમુખભાઈ ઊભા થયા અને પ્રિયા પાસે આવ્યા. "આપણે વર્ષોથી વહુઓ પાસેથી જ ત્યાગની અપેક્ષા રાખતા આવ્યા છીએ."

મીનાબેન પણ રસોડાના દરવાજે ઊભા રહીને બધું સાંભળી રહ્યા હતા. તેમને યાદ આવી ગયું કે વર્ષો પહેલા જ્યારે એમણે આખો પગાર આપ્યો હતો, ત્યારે એમને પોતાના પિયરમાં બીમાર પિતાને મદદ કરવા માટે પણ પૈસા માંગવા પડ્યા હતા.

"પ્રિયા બેટા, તારી વાતમાં વજન છે." હસમુખભાઈએ પ્રિયાના માથા પર હાથ મૂક્યો. "આજથી આ ઘરમાં કોઈ જૂની ખોટી રીત નહીં ચાલે."

રોહન પણ ધીમેથી ઊભો થયો અને પ્રિયાની પાસે આવ્યો. "મને માફ કરી દે પ્રિયા, હું તારી ભાવના સમજ્યા વગર જ ગુસ્સે થઈ ગયો હતો."

"હું કોઈનાથી નારાજ નથી." પ્રિયાએ હળવું સ્મિત આપતાં કહ્યું. "હું ફક્ત એટલું જ ઇચ્છતી હતી કે આ ઘરમાં દરેક વ્યક્તિનું સન્માન જળવાય."

પૂજાએ પોતાના પર્સમાંથી પાંચ હજાર રૂપિયા કાઢ્યા અને સરલાબેનના ખોળામાં મૂક્યા. "મમ્મી, આ મહિનાથી હું પણ મારા હિસ્સાના પૈસા ઘરમાં આપીશ."

સરલાબેને તે પૈસા સામે જોયું અને પછી પ્રિયા સામે જોયું. તેમની આંખોમાં વર્ષોથી જામેલો વહેમ અને કડવાશ ઓગળવા લાગી હતી.

તેમણે પૂજાના હાથમાંથી પૈસા પાછા આપ્યા અને પ્રિયાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. "મને માફ કરજે વહુ, મેં આદરના નામે તારી સાથે અન્યાય કરવાની કોશિશ કરી."

"ના મમ્મીજી, એવું ના બોલો." પ્રિયાએ તરત જ સરલાબેનના પગે હાથ લગાડ્યો. "તમે મારા વડીલ છો અને તમારો આદર મારા દિલમાં હંમેશા રહેશે."

સરલાબેને પ્રિયાને પ્રેમથી ઊભી કરી અને ગળે લગાવી દીધી. તે દિવસે ઘરમાં કોઈ તણાવ નહોતો, ફક્ત એક નવી અને સાચી શરૂઆતની સુગંધ હતી.

તે રાત્રે ડાઇનિંગ ટેબલ પર બધા સાથે બેસીને જમ્યા ત્યારે વાતાવરણ એકદમ હળવું અને ખુશનુમા હતું. વર્ષો જૂની એક ખોટી માન્યતા હંમેશ માટે તૂટી ગઈ હતી અને ઘરના દરેક સભ્ય વચ્ચે સાચા અર્થમાં સમાનતા અને પ્રેમનો સેતુ બંધાઈ ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.